นาฬิกาทรายที่นับถอยหลัง

“หมอครับ... ถ้ามีดเล่มนี้มันพูดได้ ท่านคิดว่ามันจะบอกเราว่าใครคือเจ้าของเลือดที่เกาะอยู่บนคมเหล็กนี่?” ร้อยตำรวจเอกธีร์ถามพลางขยับเข้าใกล้โต๊ะผ่าศพ กลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนที่ผสมกับความคาวเย็นเยือกของศพรายล่าสุดไม่ได้ทำให้เขาหวั่นไหวเท่ากับสายตาของหมอศรัณย์ที่จ้องมองผ่านแว่นสายตากรอบบาง หมอศรัณย์วางเครื่องมือลงในถาดสเตนเลส เสียงกระทบกันของโลหะดังก้องไปทั่วห้องดับจิตอันเงียบสงัด เขาถอดถุงมือยางออกช้าๆ เผยให้เห็นรอยจางของบาดแผลเป็นที่ข้อมือซ้ายก่อนจะหันมาสบตาผู้หมวดหนุ่ม “มีดไม่เคยโกหกครับผู้หมวด มันซื่อสัตย์กว่าพยานบุคคลหลายร้อยคนที่คุณพยายามเค้นความจริง แต่ปัญหาก็คือ... คุณกำลังมองหาสิ่งที่ต้องการจะเห็น มากกว่าสิ่งที่มันพยายามจะบอกคุณ” ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ “ผมมองหาฆาตกร ส่วนหมอมองหาแค่ความถูกต้องในเชิงทฤษฎี เรากำลังวิ่งไล่ตามเงาของคนคนเดียวกัน แต่หมอกลับทำเหมือนนั่นเป็นแค่สมการในกระดาษ” “เพราะฆาตกรรายนี้ไม่ได้ฆ่าเพื่ออารมณ์ชั่ววูบครับ” หมอศรัณย์เดินเลี่ยงไปที่ผนังห้องซึ่งติดภาพถ่ายรอยเลือดในที่เกิดเหตุไว้ เขาชี้ไปที่จุดหนึ่ง “ดูจังหวะการหยดของเลือดสิ 1.2 วินาทีต่อหยด... นี่ไม่ใช่การสังหารด้วยความโกรธ แต่เป็นการแสดงออกถึงความบันเทิงที่ถูกคำนวณมาอย่างประณีต นาฬิกาทรายของเหยื่อรายนี้ไม่ได้หมดลงเพราะเขาขาดใจตาย แต่มันหมดลงเพราะฆาตกร ‘พอใจ’ ในสิ่งที่เห็น” บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางต่ำราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจำศีล ธีร์รู้ดีว่าคำว่า ‘พอใจ’ ของหมอศรัณย์หมายถึงอะไร มันคือการส่งสัญญาณเตือน “ถ้าหมอพูดขนาดนี้ แสดงว่าหมอรู้แล้วว่าเหยื่อคนต่อไปจะเป็นใคร” ธีร์ก้าวเข้ามาประชิด ระยะห่างระหว่างทั้งสองเพียงแค่คืบ ลมหายใจที่ปะทะกันไม่ได้มีความอ่อนหวาน มีแต่กลิ่นอายของความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดออก หมอศรัณย์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองทะลุเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นของธีร์ “เหยื่อรายต่อไป... ไม่ได้ถูกเลือกจากความสุ่มเสี่ยงครับธีร์ แต่มันถูกเลือกจาก 'สายสัมพันธ์' ที่เชื่อมโยงมาถึงตัวคุณ” “หมายความว่ายังไง?” ธีร์ขมวดคิ้ว มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “คนร้ายจงใจทิ้งร่องรอยไว้ในจุดที่เฉพาะคุณเท่านั้นที่จะอ่านออก” หมอศรัณย์หยิบชิ้นส่วนหลักฐานที่เพิ่งสกัดออกมาจากศพ เป็นเศษกระดาษที่ถูกรีดจนเรียบและเคลือบด้วยฟิล์มบางๆ “เศษกระดาษนี่... มันคือตั๋วรถไฟสายที่ถูกยกเลิกไปเมื่อสิบปีที่แล้ว วันเดียวกับที่คุณสูญเสียคู่หูไป” ธีร์ตัวชาวาบ เขารีบคว้าเศษกระดาษนั้นมาดู ความทรงจำอันขมขื่นที่เขาทิ้งไว้ในส่วนลึกของสมองถูกขุดขึ้นมาเหมือนซากศพที่เริ่มส่งกลิ่นเหม็นเน่าอีกครั้ง ฆาตกรไม่ได้แค่เล่นเกมฆ่าคน แต่มันกำลังเล่นงาน ‘อดีต’ ของเขา “มันไม่ได้แค่ท้าทายตำรวจครับผู้หมวด แต่มันกำลังดึงคุณกลับไปสู่จุดที่ทุกอย่างพังทลาย” หมอศรัณย์เสียงเรียบ หากแต่ในแววตากลับมีความกังวลที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของธีร์ก็แผดเสียงดังขึ้นในความเงียบ มันเป็นเสียงเรียกเข้าที่เขาตั้งไว้สำหรับบุคคลสำคัญเพียงคนเดียว—น้องสาวเพียงคนเดียวที่เขายังหลงเหลืออยู่ ธีร์รับสายด้วยมือที่สั่นเทา “ว่าไงริน...” ปลายสายไม่ใช่เสียงของน้องสาว แต่เป็นเสียงดนตรีคลาสสิกที่แผ่วเบาและน่าขนลุก ตามด้วยเสียงหายใจที่สม่ำเสมอของใครบางคน “เวลา... กำลังเดินอยู่บนหยดเลือดของพี่ชายคุณนะ ร้อยตำรวจเอกธีร์” สายตัดไปทันที ธีร์ยืนตัวแข็งทื่อ เขาหันไปหาหมอศรัณย์ที่บัดนี้ขยับเข้ามาใกล้ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “ผู้หมวด... พวกเราสายเกินไปแล้ว” หมอศรัณย์พูดพลางคว้าเสื้อคลุมขึ้นมา “ฆาตกรไม่ได้อยู่ห่างจากที่นี่เลย มันอาจจะกำลังมองพวกเราอยู่จากหลังบานกระจกนั่น” หมอศรัณย์ชี้ไปที่กระจกเงาบานใหญ่ในห้องชันสูตร ซึ่งสะท้อนภาพของทั้งคู่ที่ยืนเคียงข้างกันในแสงสลัว ธีร์หันขวับไปมองที่กระจกทันที ทว่าสิ่งที่เขาเห็นกลับไม่ใช่แค่ภาพสะท้อนของพวกเขา แต่เป็นรอยเลือดที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวกระจกด้านนอก เขียนเป็นตัวเลขนาฬิกาที่กำลังถอยหลัง... 00:05... 00:04... “มันไม่ได้อยู่ข้างนอกธีร์...” หมอศรัณย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า “มันอยู่ในห้องนี้กับเรามาตลอด” เสียงฝีเท้าเบาหวิวคล้ายคนเดินย่องดังมาจากมุมมืดหลังตู้เก็บศพด้านในสุด ทั้งสองคนหยุดหายใจ ธีร์ชักปืนประจำกายออกมาตั้งท่าเตรียมพร้อม ขณะที่หมอศรัณย์ขยับไปหยิบมีดผ่าตัดที่คมกริบที่สุดขึ้นมาถือไว้มั่น ความมืดที่ปกคลุมมุมห้องค่อยๆ ขยับเขยื้อน ราวกับว่ามีเงาดำขนาดมหึมาเตรียมจะพุ่งเข้าจู่โจมในวินาทีที่นาฬิกาทรายในใจของพวกเขาขาดสะบั้นลง ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดเคียงข้างผมในภารกิจไล่ล่าความจริงที่มืดหม่นที่สุดในครั้งนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ดร.นิติเวช