กลลวงกลางงานประลอง

เสียงหัวเราะเยาะหยันดังสะท้านขึ้นท่ามกลางลานประลองหยกขาวที่รายล้อมด้วยยอดฝีมือจากทั่วสารทิศ ปรมาจารย์พรรคอสรพิษโลหิตแสร้งประสานมือคารวะ แต่ปลายนิ้วที่ซุกซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกลับดีดเข็มพิษไร้เงาเจ็ดราตรีพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่จุดตายกลางแผ่นหลังของไป๋จินหยูอย่างไร้ยางอาย เข็มพิษนี้อาบด้วยพิษสลายวิญญาณที่แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตผ่าสวรรค์ขั้นสมบูรณ์ หากโดนเข้าไปก็ต้องอวัยวะภายในแหลกเหลวและสิ้นใจภายในสามลมหายใจ ทว่าไป๋จินหยูมิได้แม้แต่จะหันกลับมามอง ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่คู่นั้นยังคงทอดมองไปยังขอบฟ้าไกลด้วยความเย้ยหยัน "วิชาเดียรัจฉาน... คิดว่าจะระคายเคืองผิวหนังของข้าได้จริงหรือ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเฉย ทันใดนั้น อาภรณ์สีครามของไป๋จินหยูพลันสะท้านเฮือก เปลวเพลิงสีทองอร่ามแห่ง "กายาเทวะบรรพกาล" พวยพุ่งทะยานจากจุดตันtianแผ่ขยายออกรอบกายดั่งเกราะอัคคีไร้รูป เข็มพิษไร้เงาที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง เมื่อสัมผัสเข้ากับไอพลังปราณรอบตัวเขากลับถูกหลอมละลายกลายเป็นหยดน้ำสีดำร่วงหล่นลงพื้น ส่งเสียง "ฟู่" น่าสะพรึงกลัว พร้อมกับแรงสะท้อนมหาศาลที่ตีกลับไปยังทิศทางเดิมราวกับคลื่นยักษ์ซัดเข้าฝั่ง! *ตูม!* ปรมาจารย์พรรคอสรพิษโลหิตหน้าถอดสี ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อเห็นพิษของตนเองสะท้อนกลับมาหาเจ้าของ เขารีบยกกระบี่คู่กายขึ้นต้านรับ แต่ไม่ทันการเสียแล้ว แรงสะท้อนอันไร้เทียมทานนั้นกระแทกทะลวงกระดูกซี่โครงของมันจนแตกละเอียด กระอักโลหิตสีดำสนิทออกมาคำโต ร่างลอยกระเด็นไปกระแทกกับเสาศิลาศาลากลางลานประลองจนพังทลายลงมาเป็น2ท่อน ท่ามกลางความเงียบงันดุจป่าช้าของฝูงชนนับหมื่นที่ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มู่หรงเสวี่ยที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้าง ชายตามองเศษซากของศัตรูด้วยแววตาเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี นางขยับกายเล็กน้อย ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาราวกับจะแช่แข็งสรรพสิ่งรอบตัวเพื่อคุ้มครองสามีในนาม แม้ว่านางจะรู้ดีอยู่เต็มอกว่า ต่อให้ไม่มีนางลงมือ ไป๋จินหยูผู้เป็นดั่งฟ้าดินของนางก็สามารถพลิกฝ่ามือสังหารคนพวกนี้ให้กลายเป็นจุลได้ในพริบตาเดียว "พวกมดปลวก... กล้าใช้เล่ห์กลสกปรกต่อหน้ากระบี่ของข้า ช่างไม่รู้จักเจียมตัวเอาเสียเลย" ไป๋จินหยูแค่นเสียงเย็นชา มือขวาค่อยๆ ยกขึ้นแตะด้ามกระบี่วิญญาณโลหิตที่เหน็บอยู่ข้างเอว บรรยากาศในงานประลองพลันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงมาบนบ่าของทุกคนจนต้องคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว สัจธรรมแห่งวิถีกระบี่หาใช่สิ่งที่จะท้าทายได้ด้วยเล่ห์กลตื้นเขิน ใครก็ตามที่คิดเล่นตลกเบื้องหน้าเขา จุดจบมีเพียงความตายที่แม้แต่ยมทูตยังต้องเมินหน้าหนี มู่หรงเสวี่ยขยับเข้ามาใกล้ เล็กน้อย กลิ่นหอมจางๆ ประจำกายของนางลอยแตะนาสิกของไป๋จินหยู นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่นุ่มนวลเป็นพิเศษเมื่อพูดกับเขา "จินหยู... คนพวกนี้ยังไม่คู่ควรให้ท่านต้องเปลืองแรงชักกระบี่หรอกเจ้าคะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะ" ไป๋จินหยูเหลือบมองนางเล็กน้อย แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเยือกเย็นพลันอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง เขายกมือขึ้นลูบผมยาวสลวยของนางอย่างทะนุถนอม รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เสวี่ยเอ๋อร์... เจ้าใจร้อนเกินไปแล้ว ข้าแค่สั่งสอนพวกมันให้รู้สำนึกว่า ระหว่างฟ้ากับเหว... มันต่างกันเช่นไร" ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังอยู่ในกำมือของทั้งสอง ท้องน้ายามวิกาลที่ควรจะแจ่มใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วดั่งภูตผีอาละวาด เสียงคำรามต่ำของสายฟ้าสีทองดังสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่นจากยอดเขาไกลโพ้น แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่เหนือกว่าปรมาจารย์พรรคอสรพิษโลหิตนับร้อยเท่ากำลังคืบคลานเข้ามาปกคลุมลานประลอง ไป๋จินหยูหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณนักรบเตือนภัยพุ่งพล่านถึงขีดสุด เขาดึงมู่หรงเสวี่ยเข้าสู่อ้อมแขนแล้วพุ่งทะยานถอยหลังออกมาร้อยวาในพริบตา *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีเลือดผ่าลงตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่เมื่อครู่อย่างแม่นยำ หลุมลึกขนาดมหึมาปรากฏขึ้นพร้อมกับควันพิษสีม่วงที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า และจากใจกลางหลุมนั้นเอง... เงาร่างของบุคคลลึกลับในชุดคลุมสีทองปักลายอักขระโบราณก็ก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ "ฮ่าๆๆ... สมคำร่ำลือจริงๆ มหาเทพไป๋จินหยูผู้กลับชาติมาเกิด เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการลอบสังหารเมื่อครู่เป็นฝีมือของพวกสวะพรรคอสรพิษนั่นจริงๆ?" บุคคลลึกลับหยุดเดิน เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่สวมหน้ากากครึ่งซีก ดวงตาส่อประกายแสงสีเขียวมรกตน่ากลัว และสิ่งที่ทำให้ไป๋จินหยูถึงกับต้องขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม ก็คือป้ายหยกประจำตัวที่แขวนอยู่ข้างเอวของอีกฝ่าย... มันคือสัญลักษณ์ของ "สำนักกระบี่สวรรค์เร้นลับ" สำนักที่ควรจะสูญพันธุ์ไปตั้งแต่ยุคบรรพกาลเมื่อหมื่นปีก่อน! "เจ้าเป็นใครกันแน่?" ไป๋จินหยูกล่าวเสียงเยียบเย็น พลังปราณในกายเริ่มหมุนวนรุนแรง ด้ามกระบี่สั่นระริกราวกับกระหายเลือด — ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ — มังกรครามท่องภพ