เบื้องหลังม่านสีขาว

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นจนแสบจมูกไม่เท่าความตึงเครียดที่แทรกตัวอยู่ทุกอณูอากาศในห้องชันสูตรพลิกศพยามวิกาล แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสะท้อนบนพื้นกระเบื้องเคลือบจนเงาวับ มันคือความสะอาดสะอ้านที่ชวนให้สะท้อนใจ เมื่อเป้าหมายของการทำความสะอาดครั้งนี้ ไม่ได้มีไว้เพื่อต้อนรับความจริง หากแต่เพื่อปกปิดรอยเปื้อนสีแดงฉาน "คุณหมอศรัณย์... แน่ใจแล้วหรือครับว่ารอยแผลนี้เกิดจากของมีคมชนิดเดียวกันกับที่ผมเจอในกองพิสูจน์หลักฐาน?" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบแห้งของร้อยตำรวจเอกธีร์ดังขึ้นทำลายความเงียบ นายตำรวจหนุ่มยืนค้ำโต๊ะสเตนเลส ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง นัยน์ตาคมกริบจ้องมองร่างไร้วิญญาณบนเตียงสลับกับใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกของแพทย์นิติพยาธิประจำสถาบัน หมอศรัณย์ละสายตาจากจอไมโครสโคปอิเล็กตรอน เขาถอดถุงมือยางสีขาวออกทีละนิ้วอย่างใจเย็น ท่าทางสุขุมเยือกเย็นนั้นช่างตัดกับประกายไฟในแววตาของนายตำรวจหนุ่มเสียเหลือเกิน "หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ไม่เคยโกหกใครครับ ผู้หมวดธีร์... มีแต่มนุษย์เรานี่แหละครับที่พยายามบิดเบือนมัน เพื่อให้สอดคล้องกับเรื่องโกหกที่ตัวเองแต่งขึ้น" หมอศรัณย์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมปลาบมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "และรอยแผลที่ว่า ก็ถูกกรีดด้วยใบมีดผ่าตัดเกรดการแพทย์แบบพิเศษ... ชนิดเดียวกับที่มีใช้งานอยู่เฉพาะในห้องปลอดเชื้อชั้นสามของสถาบันเราเท่านั้น" คำพูดนั้นราวกับมีดสั้นที่พุ่งปักกลางใจ ธีร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังปะทุขึ้นในอก เขาเกลียดความเยือกเย็นไร้หัวใจของหมอศรัณย์ แต่น่าแปลกที่ในยามวิกาลที่ความมืดครอบงำเช่นนี้ มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและแม่นยำของศรัณย์เท่านั้นที่เขาพึ่งพาได้ "หมายความว่าฆาตกร... คือคนในสถาบันนิติเวชของเราเองอย่างนั้นหรือครับ?" ธีร์เค้นเสียงถาม ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะชันสูตร กลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ติดตัวนายตำรวจหนุ่มปะปนกับกลิ่นสารเคมีในห้อง "ไม่ใช่แค่คนในสถาบันธรรมดาหรอครับผู้หมวด..." ศรัณย์หันตัวกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างเขากับธีร์ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและแรงกดดันทางจิตวิญญาณที่ดึงดูดและผลักไสในคราวเดียวกัน "แต่ต้องเป็นคนที่มีสิทธิ์เข้าถึงห้องเก็บรักษาชิ้นเนื้อ และรู้ขั้นตอนการทำลายหลักฐานอย่างแนบเนียนที่สุด... คนที่พวกเราไว้ใจที่สุด" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว ราวกับความลับมืดดำกำลังกัดกินผนังห้องทีละน้อย ธีร์จ้องมองริมฝีปากที่ได้รูปของแพทย์หนุ่ม ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมองนัยน์ตาที่ซ่อนความเจ็บปวดและอุดมการณ์อันแข็งกร้าวไว้ภายใน "แล้วคุณล่ะครับหมอ... ผมจะมั่นใจได้อย่างไรว่าคุณไม่ได้เป็นหนึ่งในคนที่ซ่อนรอยแผลนั้นไว้?" ธีร์กระซิบถาม ชิดริมหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความท้าทายและแรงปรารถนาอันซับซ้อนที่ไม่อาจนิยาม ศรัณย์ไม่ถอยหนี เขากลับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน แววตานิ่งสนิทไร้ความกลัว มีเพียงประกายความท้าทายที่ลุกโชนอยู่ในนั้น "ถ้าผมเป็นฆาตกรจริง ผู้หมวดคงไม่ได้ยืนหายใจอยู่ตรงนี้เพื่อตั้งคำถามกับผมหรอกครับ... เราน่าจะรู้ดีแก่ใจว่าผมใช้ความแม่นยำทำอะไรได้บ้าง" บทสนทนาอันเชือดเฉือนถูกขัดจังหวะลงด้วยเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ดังมาจากทางเดินมืดสนิทด้านนอก ทั้งคู่ชะงัก ธีร์ผละตัวออกจากหมอศรัณย์ มือแกร่งตบลงที่ซองปืนพกข้างเอวโดยอัตโนมัติ สายตาสคมกวาดมองไปที่ประตูห้องชันสูตรที่ปิดสนิท แสงไฟนีออนลอดผ่านกระจกฝ้า เผยให้เห็นเงาร่างใครบางคนกำลังเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า... เงาร่างที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าใครในสถาบันแห่งนี้ ศรัณย์หรี่ตาลง ใบหน้าคมคายเคร่งเครียดขึ้นในพริบตา เขารู้ทันทีว่าใครคือเจ้าของเงานั้น ธีร์ส่งสัญญาณมือให้ศรัณย์อยู่เงียบๆ ก่อนจะค่อยๆ ย่องไปที่ประตูแล้วกระชากเปิดออกอย่างไร้เสียง ทว่าทางเดินกลับว่างเปล่าไร้ผู้คน มีเพียงแฟ้มเอกสารคดีเก่าเล่มหนึ่งตกอยู่บนพื้นทางเดิน ใกล้กับรอยหยดของน้ำยาเคมีที่ยังไม่แห้งสนิท ธีร์ก้มลงหยิบแฟ้มนั้นขึ้นมา เปิดหน้าแรกออกดูด้วยหัวใจที่เต้นระรัว แสงไฟสลัวจากทางเดินสาดส่องลงบนกระดาษแผ่นนั้น เผยให้เห็นรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าถึงห้องผ่าตัดเมื่อคืนวาน... และลายมือชื่อของผู้เซ็นอนุมัติเบิกจ่ายอุปกรณ์ ไม่ใช่ใครอื่น ไกลตัวเลย มันคือลายมือชื่อของผู้อำนวยการสถาบันนิติเวช ผู้ซึ่งเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ไปเมื่อสามเดือนก่อน! รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของหมอศรัณย์ เมื่อเขาก้าวตามออกมาและก้มมองกระดาษในมือของธีร์ "ดูเหมือนว่า... คนตายจะไม่ได้แค่พูดได้นะครับผู้หมวด" ศรัณย์กระซิบแผ่วเบาข้างหูของธีร์ ท่ามกลางความมืดมิดของสถาบันนิติเวชที่เริ่มเปิดเผยเขี้ยวเล็บที่แท้จริง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ