วินาทีความเป็นความตาย

คราบเลือดบนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบสะท้อนแสงไฟนีออนกะพริบจากเพดานโกดังร้าง กลิ่นคาวเลือดผสมกับสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของแม่น้ำเจ้าพระยาตีเข้าจมูกจนแทบอาเจียน แต่สิ่งที่รุนแรงยิ่งกว่าคือเสียงหอบหายใจรวยรินของคนที่นอนจมกองเลือดอยู่เบื้องหน้า ร้อยตำรวจเอกธีร์กำปืนในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว แววตาของนายตำรวจหนุ่มผู้มุทะลุสะท้อนความลังเลระคนตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกในชีวิต ปลายกระบอกปืนของเขาเล็งตรงไปยังเงาดำที่กำลังถอยร่นพร้อมกับรีโมทชนวนระเบิดในมือ คนร้ายคือกุญแจดอกสุดท้ายที่จะไขคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่กัดกินเมืองนี้มานานแรมเดือน หากเขาลั่นไกหรือพุ่งตัวเข้าจับกุมตอนนี้ ความยุติธรรมที่รอคอยจะถูกสะสางทันที ทว่า เสียงครางแผ่วเบาที่ดังมาจากอีกด้านกลับฉีกกระชากสติของเขาให้ขาดวิ่น "ธีร์... อย่า..." เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยเลือด หมอศรัณย์ นิติพยาธิแพทย์ผู้เคยเยือกเย็นและยึดมั่นในความตายอย่างไร้หัวใจ บัดนี้กำลังนอนพิงเสาปูน ร่างกายท่อนบนชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีเข้มที่ไหลทะลักจากแผลฉีกขาดบริเวณหน้าท้องจากการปกป้องเขาจากกระสุนนัดก่อน แผนการที่วางไว้พังทลายลงในพริบตา เมื่อคนร้ายไหวตัวทันและใช้ศรัณย์เป็นเครื่องมือต่อรอง บัดนี้ เวลาเหลือเพียงน้อยนิด หากธีร์เลือกวิ่งตามคนร้ายเพื่อคว้าตัวการใหญ่ ศรัณย์จะหมดลมหายใจภายในไม่กี่นาทีเพราะภาวะตกเลือดในช่องท้อง แต่หากเขาเลือกหันกลับมาช่วยชีวิตแพทย์หนุ่มผู้มีอุดมการณ์ขัดแย้งคนนี้ คนร้ายจะลอยนวลและหลักฐานทั้งหมดจะถูกเผาทำลายไปพร้อมกับระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลัง "หมอ! ตั้งสติไว้!" ธีร์คำรามในลำคอ เสียงของเขาหลุดจากมาดนิ่งสนิท เหลือเพียงความตื่นตระหนกของมนุษย์คนหนึ่งที่กำลังจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไปอย่างเงียบงัน ศรัณย์กระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มเย้ยหยันที่แม้ในยาระหว่างความเป็นความตายก็ยังไม่จางหาย ดวงตาคมกราบมองสบตากับนายตำรวจหนุ่มอย่างสื่อความหมาย "คุณมัน... โง่เสมอเลยนะ ธีร์..." ศรัณย์พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมา พร้อมกับลิ่มเลือดที่มุมปาก "หลักฐาน... อยู่ที่มัน... ถ้ามันหนีไป... คดีนี้... ก็จะตายไปพร้อมกับผม..." "หุบปากน่า! ผมไม่สนคดีบ้าบออะไรทั้งนั้น!" ธีร์ก้าวเข้าไปใกล้ศรัณย์ ทิ้งระยะห่างจากคนร้ายที่กำลังหัวเราะเยาะเย้ยอยู่ในเงาดำ รีโมทในมือคนร้ายกระพริบไฟสีแดงถี่ขึ้นเรื่อยๆ เป็นสัญญาณเตือนว่าเวลาใกล้หมดลงเต็มที "ถ้าคุณเลือกผม... ประเทศนี้... จะไม่มีวันได้เห็นความจริง..." ศรัณย์กัดฟันแน่น ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนเหงื่อกาฬไหลท่วมหน้าผาก มือเรียวที่เคยผ่าพิสูจน์ศพอย่างไร้ความรู้สึก บัดนี้ยกขึ้นมาแตะที่ขอบเสื้อของธีร์ ออกแรงดึงเบาๆ อย่างหมดแรง "ไป... จับมัน... นั่นคือหน้าที่ของคุณ... ร้อยตำรวจเอก..." "หน้าที่บ้าบออะไรวะ!" ธีร์ตวาดลั่น เสียงของเขาสั่นเครือจนน่าใจหาย ความโกรธเกรี้ยว ความกลัว และความรู้สึกบางอย่างที่พยายามปฏิเสธมาตลอดระเบิดออกมาพร้อมกัน เขาไม่สนสัญชาตญาณตำรวจ ไม่สนเป้าหมาย ไม่สนความยุติธรรมใดๆ อีกต่อไป ในวินาทีนี้ โลกทั้งใบของธีร์เหลือเพียงร่างที่กำลังเย็นลงเรื่อยๆ ของหมอศรัณย์ เขาทิ้งปืนลงกับพื้นเสียงดังสนั่น แล้วพุ่งเข้าประคองร่างของศรัณย์ขึ้นมาแนบอก แรงกดดันจากบาดแผลทำให้ศรัณย์สำลักเลือดออกมาอีกคำโต ธีร์ใช้มือเปล่าของตัวเองกดทับแผลฉีกขาดนั้นไว้เพื่อห้ามเลือด แม้รู้ดีว่ามันสายเกินไป นิติวิทยาศาสตร์สอนให้ศรัณย์เชื่อมั่นในความจริงหลังความตาย แต่วินาทีนี้ ธีร์กลับเลือกที่จะเชื่อเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังแผดเผา คนร้ายเห็นดังนั้นจึงหัวเราะลั่น กดปุ่มชนวนระเบิดสำรองแล้วหันหลังวิ่งหนีหายไปในความมืดของโกดัง เสียงระเบิดเริ่มปะทุขึ้นทีละจุด เพดานปูนเริ่มถล่มลงมาเศษหินและฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ "หมอ... มองหน้าผม อย่าเพิ่งหลับนะ!" ธีร์ตะโกนแข่งกับเสียงระเบิดที่กำลังดังสนั่นหวั่นไหว มือข้างหนึ่งโอบกอดร่างนั้นไว้แน่น อีกข้างพยายามควaาหาโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่สัญญาณวิทยุกลับถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง ศรัณย์ปรือตาขึ้นช้าๆ มองใบหน้าของนายตำรวจหนุ่มที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าและหยาดน้ำตา ความเย็นชาที่เคยคั่นกลางระหว่างเขาทั้งสองถูกเผาผลาญจนไม่เหลือซาก "ธีร์..." ศรัณย์กระซิบแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน ชายหนุ่มรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายยกมือขึ้นสัมผัสแก้มของธีร์ รอยนิ้วมือเปื้อนเลือดทิ้งรอยแดงฉานไว้บนผิวหน้า "ผม... ไม่เคย... เสียใจเลย..." "ไม่เคยเสียใจอะไรทั้งนั้นแหละ! เก็บแรงไว้พูดตอนที่เราออกไปจากที่นี่ได้สิ!" ธีร์ตัดบทด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้าน เขาช้อนร่างของศรัณย์ขึ้นแนบอก เตรียมจะวิ่งฝ่ากองเพลิงออกไปข้างนอก ทว่า ท่ามกลางเสียงถล่มของโครงสร้างเหล็กและเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ สายตาของธีร์ก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ตกอยู่ใต้ซากโต๊ะทำงานเก่าใกล้กับจุดที่คนร้ายยืนอยู่ มันไม่ใช่เศษระเบิด และไม่ใช่หลักฐานในคดีที่พวกเขากำลังตามหา มันคือแฟลชไดรฟ์สีดำสนิท เสียบคาอยู่กับคอมพิวเตอร์เครื่องเล็กที่ยังเปิดหน้าจอค้างไว้ แสงไฟกระพริบสีฟ้าจากหน้าจอนั้นส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิด เผยให้เห็นรายชื่อตัวการใหญ่ระดับประเทศที่อยู่เบื้องหลังคดีฆาตกรรมทั้งหมด... และเอกสารลับชิ้นนั้นกำลังถูกตั้งเวลาอัปโหลดส่งตรงไปยังสถานีตำรวจนครบาลและสื่อมวลชนทั่วประเทศในอีกสามสิบวินาทีข้างหน้า ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ