จุดแตกหัก

กลิ่นฟอร์มาลีนเจือจางในห้องผ่าศพยามวิกาลไม่เคยให้ความรู้สึกปลอดภัย แต่มันกลับซื่อตรงกว่าหัวใจมนุษย์หลายเท่า เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ง* เบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงลมหายใจของผมที่พยายามควบคุมให้อยู่ในระดับปกติ แม้ว่าความจริงในมือถือสเตนเลสชิ้นเล็กๆ จะกำลังหนักอึ้งเสียจนปลายนิ้วชาดิ่ง "คุณกำลังซ่อนอะไรบางอย่าง ศรัณย์" เสียงทุ้มห้วนของร้อยตำรวจเอกธีร์ดังขึ้นทำลายความเงียบ ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตพับแขนจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะชันสูตร ดวงตาคมกริบของนายตำรวจหนุ่มไม่ได้มองร่างไร้ญานวิญญาณบนเตียง แต่มันจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผมราวกับต้องการจะผ่าตัดหัวใจผมออกมาตรวจหาชิ้นเนื้อแห่งความลับบ้าง ผมวางเครื่องมือลง ชำเลืองมองแฟ้มเอกสารลับที่ซ่อนอยู่ใต้กองรายงานคดีฆาตกรรม อำนาจของหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ชิ้นล่าสุดบอกผมชัดเจนว่า ฆาตกรตัวจริงไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นเงาที่คอยวิ่งไล่ล่าความยุติธรรมเคียงบ่าเคียงไหล่กับผมมาตลอดหลายเดือนนี้... "ผมไม่ได้ซ่อนอะไร ธีร์" ผมตอบเสียงเรียบ นิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ตามวิสัยของแพทย์ผู้คุ้นเคยกับความตาย "วิทยาศาสตร์ไม่เคยโกหก มันบอกผมว่ารอยนิ้วมือแฝงบนด้ามมีดคือหลักฐานชิ้นสุดท้าย และรอยแผลเป็นนั้นก็เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว" "อย่ามาพูดจาภาษากฎหมายกับผมตอนนี้!" ธีร์ก้าวประชิดโต๊ะชันสูตร มือหนากระแทกกับขอบสเตนเลสดังปังจนร่างบนเตียงสะเทือน แรงสั่นสะเทือนนั้นส่งตรงมาถึงความรู้สึกของผม "คุณเปลี่ยนไปตั้งแต่คืนที่เราได้ผลตรวจดีเอ็นเอชุดนั้น คุณหลบหน้าผม คุณแก้ผลแล็บ หรือคุณกำลังพยายามปกป้องใครบางคน... บอกความจริงผมมาสิเว้ย!" สายตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังระคนโกรธเกรี้ยว มิตรภาพที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและความเน่าเปื่อยของสังคมกำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง ภายใต้หน้ากากของความเยือกเย็น ผมเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กันหากต้องทำลายความเชื่อมั่นทั้งหมดที่เขามีต่อผมด้วยมือของตัวเอง ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เนตรสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าเคร่งเครียดของผมเอง "ถ้าผมบอกคุณ... ความศรัทธาที่คุณมีต่ออาชีพตำรวจ จะยังเหลืออยู่ไหมล่ะครับ ธีร์" ผมเอ่ยเสียงแผ่วเบา ทว่าประโยคคำถามนั้นคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่กรีดลึกลงไปในเนื้อเยื่อหัวใจของเขา ธีร์ชะงัก ลมหายใจของนายตำรวจหนุ่มสะดุดกึก ดวงตาที่เคยดุดันเริ่มฉายแววไหวระริก เขารู้จักผมดีพอที่จะรู้ว่า ถ้าผมพูดประโยคนี้ออกมา แปลว่าความจริงมันเหี้ยมเกรียมเกินกว่าที่จิตใจมนุษย์ธรรมดาจะแบกรับไหว ห้องชันสูตรตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงหยดน้ำจากก๊อกน้ำเก่าๆ ที่ดังต๊อกแต๊กคอยย้ำเตือนถึงเวลาที่กำลังไหลผ่านไปอย่างไม่ปรานี ผมสูดหายใจเข้าลึก เตรียมจะเอ่ยปากเปิดเผยชื่อของฆาตกรที่ซ่อนอยู่หลังเครื่องแบบอันทรงเกียรติ เพื่อทำหน้าที่ของนิติเวชศาสตร์ที่ต้องกระชากความจริงออกมาจากความมืด แม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยการพังทลายของมิตรภาพที่เราต่างฟันฝ่ามาด้วยกันก็ตาม แต่ทว่า... ก่อนที่คำพูดคำแรกจะหลุดออกจากริมฝีปากของผม *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าด้านนอกดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ มันไม่ใช่เสียงเคาะของเจ้าหน้าที่เวรเปล หรือเสียงรีบร้อนของตำรวจชุดสืบสวน แต่มันเป็นเสียงที่จงใจและเยือกเย็น ราวกับผู้มาเยือนรู้ดีว่าเรากำลังถกเถียงเรื่องอะไรกันอยู่ข้างในนี้ ธีร์หันขวับไปมองที่ประตูมือขวาแตะด้ามปืนที่พกอยู่ที่เอวโดยอัตโนมัติ ผมขมวดคิ้วแน่น ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเตรียมรับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน ลูกบิดประตูค่อยๆ หมุนช้าๆ พร้อมกับบานประตูกระจกที่เปิดออกอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นร่างของบุคคลในเงาสลัวที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นหอมเย็นจางๆ ของน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ