การไล่ล่าในพายุ

เสียงคำรามของฟ้าผ่าราวกับเสียงแผดกู่ร้องจากขุมนรก ขณะที่สายฝนกระหน่ำซัดลงมาบนหลังคาสังกะสีของโกดังร้างริมท่าเรือเก่า ท้องฟ้ายามนี้ถูกย้อมด้วยสีดำสนิท ไร้ซึ่งแสงดาว นอกเหนือจากแสงแฟลชจากฟ้าแลบเป็นระยะที่สาดส่องให้เห็นเงาตะคุ่มของโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิม บรรยากาศภายในอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอับชื้น กลิ่นไอทะเล และกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาแตะนาสิก "คุณบ้าไปแล้วหรือไง หมอศรัณย์!" เสียงทุ้มต่ำแต่ตวาดก้องของร้อยตำรวจเอกธีร์ดังแข่งกับเสียงสายฝน ร่างสูงในชุดสูทเปียกโชกชุ่มน้ำฝนแนบเนื้อจนเห็นโครงสร้างกล้ามเนื้อชัดเจน เขายืนขวางหน้าแพทย์นิติพยาธิผู้เยือกเย็นไว้ด้วยความโกรธเกรี้ยว มือหนากำด้ามปืนพกในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว หมอศรัณย์ไม่ได้ถอยหนี ดวงตาหลังกรอบแว่นโลหะคู่คมกริบจ้องมองนายตำรวจหนุ่มนิ่งสนิท เสื้อเชิร์ตสีขาวของแพทย์หนุ่มเปียกปอนแนบกาย เผยให้เห็นท่าทีที่นิ่งสงบจนน่าขนลุก ท่ามกลางสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันแค่เอื้อมมือ "ผมไม่ได้บ้า ผู้หมวดธีร์..." ศรัณย์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับพวกเขากำลังยืนพูดคุยกันในห้องตรวจศพที่เงียบสงบ "คนที่บ้าคือฆาตกรที่กำลังหลบหนีอยู่ต่างหาก และหลักฐานชิ้นสำคัญที่สามารถผูกมัดมันไว้ตลอดชีวิต... กำลังจะจมหายไปกับกระแสน้ำในอีกไม่กี่นาทีนี้" "หลักฐานบ้าบออะไรที่แลกมาด้วยชีวิตของคุณ!" ธีร์พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของแพทย์หนุ่ม ดวงตาคมดุแดงก่ำด้วยความเดือดดาลและความห่วงใยที่ถูกบิดเบือนด้วยความดื้อรั้น "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร? นักสืบ? ฮีโร่ผู้ผดุงความยุติธรรมอย่างนั้นเหรอ? คุณมีแค่มีดผ่าตัดกับสมองที่เต็มไปด้วยทฤษฎี แต่คุณไม่มีสัญชาตญาณเอาตัวรอดเลยสักนิด!" ศรัณย์ไม่สะทกสะท้านต่อแรงเขย่า ปลายสายตาของเขาเหลือบมองไปยังมือของธีร์ที่กำคอเสื้อตนเองอยู่ ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับนายตำรวจหนุ่มตรงๆ แววตาของแพทย์หนุ่มมีความเย็นชาที่ลุ่มลึก ชวนให้คนมองรู้สึกเจ็บปวดและหลงใหลไปพร้อมกัน "ถ้าผมใช้ชีวิตนำทางเหมือนคุณ ผู้หมวด... ป่านนี้ความจริงคงถูกฝังกลบกลายเป็นธุลีดินไปนานแล้ว" ศรัณย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนลึกถึงขั้วหัวใจ "คุณใช้หัวใจและความรู้สึกตัดสินทุกอย่าง แต่วิทยาศาสตร์ไม่เคยโกหกใคร... เช่นเดียวกับรอยกระสุนและคราบดีเอ็นเอที่ไอ้สารเลวนั่นทิ้งไว้ในห้องใต้ดินตรงนั้น" ธีร์ชะงัก ลมหายใจหอบกระชั้นของนายตำรวจหนุ่มปะทะเข้ากับใบหน้าเรียบเฉยของแพทย์หนุ่ม ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายที่ตัดกับความหนาเหน็บของสายฝน นัยน์ตาของทั้งคู่สบประสานกันอย่างมีความหมาย—ความขัดแย้งที่ดึงดูด แรงปรารถนาที่จะเอาชนะ และความผูกพันอันตรายที่ถักทอขึ้นท่ามกลางคดีฆาตกรรมอันดำมืด ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงและเสียงเหล็กกระทบกันก็ดังขึ้นจากมุมมืดลึกเข้าไปในโกดัง ธีร์ผลักศรัณย์หลบไปด้านหลังด้วยสัญชาตญาณ ปืนในมือถูกยกขึ้นเล็งตรงไปยังความมืดทันที ร่างของนายตำรวจหนุ่มขยับบังแพทย์นิติพยาธิไว้มิดชิด ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตัวระแวดระวังอย่างถึงที่สุด "อยู่ในนี้ ห้ามขยับ" ธีร์กระซิบเสียงต่ำ สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดของนายผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ศรัณย์ไม่ยอมทำตาม เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์ที่เปียกชุ่ม หยิบวัตถุชิ้นเล็กๆ ออกมา มันคือไฟฉายแรงสูงขนาดพกพาที่เขาใช้ในการผ่าพิสูจน์ศพในที่มืด แม้ธีร์จะหันมาถลึงตาใส่ด้วยความไม่พอใจ แต่แพทย์หนุ่มก็เลือกที่จะเมินเฉย แล้วกดสวิตช์เปิดไฟฉายพุ่งตรงไปยังทิศทางของเสียงทันที แสงสีขาวเจิดจ้าตัดผ่านความมืดและม่านฝน เผยให้เห็นร่างของชายคนหนึ่งกำลังปีนกำแพงปูนซีเมนต์ผุพังเพื่อหลบหนีออกทางช่องระบายอากาศด้านบน แผ่นหลังของมันเปียกชุ่มไปด้วยเลือดและหยาดฝน เสื้อแจ็คเก็ตสีดำขาดวิ่นเป็นรอยฉีกขาด ซึ่งศรัณย์จำได้ทันทีว่าเป็นรอยแผลที่เกิดจากมีดผ่าตัดที่เขาใช้ป้องกันตัวเมื่อชั่วโมงก่อน "หยุดนะ! ตำรวจ!" ธีร์ตะโกนก้อง พร้อมกับพุ่งทะยานติดตามไปอย่างไม่คิดชีวิต การไล่ล่าในพายุเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ธีร์วิ่งฝ่ากองเศษเหล็กและน้ำที่ขังเจิ่งนองบนพื้นคอนกรีตอย่างคล่องแคล่ว เสียงฝีเท้ากระแทกพื้นดังสะท้อนก้องไปทั่วโกดังร้าง ขณะที่ศรัณย์ก้าวเดินตามไปอย่างระมัดระวัง ดวงตาคมกวาดมองพื้นและผนังรอบตัวเพื่อเก็บรายละเอียดทางนิติวิทยาศาสตร์ รอยเลือดหยดเป็นทาง รอยรองเท้าบู๊ทที่ทิ้งน้ำหนักลงบนพื้นเอียง และทิศทางการหลบหนี ทุกอย่างถูกประมวลผลในสมองของแพทย์หนุ่มอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องคอมพิวเตอร์ชั้น คนร้ายพยายามปีนขึ้นไปให้พ้นช่องระบายอากาศ แต่ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสและแรงลมพายุที่โหมกระหน่ำ ทำให้มันเสียหลัก ร่างของมันร่วงหลกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น *ตุบ!* ธีร์พุ่งเข้าไปถึงตัวในเสี้ยววินาที นายตำรวจหนุ่มกระโจนเข้าใส่คนร้ายจนล้มกลิ้งไปกับพื้น คราบโคลนและน้ำฝนสาดกระเซ็นเปอะเปื้อนร่างของทั้งคู่ การต่อสู้ระยะประชิดท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักดำเนินไปอย่างดุเดือด หมัดต่อหมัด เสียงเนื้อกระทบกันดังแข่งกับเสียงฟ้าคำราม ศรัณย์เดินเข้าไปใกล้จุดเกิดเหตุอย่างใจเย็น แสงไฟฉายในมือส่องกราดไปยังร่างของคนร้ายที่กำลังถูกธีร์กดลงกับพื้น ใบหน้าของคนร้ายเปื้อนโคลนและเลือด ดวงตาเบิกโพงด้วยความหวาดกลัวและเคียดแค้น มันหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นท่ามกลางสายฝน ราวกับคนเสียสติ "แกคิดว่า... จับฉันได้แล้วงั้นเหรอ... ผู้หมวด..." เสียงแหบพร่าของคนร้ายลอดไรฟันออกมา มันพยายามยื่นมือที่สั่นเทาไปยังกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต "หุบปากซะ!" ธีร์กดหัวมันกระแทกพื้นคอนกรีตอย่างแรง พร้อมกับบิดข้อมือของมันไพล่หลังเพื่อใส่กุญแจมือ "เกมของแกมันจบลงแล้ว!" "ยัง... ยังไม่จบ..." คนร้ายยิ้มเยาะ เลือดสีแดงฉานไหลอาบมุมปาก "พวกแก... แค่จับตัวปลอมได้เท่านั้น..." ศรัณย์ที่ยืนมองอยู่เงียบๆ ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างแล่นแปลบขึ้นมาในอก แววตาของคนร้ายไม่ได้แสดงความสิ้นหวังของผู้ที่กำลังจะพ่ายแพ้ แต่มันกลับฉายแววความสะใจ ราวกับกำลังรอคอยเวลาบางอย่าง แพทย์หนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ ส่องไฟฉายสำรวจที่มือของคนร้ายที่พยายามควานหาบางอย่างในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต "ผู้หมวด ล็อกตัวมันไว้แน่นๆ" ศรัณย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตัวเป็นครั้งแรก "มันทำอะไรไม่ได้แล้ว หมอ—" ก่อนที่ธีร์จะพูดจบ ศรัณย์ก็พุ่งเข้าไปคว้าข้อมือของคนร้ายแล้วกระชากมือมันออกจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างแรง สิ่งที่หลุดออกมาจากมือของคนร้ายไม่ใช่ปืน หรืออาวุธมีคม... แต่เป็นอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กที่กำลังกะพริบไฟสีแดงถี่ๆ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดิจิทัลที่ดัง *'ปี๊บ... ปี๊บ... ปี๊บ...'* ศรัณย์ก้มลงมองหน้าจออุปกรณ์นั้น แววตาที่เคยเยือกเย็นมาตลอดเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาทางเคมีและตัวเลขดิจิทัลบนหน้าจอแสดงผลชัดเจนว่ามันคือตัวจุดชนวนระเบิดเวลาตั้งเวลาอัตโนมัติ และเวลาที่เหลือบนหน้าจอ... คือศูนย์วินาที *ตู้มมมมม!* แรงระเบิดมหาศาลจากใต้พื้นคอนกรีตของโกดังสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เปลวไฟสีส้มแดงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน กลืนกินร่างของพวกเขาทั้งหมดลงไปในความมืดมิดและกองเพลิงทันที! --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ