เคล็ดวิชาเทวะบรรพกาล

กลิ่นอายคาวเลือดและความอับชื้นภายในถ้ำผาหิมะแดงยังคงคละคลุ้ง ทว่าสิ่งสำคัญยิ่งกว่าความตายที่เพิ่งผ่านพ้นไป คือกระแสลมปราณอันปั่นป่วนที่กำลังกัดกินเส้นชีพจรของไป๋จินหยูทีละน้อย ความทรงจำนับหมื่นปีจากห้วงมหาเทพที่เคยแตกสลาย บัดนี้กลับหลอมรวมเข้ากับร่างเนื้อของเด็กหนุ่มผู้มีปณิธานอันแรงกล้า ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่กวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างเยือกเย็น มู่หรงเสวี่ยทรุดกายลงนั่งคุกเข่าข้างกายเขาอย่างเงียบเชียบ นางเซียนผู้สง่างามและเย็นชาต่อหล้า ทว่าแววตาคู่สวยในยามนี้กลับเจือด้วยความห่วงใยระคนกังวล นางยื่นมืออันเรียองามดั่งหยกขาวออกไปแตะชีพจรที่ข้อมือของเขาเบาๆ "ลมปราณในกายท่านปั่นป่วนถึงเพียงนี้ หากฝืนโคจรวิชา... เส้นชีพจรเก้าสวรรค์อาจแหลกสลายได้ในคราเดียว" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอาทรที่ซ่อนเร้นไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น ไป๋จินหยูมิได้ตอบคำทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่แผดเผาไปทั่วร่าง รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างทะนงตน "เสวี่ยเอ๋อร์ สวรรค์และปฐพีนี้เคยเหยียดย่ำข้ามาแล้วครั้งหนึ่ง ข้าจำต้องยอมก้มหัวให้มันอีกคราหรือ? วิถีกระบี่ที่แท้จริงหาใช่การหลบเลี่ยงคมหอกคมดาบ หากแต่เป็นการใช้ปลายกระบี่... แหวกม่านฟ้าฝืนลิขิตต่างหาก" คำกล่าวอันทรงพลังนั้นดังก้องกังวานในความเงียบงัน มู่หรงเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนริมฝีปากบางจะยกยิ้มจางๆ นางถอนมือกลับแล้วลุกขึ้นยืน เป็นเกราะคุ้มกันให้เขาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดเพิ่มเติม ร่างระหงของนางแผ่ไอเย็นเยือกราวดอกบัวหิมะพันปี ขัดขวางทุกสิ่งที่จะเข้ามารบกวนการบำเพ็ญเพียรของบุรุษในดวงใจ ไป๋จินหยูหลับตาลง ดำดิ่งสู่ห้วงมิติจิตวิญญาณ ภายในห้วงความทรงจำระดับบรรพกาล ท่ามกลางความมืดมิดอันเวิ้งว้าง อักษรโบราณสีทองคำบริสุทธิ์นับล้านตัวกำลังลอยวนเวียนราวกับหมู่ดาวบนท้องนภา มันคือ "เคล็ดวิชาเทวะบรรพกาล" วิชาฝึกตนระดับมหาเทพที่สาบสูญไปตั้งแต่ยุคบรรพกาล การจะหลอมรวมวิชานี้จำเป็นต้องใช้จิตวิญญาณที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าและร่างกายที่พร้อมยอมรับความเจ็บปวดเจียนตาย *เปรี้ยง!* เสียงคำรามของสายฟ้าปราณระเบิดขึ้นในห้วงสมอง ไป๋จินหยูรู้สึกราวกับร่างทั้งร่างถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกจากมุมปากและทวารทั้งเจ็ด ทว่าจิตใจของเขากลับมั่นคงดั่งภูผาศิลา ท่องบ่นเคล็ดวิชาในใจอย่างไม่หยุดยั้ง *ฟ้าดินเป็นเตาหลอม สรรพสิ่งเป็นเชื้อเพลิง... กายาเซียนบรรพกาล จงตื่นขึ้น!* ทันใดนั้น กระแสพลังปราณฟ้าดินรอบรัศมีร้อยลี้ก็เกิดความปั่นป่วนอย่างรุนแรง เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นเหนือยอดเขาหิมะแดง สายฟ้าสีครามฟาดผ่าลงมาบรรจบกับปากถ้ำราวกับจะพิพากษาผู้ฝืนลิขิตฟ้า มู่หรงเสวี่ยเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยแววตาคมกริบ นางชักกระบี่ประจำกายออกมา ชี้ขึ้นสู่เบื้องบน ปราณกระบี่เย็นเยียบพุ่งทะยานเป็นลำแสงสีฟ้าคัดค้านความเกรี้ยวกราดของนภาเพื่อคุ้มครองชายหนุ่ม ภายในถ้ำ ไป๋จินหยูไม่สนใจภายนอก เขากำลังควบคุมกระแสพลังปราณมหาศาลที่ไหลทะลักเข้าสู่จุดตันตียนอย่างบ้าคลั่ง แก่นพลังปราณที่เคยร้าวรานค่อยๆ ประสานเข้าหากันด้วยอณูแสงสีทอง ออร่ารอบตัวของเขาแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ความกดดันระดับที่ทำให้ยอดฝีมือสำนักใหญ่ยังต้องเข่าอ่อนแผ่พุ่งออกมาจากร่างของเด็กหนุ่ม ขอบเขตหลอมรวมลมปราณ... ทะลวง! ขอบเขตแก่นแท้... ทะลวง! ขอบเขตปฐพีขั้นสมบูรณ์... เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะดังสนั่น ผิวพรรณของเขาเปล่งประกายเรืองรองดั่งทองคำบริสุทธิ์ พลังปราณรอบตัวสงบลงชั่วพริบตา ก่อนจะระเบิดออกระลอกใหญ่จนผนังถ้ำสั่นสะเทือน ไป๋จินหยูค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตานั้นล้ำลึกดั่งห้วงมหาสมุทร ประกายแสงสีทองวับวามอยู่ชั่วพรายก่อนจะเลือนหายไป เขายืนขึ้นเต็มความสูง กระบี่ในฝักที่วางอยู่ข้างกายสั่นสะเทือนรับเจตจำนงกระบี่ที่เพิ่งยกระดับขึ้นอย่างเกรียงไกร ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปโอบกอดสตรีผู้ยืนหยัดเคียงข้าง กลิ่นอายแปลกปลอมสายหนึ่งก็แทรกซึมผ่านม่านพลังป้องกันเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เป็นกลิ่นอายที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงปากถ้ำอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่บาดแก้วหู "ฮ่าๆๆ... นึกไม่ถึงว่าเจ้าสวะแห่งตระกูลไป๋จะยังไม่ตาย แถมยังบังอาจบรรลุเคล็ดวิชาต้องห้ามอีกรึ!" มู่หรงเสวี่ยหรี่ตาลง กระบี่ในมือเตรียมสะบัดปลิดชีพผู้มาเยือน ทว่าเมื่อเงาร่างนั้นก้าวพ้นความมืด ใบหน้าของไป๋จินหยูที่เพิ่งสงบนิ่งกลับบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน คนผู้นั้นมิใช่ใครอื่น... แต่เป็นศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักกระบี่สวรรค์ ผู้เคยหักหลังและทรยศเขาเมื่อชาติภพก่อน นามว่า "หลี่เทียนเจี้ยน" และด้านหลังของมัน ยังมีกองกำลังนับร้อยชีวิตยืนล้อมปากถ้ำไว้อย่างแน่นหนา! ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับมังกรครามท่องภพนะครับ