สมุนไพรวิญญาณร้อยปี

กลิ่นอายคาวเลือดและไอน้ำอันหนันทึบของป่าอสูรโลหิตมิได้ทำให้หัวใจของบุรุษหนุ่มสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ไป๋จินหยูยืนหยัดอยู่บนรากไม้โบราณที่แผ่ขยายดั่งเส้นเลือดใหญ่แห่งปฐพี ปลายเท้าของเขากดนิ่งมั่นคงดั่งขุนเขา ไอร้อนระอุจากการโคจรพลังปราณหลอมกายาวิถีสวรรค์แผ่ซ่านออกมาจากผิวกายจนละอองหมอกรอบกายระเหยกลายเป็นไอขาวโพลน ย่างก้าวเข้าสู่เขตแดนชั้นในของป่าอสูร สิ่งที่คอยต้อนรับพวกเขามิใช่การต้อนรับอันอบอุ่น หากแต่เป็นจิตสังหารอันแหลมคมที่ทิ่มแทงเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง "ระวังตัวด้วย กลิ่นอายของสัตว์อสูรระดับสี่... มันกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เราอย่างรวดเร็ว" น้ำเสียงของมู่หรงเสวี่ยดังขึ้นเบาๆ นางยืนอยู่บนกิ่งไม้สูงไม่ไกลนัก ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับความมืดครึ้มของแมกไม้หนาทึบ นางมิได้ชักกระบี่ออกจากฝัก ทว่าไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกจากร่างของนางกลับทำให้ใบไม้รอบกายเกาะตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีคราม ดวงตาคู่สวยดั่งหงส์กวาดตามองไปยังความมืดเบื้องหน้าด้วยความระแวดระวัง ทว่าลึกๆ แล้ว สายตาที่นางทอดมองแผ่นหลังกว้างของไป๋จินหยูนั้นกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยและเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจ ไป๋จินหยูไม่เอ่ยวาจาใด เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นปัดเศษใบไม้ที่ปลิวมาตามลมออกอย่างใจเย็น สัมผัสแห่งจิตวิญญาณของอดีตมหาเทพแผ่ขยายออกไปครอบคลุมรัศมีร้อยลี้ ความเงียบงันในยุทธภพมักน่ากลัวที่สุดก่อนที่พายุโลหิตจะโหมกระหน่ำ และในยามนี้ เป้าหมายเดียวของเขาคือการตามหา "โสมมังกรเพลิงร้อยปี" สมุนไพรวิญญาณหายากที่ซุกซ่อนอยู่ ณ จุดบรรจบของพลังหยินและหยาง เพื่อนำมาใช้ทะลวงจุดชีพจรโลหิตในการหลอมกายาขั้นต่อไป "หึ... มันรอไม่ไหวแล้วสินะ" มุมปากของไป๋จินหยูยกย่องขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและทะนงตนในวิถีกระบี่ ตูม! พื้นดินเบื้องหน้าแตกรละเอียดยิบ รากไม้โบราณขาดสะบั้นกระเด็นลอยละล่อง เงาร่างมหึมาสีดำทะมึกพุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้ดิน เขี้ยวอันแหลมคมยาวร่วมสามชุ่มชะโลมด้วยน้ำลายพิษสีเขียวเข้ม กลิ่นอายกดดันระดับอสูรบรรพกาลแผ่ซ่ายจนอากาศบิดเบี้ยว "ราชสีห์เกล็ดมังกร" อสูรบรรพกาลที่มีตบะบำเพ็ญมานานกว่าสามร้อยปี มันปรากฏกายขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ "รบกวนเวลาหาของของข้า เจ้าคิดว่าสมควรตายดีหรือไม่?" ไป๋จินหยูมิได้ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว พลังปราณสีครามเข้มข้นระเบิดออกจากตัน田 (ดันเถียน) ของเขาเสียงดังสนั่นราวกับคลื่นยักษ์ซัดสาด ร่างกายของเขาเปล่งประกายแสงสีทองจางๆ อันเป็นผลลัพธ์จากการหลอมกายาก่อนหน้านี้ กระบี่เหล็กไร้นามในฝักถูกมือหนากำไว้แน่น เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส ด้ามกระบี่ก็ส่งเสียงร้องคำรามราวกับกระหายเลือด เปรี้ยง! ราชสีห์เกล็ดมังกรตบกรงเล็บอันทรงพลังลงมา หมายจะบดขยี้มนุษย์ตัวจ้อยให้แหลกเป็นจุล แรงลมจากการโจมตีนั้นรุนแรงถึงขั้นผ่าต้นไม้ใหญ่ขาด2ท่อนในพริบตา ทว่าไป๋จินหยูเพียงแค่ก้าวเท้าหลบอย่างพลิ้วไหว ร่างของเขาเคลื่อนผ่านเงากรงเล็บนั้นไปราวกับสายลมที่ไร้รูปร่าง "วิถีกระบี่พิฆาตสวรรค์ - กระบวนท่าที่หนึ่ง: ตัดสายธารโลหิต!" ฉับพลัน! ประกายกระบี่สีครามสว่างวาบขึ้นตัดผ่านความมืดมิดของผืนป่า รวดเร็วยิ่งกว่าสายฟ้าแลบและงดงามยิ่งกว่าดาราพาลับฟ้า คมกระบี่ที่ยังมิได้ชักออกจากฝักเต็มที่ กลับทรงอานุภาพเพียงพอที่จะผ่าอากาศออกเป็นสองเสี่ยง พลังลมปราณที่อัดแน่นระเบิดออกกรีดกรายลงบนลำคอของราชสีห์เกล็ดมังกรอย่างแม่นยำ ฉัวะ! โลหิตสีดำสนิทพุ่งทะลักออกมาจากบาดแผลราวกับน้ำพุ เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังสะท้อนก้องป่าอสูร ราชสีห์เกล็ดมังกรดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง มันตวัดหางเหล็กฟาดเข้าใส่ไป๋จินหยูอย่างไม่คิดชีวิต ทว่าบุรุษหนุ่มกลับยืนหยัดรับแรงกระแทกนั้นด้วยลำแขนเปลือยเปล่า เสียงเนื้อกระทบกับเกล็ดอสูรดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของเขาถอยหลังไปเพียงสามก้าว พื้นดินใต้เท้าแตกยุบเป็นหลุมลึก ทว่ากระดูกทั่วร่างของเขากลับส่งเสียงคำรามประสานกันอย่างไร้ความเสียหาย ปราณหลอมกายาได้พิสูจน์ความแข็งแกร่งของมันอีกครั้ง "ฝีมือเจ้าพัฒนาขึ้นไม่น้อยเลยนี่" มู่หรงเสวี่ยเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับเปล่งประกายความภาคภูมิใจ นางหยิบขวดหยกบริสุทธิ์ออกมาเตรียมพร้อม หากมีสิ่งใดผิดพลาด นางย่อมลงมือช่วยทันที แม้จะรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้เกลียดการถูกมองว่าอ่อนแอที่สุดก็ตาม "แค่ขยะตัวหนึ่ง... ยังมิคู่ควรให้ข้าออกแรงเต็มที่" ไป๋จินหยูแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองซากอสูรที่นอนสิ้นลมเบื้องหน้า ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับพืชพรรณชนิดหนึ่งที่เติบโตอยู่ลึกลงไปในถ้ำมืดหลังซากอสูร ที่นั่น... ไอความร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นมาผสมผสานกับกลิ่นอายเย็นยะเยือกของพลังหยิน ใบไม้สีแดงเพลิงแผ่กิ่งก้านสาขาคล้ายรูปมังกรกำลังขดตัว ใบของมันเปล่งแสงเรืองรองนวลตา "โสมมังกรเพลิงร้อยปี" ปรากฏแก่สายตาแล้ว ไป๋จินหยูเดินเข้าไปใกล้ ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก การหาวัตถุดิบชิ้นแรกสำเร็จลุล่วงด้วยดี ทว่าในขณะที่มือของเขากำลังจะเอื้อมไปเด็ดโสมวิญญาณนั้นขึ้นมา ลมหายใจของเขากลับสะดุดกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเฉียบลงอย่างฉับพลัน ไอน้ำในอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีดำสนิท เสียงหัวเราะเยียบเย็นอันน่าสะพรึงกลัวดังแว่วมาจากความว่างเปล่า ราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก *“ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่อวดดีเสียจริง... แย่งชิงสมบัติวิญญาณต่อหน้าผู้อาวุโสเช่นข้า เจ้าคิดว่าชีวิตของเจ้ายังมีค่าพอที่จะเก็บไว้หรือ?”* สิ้นเสียงนั้น แรงกดดันระดับปราณหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์ก็กดทับลงมาบนร่างของไป๋จินหยูราวกับภูเขาห้าลูกทับถม! ร่างกายของเขาชาหนึบไปชั่วขณะ โลหิตในกายปั่นป่วนจนเกือบทะลักออกทางมุมปาก เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้นขวางทางออกของถ้ำ ใบหน้าของมันถูกปกกปิดด้วยหน้ากากกระดูกอสูรยิ้มเยาะ ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่เขาด้วยความกระหายเลือด ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับมังกรครามท่องภพนะครับ