ทะลวงขอบเขตขั้นที่หนึ่ง

"ช้าก่อน!" เสียงตะโกนดั่งสายฟ้าฟาดของไป๋จินหยูแผดเผาอากาศจนบิดเบี้ยว ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น ประสาทสัมผัสของมหาเทพผู้กลับชาติมาเกิดมิได้พร่าเลือนแม้แต่น้อย เคร้ง! ประกายไฟสีครามสว่างวาบราวกับดาราดับแสง คมกระบี่เทวะ "อัสนีไร้เงา" ในมือของไป๋จินหยูถูกตวัดสวนขึ้นด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสามัญสำนึกของมนุษย์ แรงปะทะอันมหาศาลส่งผลให้กระบี่อาบยาพิษของเงาดำลึกลับเบี่ยงเบนออกไปจากจุดตายของมู่หรงเสวี่ยอย่างเฉียดฉิว หยดโลหิตสีดำสนิทที่อาบอยู่บนคมกระบี่กระเซ็นถูกพุ่มไม้เบื้องหลัง จนใบไม้เหล่านั้นเหี่ยวเฉาและกลายเป็นผงธุลีในพริบตา—พิษนี้รุนแรงถึงขั้นทำลายล้างวิญญาณ! "บังอาจนัก!" มู่หรงเสวี่ยยามนี้ดวงตาสง่างามคู่นั้นทอประกายเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปี กลิ่นอายความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกจากร่างจนหยาดน้ำค้างรอบกายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลน นางหาใช่สตรีอ่อนแอที่ต้องให้ผู้ใดปกป้องตลอดเวลาไม่ แม้จะถูกลอบ โจมตีในยามเผลอไผล แต่นางกลับสะบัดแขนเสื้อวูบหนึ่ง คลื่นกระบี่ดารากลุ่มหนึ่งพวยพุ่งออกราวกับทางช้างเผือกถล่มทลาย กดดันจนเงาดำลึกลับผู้นั้นต้องถอยร่นไปสามก้าว "หึ... สมคำร่ำลือ สมกับที่เป็นเซียนกระบี่แห่งแดนบูรพาและอัจฉริยะผู้ไร้พ่าย" เงาดำลึกลับหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าคล้ายเสียงเสียดสีของโลหะ ร่างของมันปกคลุมด้วยกลุ่มหมอกทมิฬหนาทึบจนมองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริง "ทว่า... พวกเจ้าคิดว่ากำจัดอสูรมารตนนั้นได้แล้ว จะปลอดภัยจากเงื้อมมือของสำนักเงาโลหิตอย่างนั้นรึ?" ไป๋จินหยูก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเขายังคงราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งคมกระบี่ที่พร้อมจะปลิดชีพสรรพชีวิต ความกดดันระดับมหาเทพกดทับลงบนบ่าของเงาดำลึกลับจนมันรู้สึกราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก "สำนักเงาโลหิต... พวกสุนัขรับใช้ที่หลบซ่อนอยู่ในความมืดเช่นพวกเจ้า กล้าดียังไงมาลอบกัดคนของข้า?" ไป๋จินหยูเอמהขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น กระบี่ในมือส่งเสียงคำรามฮัมเบาๆ ราวกับกระหายเลือด "ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะเดินเข้ามาในเส้นทางแห่งความตาย ข้าก็จะสงเคราะห์ส่งเจ้าไปสู่ปรภพด้วยกระบวนท่าเดียว" "อวดดี!" เงาดำแค่นเสียงฮึดฮัด มันประสานอินทร์อย่างรวดเร็ว หมอกทมิฬรอบกายพวยพุ่งรวมตัวกันเป็นรูปหัวกะโหลกขนาดยักษ์ อัดแน่นด้วยพลังปราณมารที่ชั่วร้ายและน่าสะพรึงกลัว "วันนี้คือวันตายของพวกเจ้า!" ตูม! การปะทะกันครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่าครั้งใดๆ แรงระเบิดของพลังปราณทั้งสองสายสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วป่าโบราณ พื้นดินแตกแยกออกเป็นรอยร้าวลึกหลายจัตุรัส ต้นไม้ใบหญ้ารอบบริเวณถูกแผดเผาจนราบเป็นหน้ากลอง มู่หรงเสวี่ยขยับกายเข้ามาเคียงข้างไป๋จินหยูอย่างไร้รอยต่อ นางประสานพลังปราณเซียนบริสุทธิ์เข้ากับพลังกระบี่ของเขา เกิดเป็นม่านพลังแสงสีครามผสมขาวบริสุทธิ์ ต้านทานคลื่นพลังมารจนแหลกสลายไปในพริบตา "เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าถอยไปก่อน" ไป๋จินหยูเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่เด็ดขาด แววตาของเขาจับจ้องไปยังเงาดำเบื้องหน้า "ไอ้สวะนี่... ข้าจะจัดการมันเอง" มู่หรงเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้เป็นที่รัก นางสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานแปลกประหลาดที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในตันเถียนของเขา ไป๋จินหยูไม่ได้ مجردปกป้องนางเท่านั้น แต่ร่างกายของเขากำลังก้าวไปสู่จุดเปลี่ยนครั้งสำคัญ—จุดสูงสุดของการทะลวงขอบเขตขั้นที่หนึ่ง! "ระวังตัวด้วย... ข้าจะคุ้มกันคุ้มกันหลังให้ท่านเอง" นางเอ่ยเสียงเบาแต่มั่นคง ดึงกระบี่ประจำกายออกมาตั้งรับ คอยสกัดกั้นเศษซากพลังที่อาจเล็ดลอดเข้ามา ไป๋จินหยูกำด้ามกระบี่ในมือแน่นขึ้น โลหิตภายในร่างกายไหลเวียนด้วยความเร็วสูงราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก เสียงคำรามต่ำๆ ดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของเขา พลังปราณฟ้าดินรอบรัศมีร้อยลี้เริ่มปั่นป่วน หมุนวนเข้าหาตัวเขาราวกับพายุเฮอร์ริเคน ขอบเขตพลังยุทธ์ที่ติดค้างมานานนับแรมเดือนบัดนี้กำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง "คิดจะใช้จังหวะนี้ทะลวงพลังรึ? ฝันไปเถอะ!" เงาดำลึกลับมองออก มันแผדเสียงคำรามด้วยความตื่นตระหนก หากปล่อยให้จอมยุทธ์ผู้นี้ทะลวงสู่ขอบเขตขั้นถัดไปสำเร็จ วันนี้มันคงไม่ต้องหวังจะมีชีวิตรอดกลับไปแน่นอน มันระเบิดพลังเฮือกสุดท้าย พุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกับกระบี่โลหิตที่อาบด้วยวิญญาณอาฆาตพันตน พลังนี้หมายจะปลิดชีพไป๋จินหยูในดาบเดียว! ทว่า... ไป๋จินหยูมิได้หลบหนีหรือตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายืนหยัดตระหง่านราวกับเทพเจ้าแห่งสงคราม ดวงตาสคมกริบทอประกายดุดัน ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนจากท้องนภามืดครึ้มที่จู่ๆ ก็ปกคลุมด้วยเมฆฝนสีนิล เปรี้ยง! อสนีบาตสายแรกฟาดผ่าลงมาจากสรวงสวรรค์ ตรงเข้าสู่ร่างของไป๋จินหยูโดยตรง! "นี่มัน... ทัณฑ์สวรรค์ทะลวงขอบเขต!" เงาดำลึกลับเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด มันพยายามจะถอยหนี แต่สายฟ้าสีทองแดงกลับพันธนาการร่างของมันไว้ด้วย แรงกดดันระดับมหาเทพผสานกับพลังฟ้าดินบดขยี้กระดูกทั่วร่างของมันจนแหลกละเอียด ไป๋จินหยูแหงนหน้ามองท้องฟ้า ปล่อยให้สายฟ้าอสนีบาตไหล1ผ่านเส้นชีพจรทั่วร่าง เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะดังสนั่น ผิวหนังถูกชำระล้างด้วยอัสนีบริสุทธิ์จนเปล่งประกายแสงสีทองจางๆ ออร่าพลังปราณระเบิดทะลักออกมาจากร่างของเขาราวกับเขื่อนแตก พลังกดดันแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งขุนเขา บูมมม! ขอบเขตพลังขั้นที่หนึ่งถูกทะลวงผ่านอย่างไร้แรงต้านทาน! ไป๋จินหยูกวาดสายตากลับมามองเงาดำลึกลับที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น เขาย่างก้าวเข้าไปหาช้าๆ ราวกับมัจจุราชเดินดิน คมกระบี่ในมือชี้ลงพื้นโดยมีหยดเลือดหยดลงตามจังหวะก้าวเดิน "บอกข้ามา... ใครส่งเจ้ามา?" ไป๋จินหยูเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก เงาดำกระอักเลือดสีดำออกมาคำใหญ่ มันหัวเราะเยาะด้วยความบ้าคลั่ง "ฮ่าๆๆ... คิดว่าเจ้าชนะแล้วรึ? ผู้ที่อยู่เบื้องหลังพวกข้า... คือคนที่แม้แต่เจ้าก็ไม่มีวันเอื้อมถึง... พวกมันกำลังรอ... รอวันที่..." ฉับพลัน! ดวงตาของเงาดำลึกลับก็เบิกค้าง ร่างกายของมันสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ก่อนที่เปลวเพลิงสีดำจะลุกท่วมร่างของมันและเผาผลาญจนกลายเป็นเถ้าถุลีในพริบตา—เป็นการฆ่าตัดตอนจากเบื้องบนที่รวดเร็วและไร้ความปรานี ไป๋จินหยูหรี่ตาลงเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบขึ้นไปอีกขั้น มู่หรงเสวี่ยก้าวเข้ามาใกล้ สัมผัสที่ไหล่ของเขาเบาๆ เพื่อส่งผ่านความห่วงใย "ดูเหมือนว่า... เรื่องราวในชาตินี้ จะซับซ้อนกว่าที่เราคิดไว้เสียแล้วล่ะนะ" มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับจริงจัง ไป๋จินหยูกำกระบี่ในมือแน่นขึ้น รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ต่อให้เบื้องหลังพวกมันจะเป็นทวยเทพหรือปีศาจจากขุมนรก... หากมันกล้าขวางทางเรา ข้าก็จะใช้กระบี่เล่มนี้... ผ่าสวรรค์เปิดทางให้ดูเอง!" ทว่า ในขณะที่ความตึงเครียดเริ่มคลี่คลาย จู่ๆ หยกสื่อสารในอกเสื้อของไป๋จินหยูก็สั่นสะท้อนขึ้นมาอย่างรุนแรง แสงสีแดงฉานกะพริบถี่รัวพร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นในห้วงจิตสำนึกของเขา—ข้อความที่ทำให้ลมหายใจของเซียนกระบี่ผู้ไร้พ่ายต้องสะดุดลงทันที... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "มังกรครามท่องภพ" มาโดยตลอดนะครับ!