ลวงให้ติดกับ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและฟอร์มาลีนในห้องชันสูตรยามวิกาลไม่เคยเป็นมิตรกับใคร แต่มันกลับคุ้นเคยยิ่งกว่าลมหายใจของผู้คนภายนอก สำหรับหมอศรัณย์แล้ว ความตายไม่มีวันโกหก... แต่มนุษย์ต่างหากที่มักบิดเบือนความจริงยิ่งกว่าศพไร้ญาติ "คุณบ้าไปแล้วหรือไง หมอศรัณย์" เสียงทุ้มต่ำที่อัดแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยวลอดผ่านไรฟันของร้อยตำรวจเอกธีร์ ดังสะท้อนก้องห้องผ่าตัดศพที่เย็นเยียบ นายตำรวจหนุ่มร่างสูงใหญ่สาวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดโต๊ะสเตนเลส แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างของนิติพยาธิแพทย์รุ่นพี่ที่กำลังบรรจงถอดถุงมือยางออกช้าๆ หมอศรัณย์ไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายกผ้าเช็ดมือขึ้นซับคราบน้ำยาฆ่าเชื้ออย่างไร้ความรีบร้อน ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นสายตาหันมาสบประสานกับนายตำรวจหนุ่ม นิ่งสงบราวกับพื้นผิวน้ำในบึงลึกที่ซ่อนกระแสน้ำวนอันเชี่ยวกรากไว้เบื้องล่าง "ความตายที่ปราศจากพยานบุคคล ย่อมต้องการเหยื่อล่อเพื่อให้ฆาตกรแสดงตัวครับ ผู้หมวดธีร์" สุ้มเสียงของหมอศรัณย์ราบเรียบและเยือกเย็น จนน่าโมโหในสายตาของคนที่ใช้อารมณ์นำเหตุผลอย่างธีร์ "แต่เหยื่อล่อที่ว่าคือตัวคุณเอง! คุณกำลังเล่นเกมรัสกันรูเล็ตกับฆาตกรต่อเนื่องที่ยังลอยนวลอยู่ข้างนอกนั่น!" ธีร์กระชากเสียงต่ำ มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน ความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มด้วยความเกรี้ยวกราดฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น "ผมไม่มีวันยอมให้คุณเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงเด็ดขาด" ศรัณย์ระบายลมหายใจเบาๆ เขาก้าวเข้าไปใกล้ธีร์ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและแรงดึงดูดประหลาดที่มักเกิดขึ้นเสมอเวลาที่อุดมการณ์อันแข็งกร้าวปะทะกับความเย็นชาไร้หัวใจ "คุณกลัวอะไรหรือครับ ผู้หมวด... กลัวว่าผมจะตาย หรือกลัวว่าคดีนี้จะไม่มีใครไขมันได้ด้วยหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่คุณเกลียดนักหนา" ศรัณย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ธีร์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มไหววับ เขาเกลียดนักที่หมอศรัณย์มักจะอ่านใจเขาออกทะลุปรุโปร่งเสมอ ธีร์ถอนหายใจยาวเหยียดเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีรวนในอก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงแต่ยังคงความเด็ดเดี่ยว "ผมไม่ได้กลัวเรื่องคดี... แต่ผมไม่อยากเสียคุณไป เหมือนกับที่คุณเคยเสียใครบางคนในอดีต" คำพูดนั้นทำให้ห้องชันสูตรตกอยู่ในความเงียบงันทันที บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว ดวงตาของศรัณย์ไหววับเป็นประกายความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้อย่างมิดชิดมานานนับปี บาดแผลจากอดีตที่เขาพยายามกลบฝังด้วยกองเอกสารชันสูตรและกลิ่นสารเคมีถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียวของตำรวจหนุ่ม "นั่นคือเหตุผลที่ผมต้องทำ" ศรัณย์พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น แม้แววตาจะสั่นไหวเล็กน้อย "ฆาตกรรายนี้มีความรู้เรื่องนิติเวช มันลบร่องรอยได้อย่างแนบเนียนเพราะมันรู้ว่าเรามองหาอะไร หากเราไม่สร้างช่องโหว่... เราก็ไม่มีวันลากคอมันออกมาจากความมืดได้" ธีร์เม้มปากแน่น ขากรรไกรขยับเป็นสันนูน เขารู้ดีว่าไม่อาจเปลี่ยนใจหมอศรัณย์ได้ เมื่อแพทย์หนุ่มตัดสินใจแล้ว ต่อให้เอาช้างมาฉุดก็ไม่มีทางเปลี่ยนเส้นทางได้ "ก็ได้..." ธีร์ยอมจำนนด้วยความคับแค้นใจ "ถ้าคุณอยากเป็นเหยื่อนัก... ผมนี่แหละที่จะเป็นเงาเฝ้าดูคุณทุกฝีก้าว จะไม่มีใครแตะต้องเส้นผมของคุณได้แม้แต่เส้นเดียว... สัญญาณชีพจรและพิกัดจีพีเอสจะถูกส่งตรงเข้ามือถือผมตลอดเวลา หากเกิดอะไรขึ้น ผมจะพังประตูเข้าไปแล้วอัดมันให้เละคามือ" ศรัณย์มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏบนใบหน้าคมสัน "ขอบคุณครับ ที่ไว้ใจผม... ในแบบที่คุณเป็น" แผนการถูกวางไว้อย่างแยบยลในคืนนั้น ศจ.ดร.ศศิธร ผู้เชี่ยวชาญด้านพิษวิทยา ซึ่งเป็นอาจารย์และผู้มีพระคุณเก่าของศรัณย์ ถูกใช้เป็นข่าวกรองรั่วไหลว่าศรัณย์กำลังครอบครอง "ชิ้นส่วนหลักฐานชิ้นสุดท้าย" ที่สามารถมัดตัวฆาตกรได้คาหนังคาเขา ชิ้นส่วนที่ถูกเก็บกู้มาจากศพรายล่าสุด และถูกซ่อนไว้ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบเชียบและปลอดผู้คนยามวิกาล เวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามเที่ยงคืน บรรยากาศภายในสถาบันนิติเวชเงียบสงัดราวกับป่าช้า ไฟทางเดินสีส้มสลัวสาดส่องทอดเงายาวน่ากลัว หมอศรัณย์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบด้านข้างของเขาที่กำลังจดจ่ออยู่กับการอ่านรายงานการชันสูตร ภายนอกห้องมืดสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว ที่มุมหนึ่งของห้อง จีพีเอสขนาดจิ๋วถูกซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาว ธีร์และทีมสืบสวนซุ่มเงียบอยู่ภายในรถตู้ตำรวจที่จอดลับตาคนห่างจากอาคารออกไปไม่ถึงร้อยเมตร นิ้วแกร่งของนายตำรวจหนุ่มกดจ้องหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงพิกัดและสัญญาณชีพของศรัณย์ไม่กะพริบ หัวใจของธีร์เต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนวิสามัญฆาตกรรมคนร้ายเสียอีก *ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงสัญญาณเตือนเบาๆ จากเซนเซอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหวบริเวณทางเดินหนีไฟดังขึ้นในหูฟังของธีร์ ดวงตาของนายตำรวจหนุ่มเบิกกว้างขึ้นทันที ในห้องทำงานของศรัณย์... เงาร่างหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างเงียบเชียบผ่านความมืด ประตูห้องเปิดออกช้าๆ พร้อมกับกลิ่นอายความตายที่ลอยละล่องเข้ามาแทนที่อากาศบริสุทธิ์ ศรัณย์ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง ราวกับรอคอยการมาเยือนนี้อยู่แล้ว เขาค่อยๆ วางปากกาในมือลง ช้าๆ อย่างมั่นคง ทว่า... หน้าจอแท็บเล็ตในมือของธีร์ที่ซุ่มอยู่ข้างนอก กลับกะพริบเตือนด้วยแสงสีแดงวาบ พร้อมกับสัญญาณชีพจรของหมอศรัณย์ที่พุ่งสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผล... และเสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นจาก *ด้านหลัง* ของศรัณย์ ทั้งที่กล้องวงจรปิดยืนยันว่าไม่มีใครอื่นนอกจากเขาในห้องนั้น! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ