ชักกระบี่สยบปฐพี

โลหิตหยดแรกสัมผัสพื้นศิลาขาว ร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝนสีชาดที่ไร้ซึ่งความปรานี บรรยากาศรอบโถงตระกูลมารโลหิตเวลานี้ถูกกดทับด้วยไอสังหารหนาทึบจนแทบหายใจไม่ออก เมฆดำทะม้วนตัวกรรโชกอยู่เบื้องบนราวกับฟ้าดินกำลังพิโรธต่อการนองเลือดครั้งใหญ่ ร่างของยอดฝีมือสำนักมารนับร้อยชีวิตรายล้อมด้วยแว่นแคว้นแห่งความหวาดกลัว ดวงตาทุกคู่ต่างจ้องมองบุรุษชุดคลุมสีครามเข้มผู้ยืนหยัดอยู่ใจกลางลานประลองอย่างตื่นตระหนก ไป๋จินหยูไม่แม้แต่จะปรายตามองซากศพของผู้อาวุโสพรรคพวกมันที่เพิ่งขาดใจตายคาที่ ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่ของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ท่ามกลางลมปราณสีครามเข้มที่แผ่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภาราวกับมังกรผยองเดช ความทะนงตนในวิถีกระบี่ของเขาหลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณแห่งอดีตมหาเทพ จนสรรพสิ่งรอบกายคล้ายกับหยุดนิ่ง "พวกเจ้า... ยังคิดจะใช้ชีวิตอยู่ดูตะวันวันพรุ่งนี้อีกหรือ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้น ก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจของทุกคนในที่นั้น ไร้ซึ่งความลังเล ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงความเด็ดขาดของผู้คุมกฎแห่งวิถีกระบี่ที่เหนือล้ำกว่าฟ้าดิน เบื้องหลังเขาไม่ไกลนัก ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะโปรยปราย มู่หรงเสวี่ยยืนสง่างามเยือกเย็นดั่งนางเซียนผู้ไร้กิเลส แต่ทว่าสายตาคู่สวยที่มองแผ่นหลังกว้างของไป๋จินหยูนั้นกลับเปี่ยมล้นไปด้วยความอาทรและไออุ่นอันลึกซึ้ง นางไม่เคยสนใจสายตากลัวเกรงของผู้ใด นางมอบหัวใจทั้งดวงให้แก่บุรุษผู้นี้เพียงผู้เดียว และต่อให้โลกหล้าล่มสลาย นางก็พร้อมจะเคียงข้างกระบี่ของเขาไปจนสิ้นอายุขัย "ไป๋จินหยู! อย่าได้ลำพองใจนัก! ต่อให้เจ้าจะบรรลุวิถีกระบี่ขั้นฟ้า แต่พวกเรามีค่ายกลโลหิตหมื่นศพ ต่อให้เจ้าเก่งกาจเพียงใดก็ต้องมอดไหม้กลายเป็นจุล!" ผู้นำตึกมารโลหิตแผדเสียงคำรามด้วยความเคียดแค้น มือหยาบกร้านสะบัดป้ายอาคมสีเลือด ปลุกเร้าพลังมารพวยพุ่งขึ้นเป็นเสาเพลิงสีชาดพุ่งเข้าใส่คนทั้งสองราวกับอสูรกายร้ายที่อ้าปากหมายกลืนกิน ฉากต่อสู้ดุเดือดตระการตาก1ระเบิดขึ้นในพริบตา! เสาเพลิงโลหิตพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงคำรามเสียดสีน่าสะพรึงกลัว แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านทำลายพื้นศิลาเบื้องล่างจนแตกละเอียดเป็นผุยผง ทว่าไป๋จินหยูมิได้ขยับกายถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว มุมปากของเขายกยิ้มเยาะหยันอย่างเย็นชา "วิชาเดียรัจฉาน... กล้าดียังไงมาแสดงต่อหน้ากระบี่ของข้า" ทันใดนั้น ไป๋จินหยูยกมือขึ้นประสานระดับอก นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว ก่อเกิดเป็นอักขระเวทสีครามสว่างวาบเจิดจ้า แผ่กลิ่นอายโบราณอันทรงพลังกดทับจนเหล่ามารนับร้อยทรรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นด้วยความเจ็บปวดกระอักเลือด และในวินาทีนั้นเอง— *กริ๊ง...* เสียงคมกระบี่กระทบฝักดังขึ้นแผ่วเบา แต่กลับดังก้องกังวานสะท้านไปถึงจิตวิญญาณของทุกชีวิตในรัศมีร้อยลี้ มันคือเสียงแห่งความตาย มันคือเสียงแห่งการชำระล้าง ไป๋จินหยูชักกระบี่ปลิดวิญญาณออกจากฝัก! ประกายแสงสีครามเจิดจ้าพวยพุ่งทะยานตัดผ่านผืนฟ้า ผ่าแยกร่างของเสาเพลิงโลหิตออกเป็นสองเสี่ยงในดาบเดียว! พลังปราณกระบี่ที่ทรงอานุภาพไร้ผู้ต้านทานแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ดุจคลื่นมหาสมุทรที่กวาดล้างทุกสิ่งให้ราบเป็นหน้ากลอง เหล่าจอมยุทธ์มารที่ยังไม่ทันได้กรีดร้องด้วยซ้ำ ร่างกายของพวกมันก็ค่อยๆ ปรากฏรอยร้าวสีครามบางๆ ก่อนจะแตกสลายกลายเป็นละอองแสงหายลับไปกับสายลมอย่างไร้ร่องรอย มู่หรงเสวี่ยทอดสายตามองภาพตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ นางไม่จำเป็นต้องยื่นมือเข้าช่วย เพราะสำหรับนางแล้ว ไป๋จินหยูในยามที่ชักกระบี่สยบปฐพอนี้ คือบุรุษผู้ไร้พ่ายในใต้หล้าอย่างแท้จริง ทว่า... ท่ามกลางความเงียบงันหลังจากการโจมตีอันตระการตาสิ้นสุดลง ลมปราณรอบกายของไป๋จินหยู忽然แปรปรวนอย่างรุนแรง หน้าอกของเขาไหวสะท้อนเล็กน้อย สีหน้าซีดเซียวลงชั่วพริบตา การฝืนใช้เคล็ดวิชาข้ามขอบเขตเมื่อครู่ ทำให้ลมปราณย้อนกลับเข้าโจมตีจุดชีพจรหลักของเขาเอง มู่หรงเสวี่ยขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย นางรีบก้าวเข้ามาประคองร่างของเขาไว้ทันที พลังเซียนบริสุทธิ์ถูกถ่ายทอดเข้าไปเพื่อช่วยกดขี่ลมปราณที่ตีกลับอย่างรวดเร็ว "ท่านพี่... ฝืนเกินไปแล้ว" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นชาเอ่ยกระซิบข้างกายเขา แววตาคู่สวยฉายประกายความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ไป๋จินหยูแย้มยิ้มบางเบา เขากำลังจะเอאปากกล่าวสิ่งใดบางอย่างเพื่อปลอบประโลมหญิงสาวในอ้อมแขน... แต่ทว่า... ในวินาทีที่ลมปราณรอบตัวเริ่มสงบลง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงปริศนาก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังซากปรักหักพัง เสียงนั้นมิได้แผ่วเบา หากแต่เยือกเย็นและทรงพลังราวกับปีศาจจากขุมนรกที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล "ฮ่าๆๆ... สมคำร่ำลือจริงๆ นายน้อยสำนักกระบี่ผลาญฟ้า... แต่น่าเสียดายนัก ที่วันนี้... ดอกไม้แห่งแดนบูรพาและกระบี่เล่มนั้นจะต้องจบสิ้นลง ณ ที่แห่งนี้" เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากม่านหมอก พร้อมกับชูวัตถุประหลาดชิ้นหนึ่งขึ้นกลางอากาศ—มันคือป้ายวิญญาณของตระกูลไป๋ที่สูญหายไปเมื่อสิบปีก่อน! และที่สำคัญยิ่งกว่า... บนป้ายนั้นมีหยดโลหิตของมารดาเขาหยดลงมาสดๆ ร้อนๆ! ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ — มังกรครามท่องภพ