การเดินทางกลับสำนักพร้อมเกียรติยศ

ความตายมิได้มาเยือนอย่างเงียบเชียบ หากแต่แหวกว่ายผ่านมิติด้วยเสียงคำรามราวกับอสูรกายกระหายเลือด รอยแยกสีดำสนิทเบื้องหน้าฉีกกระชากอากาศจนเกิดเป็นสุญญากาศแห่งความมืดมิด เงาสะท้อนสีดำทมิฬก้าวเท้าเหยียบย่างออกมาทีละก้าว แรงกดดันระดับขอบเขตราชันย์เทพสวรรค์แผ่ซ่านกดทับจนสรรพสิ่งรอบกายสั่นสะเทือน สิ่งที่มันถืออยู่ในมือคือ "กระบี่มารโลหิต" คมดาบที่อาบย้อมด้วยวิญญาณนับล้าน ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนบาดลึกถึงจิตวิญญาณ ไป๋จินหยูไม่แม้แต่จะกะพริบตา แววตาคมกริบดุจคมกระบี่ของเขาเปล่งประกายสีครามเจิดจ้า ร่างกายท่วมท้นด้วยจิตสังหารที่หลอมรวมจากผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ด้านข้างของเขา มู่หรงเสวี่ยสะบัดข้อมือเบาๆ กระบี่เซียนน้ำแข็งจันทราพลั่งพรูด้วยไอเย็นยะเยือกจนหยาดน้ำค้างกลางอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีคราม นางก้าวเข้ามาขนาบข้างเขาอย่างรู้ใจ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่จะเคียงบ่าเคียงไหล่ฝ่าฟันอุปสรรคเบื้องหน้า "เจ้าเดรัจฉานเงา... คิดว่าการจำแลงกายด้วยเศษเสี้ยววิญญาณมาร จะสามารถขวางทางกลับสำนักของข้าได้งั้นหรือ?" น้ำเสียงของไป๋จินหยูราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา เงาสะท้อนสีดำหัวเราะเยาะด้วยเสียงแหบพร่าคล้ายเสียงเหล็กเสียดสีกัน "ไป๋จินหยู... เจ้าคิดว่าการกวาดล้างแดนลับแลจะทำให้เจ้าไร้เทียมทานแล้วหรือ? นายท่านรอคอยการกลับมาของเจ้า... หัวใจเซียนของนางและกระบี่ในมือข้า จะเป็นเครื่องบูชาแด่ปฐพี!" สิ้นเสียง เงาดำพุ่งทะยานเข้าหาด้วยความเร็วเหนือแสง ประกายกระบี่มารโลหิตพาดผ่านท้องฟ้าเป็นทางยาวราวกับรอยแผลเป็นสีเลือด ทว่า ไป๋จินหยูหาได้ถอยไม่ เขาก้าวเท้าเดินหน้าหนึ่งก้าว พลังปราณกระบี่เก้าชั้นฟ้าทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด กระบี่วิญญาณในมือแปรเปลี่ยนเป็นแสงกระบี่เจิดจ้าที่สามารถผ่าดาราได้ในคราเดียว! *เปรี้ยง! ตูม!* คลื่นกระบี่ทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ แรงระเบิดสะท้อนสะเทือนเลื่อนลั่นจนมิติรอบด้านปริแตกเป็นรอยร้าว มู่หรงเสวี่ยไม่รอช้า นางร่ายรำกระบวนท่า "บุปผาน้ำแข็งโปรยปราย" ไอเย็นนับพันสายพุ่งเข้าพันธนาการเงาสะท้อนสีดำเอาไว้ในพริบตา ทำให้การเคลื่อนไหวของมันชะงักงันลงชั่วลมหายใจ และชั่วลมหายใจเดียวนั้น... ก็เพียงพอแล้วสำหรับไป๋จินหยู! "วิถีกระบี่ที่หนึ่ง... ตัดสินวิญญาณ!" แสงกระบี่สีครามบริสุทธิ์พุ่งทะลวงผ่านหน้าอกของเงาสะท้อนสีดำอย่างไร้เสียง ปราณกระบี่อันแข็งแกร่งได้บดขยี้แก่นแท้ภายในของมันจนแหลกละเอียดเป็นจุล ร่างสีดำสนิทหยุดนิ่งค้าง ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองธุลีสีดำและจางหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย ยุทธภพสงบลงชั่วขณะ... ไป๋จินหยูเก็บกระบี่เข้าฝักด้วยกิริยาที่สง่างาม ใบหน้ายังคงหล่อเหลาและราบเรียบราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เขาร Hกหันมามองหญิงสาวข้างกาย มู่หรงเสวี่ยกำลังเก็บกระบี่เซียนน้ำแข็งเข้าฝักเช่นกัน ดวงตางดงามคู่ความเย็นชาคู่นั้นทอประกายอ่อนโยนยามสบตาเข้ากับเขา "เราควรกลับกันได้แล้วกระมังครับ เสวี่ยเอ๋อร์" ไป๋จินหยูเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่มีเพียงนางเท่านั้นที่จะได้เห็น มู่หรงเสวี่ยพยักหน้าน้อยๆ เม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะตอบรับ "อืม... กลับบ้านของเรากันเถอะครับ" ทั้งสองเหิรทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยวิชาตัวเบาเหนือระดับ ทิ้งเบื้องหลังไว้เพียงร่องรอยการต่อสู้ที่กำลังเลือนหาย การเดินทางกลับสู่สำนักเซียนกระบี่เมฆาในครั้งนี้ มิได้เป็นการเดินทางของจอมยุทธ์เร่ร่อนผู้โดดเดี่ยวอีกต่อไป แต่เป็นการกลับมาพร้อมกับพลังที่ทะลวงขีดจำกัด สถานะที่สั่นสะเทือนทั้งยุทธภพ และหัวใจสองดวงที่ผูกพันกันแน่นแฟ้นยิ่งกว่าชะตากรรม เมื่อพ้นแนวเขาสูงตระหง่าน ปรากฏภาพประตูสำนักเซียนกระบี่เมฆาที่ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า ศิษย์สำนักนับพันยืนเรียงรายตั้งแถวต้อนรับด้วยความเคารพยำเกรง ผู้อยู่บนจุดสูงสุดของสำนักต่างก้มศีรษะลงคารวะผู้มาเยือนทั้งสอง ทว่า บรรยากาศที่ควรจะเต็มไปด้วยความยินดีและการสรรเสริญ กลับถูกความเงียบงันเข้าปกคลุมอย่างกะทันหัน เมื่อธงประจำสำนักด้านหน้าสุด... ถูกย้อมด้วยคราบเลือดสีแดงฉาน และร่างของเจ้าสำนักอาวุโสผู้ดูแลหอคัมภีร์กำลังนั่งคุกเข่าอย่างไร้ลมหายใจอยู่หน้าประตู พร้อมกับข้อความด้วยเลือดที่เขียนไว้บนผนังศิลา... "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ไป๋จินหยู... ศิษย์รัก" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ