การชำระแค้นครั้งใหญ่ในสำนัก

"หนี้เลือดเมื่อร้อยปีก่อน วันนี้... ข้าไป๋จินหยูจะทวงคืนด้วยคมกระบี่เล่มนี้!" เสียงคำรามกึกก้องราสายฟ้าฟาดผ่ากลางฤดูร้อน สะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งลานกว้างสำนักกระบี่นภา ปราณกระบี่สีครามเข้มข้นสายหนึ่งพวยพุ่งทะยานจากร่างของชายหนุ่ม พุ่งทะลวงขึ้นสู่ท้องนภาจนเมฆหมอกสีเทาครึ้มถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ แรงกดดันจากตบะบำเพ็ญที่ระเบิดออกมาอย่างไร้ความปรานี ทำให้เหล่าศิษย์สายในและผู้อาวุโสน้อยใหญ่ต่างต้องถอยกรูดด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าของแต่ละคนซีดเผือดราวกับกระดาษ ณ ใจกลางลานประลองหินอัคนี ร่างระหงของสตรีชุดขาวบริสุทธิ์นางหนึ่งยืนสงบนิ่งราวกับภาพวาด มู่หรงเสวี่ยมิได้ขยับกายไปไหน นางเพียงทอดสายตาคมปลาบมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้เป็นที่รักด้วยความลึกซึ้ง ไอร้อนจากพลังปราณที่แผדซ่านรอบกายเขาไม่ระคายเคืองนางแม้แต่น้อย ทว่ากลับสร้างเกราะคุ้มกันอันอบอุ่นรอบตัวนาง นางเซียนผู้เย็นชาต่อหล้าแต่มอบหัวใจทั้งดวงไว้ที่เขาเพียงผู้เดียว ขยับริมฝีปากน้อยๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่กังวานในจิตใจของเขา *“จินหยู... สะสางมันให้สิ้นซากเถอะ ความแค้นนี้ เจ้าแบกรับมานานเกินไปแล้ว”* เบื้องหน้าของไป๋จินหยูคือร่างชราในชุดคลุมสีทองปักลายพยัคฆ์เหินหาว—ผู้อาวุโสใหญ่ ‘หลี่เทียนเหิง’ ผู้ซึ่งเคยใช้มือคู่นี้สังหารบรรพบุรุษตระกูลไป๋เมื่ออดีตกาล ดวงตาฝ้าฟางแต่ทอประกายเหี้ยมเกรียมของหลี่เทียนเหิงหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะหัวร่อออกมาเสียงดังลั่น "ฮ่าๆๆ! เป็นเจ้าเองหรอกหรือ ไอ้สวะตระกูลไป๋ที่รอดชีวิตจากวันนั้น คิดไม่ถึงว่าผ่านไปร้อยปี เจ้าจะกล้ากลับมาเหยียบคานสำนักของเราด้วยตัวเอง แถมยังบรรลุถึงขั้นวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ได้... น่าชื่นชม! แต่น่าเสียดายนัก ที่ความทะนงตัวของเจ้าจะจบลงที่ปลายกระบี่ของข้า!" สิ้นคำ หลี่เทียนเหิงไม่รอช้า พลังปราณระดับแดนสวรรค์ขั้นสมบูรณ์ทะลักออกมาดั่งคลื่นยักษ์สึนามิ ฝ่ามือเหี่ยวแห้งแต่ทรงพลังตบลงเบื้องหน้า เกิดเป็นอักขระโบราณสีทองลอยคว้างกลางอากาศนับร้อยสาย พุ่งเข้าหาไป๋จินหยูราวกับฝนห่าใหญ่ที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งให้เป็นจุล ทว่า ไป๋จินหยูหาได้สะท้านสะเทือนไม่ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวสะท้อนประกายกระบี่สีครามเจิดจ้า เขายกกระบี่โบราณในมือขึ้นช้าๆ ท่าทางรากับแบกรับภูเขาไว้ทั้งลูก แต่มันกลับเต็มไปด้วยความมั่นคงและเด็ดขาดดั่งสัจธรรมแห่งฟ้าดิน "วิชากระบี่ผ่ามิติ... รูปแบบที่หนึ่ง: ดาราดับสูญ!" ฉับพลัน! เวลาภายในรัศมีร้อย丈คล้ายหยุดนิ่งลงชั่วขณะ ลมหายใจของทุกคนขาดห้วง ประกายแสงสีครามระยิบระยับนับพันสายระเบิดออกจากคมกระบี่ พุ่งตัดผ่านอักขระสีทองของหลี่เทียนเหิงราวกับกระดาษบางๆ เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวตามมาติดๆ แรงปะทะของพลังทั้งสองสร้างรอยแยกมิติสีดำสนิทขนาดย่อมขึ้นกลางอากาศ บด หลี่เทียนเหิงใบหน้าเปลี่ยนสีทันที ความมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อพบว่าพลังปราณของตนถูกคมกระบี่นั้นกัดกินจนหมดสิ้น "เป็นไปไม่ได้! วิชานี้... นี่มันเคล็ดกระบี่โบราณที่สาบสูญไปแล้วนี่!" "ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้สำหรับผู้ที่กำชะตาชีวิตไว้ในมือตนเอง" ไป๋จินหยูเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ร่างของเขาก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว ทว่ากลับปรากฏกายเบื้องหน้าผู้อาวุโสใหญ่ราวกับภูตผี ปลายกระบี่จ่อชิดเข้าที่หอยสังข์ของอีกฝ่ายโดยที่ไม่มีใครมองทัน ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วทั้งสำนักกระบี่นภา ลมหายใจของเหล่าผู้อาวุโสและศิษย์นับพันแทบจะหยุดชะงัก หลี่เทียนเหิงตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย สำนักอันยิ่งใหญ่ที่เขาภาคภูมิใจ บัดนี้กลับพ่ายแพ้ให้กับเด็กหนุ่มผู้มาทวงแค้นเพียงผู้เดียว ทว่า ในวินาทีที่ไป๋จินหยูเตรียมจะตวัดกระบี่ปลิดชีพเพื่อปิดบัญชีแค้นร้อยปี ท้องฟ้าเบื้องบนที่เพิ่งสงบลงกลับแปรปรวนขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน! มวลเมฆสีดำทมิฬม้วนตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะท้อนไปถึงวิญญาณ แรงกดดันระดับมหาเทพที่ทรงพลังยิ่งกว่าหลี่เทียนเหิงนับร้อยเท่าแผ่ซ่านลงมาจากรอยแยกมิติเบื้องบน มู่หรงเสวี่ยพลันขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากัน นางสะบัดแขนเสื้อเบาๆ ปราณกระบี่น้ำแข็งพุ่งขึ้นฟ้าเพื่อต้านทานแรงกดดันนั้นทันที พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่แฝงแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก "จินหยู... ระวัง! นั่นไม่ใช่พลังของคนในสำนักนี้... มีตัวตนระดับบรรพจารย์หลับไหลถูกปลุกให้ตื่นขึ้น!" ไป๋จินหยูหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยคำใด แสงสีทองสว่างจ้าเจิดจ้าจนแสบตาก็พุ่งทะยานลงมาจากยอดเขาต้องห้าม พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้านก้องฟ้าดิน "บังอาจนัก! เจ้าเด็กน้อย บังอาจสังหารคนของเรา... เจ้าคิดว่าประตูสำนักกระบี่นภาแห่งนี้ เป็นสถานที่ที่เจ้าจะเข้าออกได้ตามใจชอบอย่างนั้นหรือ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง สัมผัสความเดือดดาล และร่วมลุ้นไปกับวิถีกระบี่อันทะนงตนนี้ด้วยกันเสมอนะครับ