การร่วมมือที่ไร้ช่องโหว่

“ยินดีต้อนรับสู่กับดักสุดท้าย, ไป๋จินหยู... เจ้าพร้อมที่จะแลกวิญญาณของนาง เพื่อความจริงที่เจ้าตามหามาตลอดร้อยปีแล้วหรือยัง?” เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังก้องสะท้อนมาจากผนังศิลาโบราณที่สลักลวดลายอักขระมารโลหิต แสงสีแดงฉานสาดส่องลงมาอาบไล้ร่างของสองผู้บำเพ็ญเพียรที่ยืนหยัดอยู่ใจกลางค่ายกลมรณะ เบื้องหน้าของพวกเขามีเงาร่างนับร้อยที่ถูกควบคุมด้วยจิตมาร พุ่งทะยานเข้ามาประหนึ่งฝูงตั๊กแตนเหล็กที่กระหายเลือด ไป๋จินหยูไม่แม้แต่จะชายตามองศัตรูเหล่านั้น สายตาของเขาทอประกายคมกริบดั่งคมกระบี่ที่พร้อมจะกรีดฟ้าผ่าดิน มือขวาของเขากุมด้ามกระบี่โบราณแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธแค้นที่สั่งสมมาตร้อยปีไม่ได้ทำให้จิตใจของเขาขุ่นมัว หากแต่มันหลอมรวมให้จิตกระบี่มีความบริสุทธิ์และเด็ดเดี่ยวถึงขีดสุด “กับดักงั้นรึ...” เสียงทุ้มต่ำหลุดจากริมฝีปากของไป๋จินหยู น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนกดดันให้อากาศรอบกายหนักอึ้ง “สำหรับข้า สิ่งที่พวกมันสร้างขึ้น... เป็นเพียงเศษซากธุลีที่รอวันถูกกวาดล้างด้วยคมกระบี่ก็เท่านั้น” ข้างกายเขา มู่หรงเสวี่ย นางเซียนผู้สง่างามเย็นชาในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ปราศจากความหวาดกลัวในแววตา มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและมั่นคง นางประสานมือสร้างเคล็ดวิชาเซียนสวรรค์ แสงสีฟ้าครามเจิดจ้าเปล่งประกายออกมาจากปลายนิ้ววาดเป็นอักขระโบราณกลางอากาศ กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของแดนบูรพาแผ่ซ่านจนหยาดน้ำค้างรอบบริเวณกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา “จินหยู... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของค่ายกลอักขระของข้าเถอะครับ” มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความอ่อนโยนลึกซึ้งไว้สำหรับเขาผู้เดียว “ข้าจะไม่ยอมให้สิ่งใดมาแตะต้องท่าน แม้แต่เศษเสี้ยววิญญาณของพวกมัน” “ดี” ไป๋จินหยูพยักหน้ารับสั้นๆ เคมีระหว่างคนทั้งสองคือความไว้วางใจอันไร้ช่องโหว่ จอมยุทธ์ผู้ทะนงตนในวิถีกระบี่ผู้ไม่เคยพึ่งพาผู้ใด กับนางเซียนผู้เยือกเย็นที่ยอมมอบดวงจิตและวิญญาณให้เขาเพียงผู้เดียว เมื่อกระบี่และอักขระเซียนประสานกัน ย่อมก่อเกิดเป็นพลังที่ท้าทายกฎเกณฑ์ฟ้าดิน *ตูม!* กองทัพเงาร่างมารพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกัน เสียงคำรามกึกก้องสะท้านสะเทือนคูหาใต้พิภพ ไป๋จินหยูไม่รอช้า เขาขยับกายดั่งมังกรทะยาน พลังปราณกระบี่สายหนึ่งระเบิดออกจากร่าง รัศมีกระบี่สีครามเข้มแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ตัดผ่านความมืดมิดประหนึ่งจันทร์เสี้ยวที่พิฆาตสรรพสิ่ง “วิชากระบี่เก้าสวรรค์—กระบวนท่าที่หนึ่ง ดาราดับแสง!” ฉับพลันนั้น คมกระบี่ในมือวาดผ่านอากาศอย่างไร้ร่องรอย ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยสัจธรรมแห่งการทำลายล้างที่เฉียบคมที่สุด เงาร่างมารนับสิบที่พุ่งเข้ามาด้านหน้าถูกตัดขาดเป็นสองท่อนในคราเดียว เลือดสีดำทะตากระเซ็นสาดกระเด็น แต่มันยังไม่ทันได้หยดลงสู่พื้น ก็ถูกความเย็นยะเยือกจากอักขระเซียนของมู่หรงเสวี่ยแช่แข็งจนกลายเป็นผลึกสีดำและสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตา นี่คือการร่วมมือที่ไร้ช่องโหว่ กระบี่ของไป๋จินหยูรุกฆาตอย่างไร้ความปรานี ทำลายแนวป้องกันและตัดทอนกำลังของศัตรูในระยะประชิด ขณะที่อักขระเซียนของมู่หรงเสวี่ยคอยควบคุมพื้นที่ ปิดตายทุกเส้นทางหนี และชำระล้างกลิ่นอายมารที่ฟุ้งกระจายไม่ให้แปดเปื้อนคนทั้งสอง “ฮ่าๆๆๆ คิดว่าแค่นี้จะจัดการพวกเราได้งั้นรึ!” เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นจากเงาลึกลับที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านอักขระมาร แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสาหินยักษ์รอบด้านร้าวราน และจากพื้นดินเบื้องล่าง โครงกระดูกสีทองอร่ามที่มีกลิ่นอายพลังระดับมหาเทพโบราณค่อยๆ ผุดขึ้นมา โครงกระดูกทองคำเหล่านั้นถืออาวุธโบราณ แววตากลวงโบราณปรากฏเปลวเพลิงสีฟ้าลุกโชน มันคือหุ่นเชิดวิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุดในค่ายกลนี้! ไป๋จินหยูหรี่ตาลงเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากหุ่นเชิดเหล่านั้น พวกมันไม่ใช่พวกมือกากเดนเหมือนเมื่อครู่ แต่เป็นยอดฝีมือในอดีตที่ถูกพันธนาการวิญญาณไว้ด้วยคำสาป “เสวี่ยเอ๋อร์ ระวังตัวด้วย หุ่นพวกนี้มีเจตจำนงกระบี่หลงเหลืออยู่” ไป๋จินหยูเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไม่ต้องห่วงข้าหรอกครับท่านพี่...” มู่หรงเสวี่ยแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามราวน้ำแข็งสลายตัวท่ามกลางฤดูใบไม้ผลิ แต่วันนี้รอยยิ้มนั้นมีไว้เพื่อเขาเพียงคนเดียว นางสะบัดแขนเสื้อ คัมภีร์โบราณลอยคว้างกลางอากาศ แสงสีทองสลับฟ้าพวยพุ่งขึ้นประสานกับพลังกระบี่ของไป๋จินหยูจนเกิดเป็นเกราะป้องกันรูปดอกบัวสวรรค์ “ค่ายกลดาราผนึกมาร—เปิด!” สิ้นเสียงของนาง อักขระนับหมื่นตัวบนพื้นดินก็สว่างวาบขึ้น มันพุ่งขึ้นไปรัดพันร่างของโครงกระดูกทองคำเอาไว้ ทำให้การเคลื่อนไหวของพวกมันช้าลงทันทีถึงเจ็ดส่วน ช่องว่างที่เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตานั้น... เพียงพอแล้วสำหรับคนผู้หนึ่ง ไป๋จินหยูสูดลมหายใจเข้าลึก ถ่ายเทลมปราณทั้งหมดเข้าสู่แก่นแท้แห่งวิชากระบี่ ร่างกายของเขาเปล่งแสงสีทองเรืองรอง ผสานเข้ากับจิตวิญญาณนักสู้ที่ไม่เคยยอมจำนนต่อฟ้าดิน “ถ้าเช่นนั้น... วันนี้ข้าจะใช้กระบี่นี้ ทะลวงให้ถึงต้นตอของพวกเจ้าเอง!” เขาก้าวเท้าออกไปเพียงหนึ่งก้าว แต่ภาพที่ปรากฏคือร่างของเขาหายวับไปจากจุดเดิม ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเบื้องหน้าหุ่นเชิดโครงกระดูกทองคำตัวที่แข็งแกร่งที่สุด กระบี่ในมือถูกตวัดออกไปอย่างนุ่มนวล ทว่าทรงพลังดั่งมหาสมุทรที่บ้าคลั่ง *ฉัวะ!* เสียงตัดผ่านอากาศดังสนั่นหวั่นไหว คมกระบี่ผ่าร่างโครงกระดูกทองคำออกเป็นเสี่ยงๆ แรงปะทะสะท้อนกลับจนพื้นศิลาเบื้องล่างยุบตัวลงเป็นหลุมลึกหลาย丈 (จ้าง) คลื่นกระบี่ระเบิดออกกวาดล้างหุ่นเชิดตัวอื่นๆ จนพังทลายไม่เป็นท่า แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ศัตรูตัวสุดท้ายสลายไป ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุมคูหาอีกครั้ง อักขระมารที่ควรจะดับสลาย กลับรวมตัวกันใหม่กลายเป็นกระจกบานใหญ่เบื้องหน้าพวกเขา บนผิวกระจกปรากฏภาพเงาร่างของหญิงสาวนางหนึ่งที่ใบหน้าคุ้นเคยยิ่ง นางถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนสีดำสนิท ดวงตาทั้งคู่ปิดสนิท และเหนือร่างของนาง... มีกระบี่เล่มหนึ่งจ่ออยู่ที่หัวใจ “ถ้าไม่อยากให้นางต้องดับสูญไปพร้อมกับความจริงที่เจ้าตามหา... จงแทงกระบี่เล่มนั้นทะลุหัวใจของสตรีที่ยืนอยู่ข้างกายเจ้าซะ ไป๋จินหยู!” เสียงประกาศิตจากกระจกมารดังขึ้นพร้อมกับเงาดำปริศนาที่ก้าวออกมาจากความมืด มู่หรงเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยมองไปที่ชายหนุ่มผู้เป็นที่รักทันที โดยไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว มีเพียงความเชื่อใจที่ฉายชัดในแววตา ไป๋จินหยูกำกระบี่ในมือแน่นจนนิ้วมือซีดขาว รังสีสังหารแผ่พุ่งออกจากร่างจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เขากวาดสายตามองภาพตรงหน้าสลับกับสตรีผู้ยอมมอบหัวใจให้เขา... ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมา *แกร๊ก!* เสียงสะท้อนจากพื้นเบื้องล่างดังขึ้น พร้อมกับร่างของเงาดำปริศนาที่ยกมือขึ้นยิ้มเยาะ... และสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อกระบี่ที่จ่อหัวใจหญิงสาวในกระจกกลับขยับลึกลงไปหนึ่งนิ้วโดยไม่ต้องรอคำตอบ! โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันยุทธภพไปพร้อมกับมังกรครามท่องภพนะครับ