ความจริงที่น่าสะพรึง

คราบเลือดบนแผ่นสไลด์กล้องจุลทรรศน์ภายใต้กำลังขยายหนึ่งร้อยเท่าไม่ได้บอกเล่าเรื่องราวของความเกลียดชัง แต่มันกำลังกระซิบความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในรอบทศวรรษของสถาบันนิติเวชศาสตร์แห่งนี้ หมอศรัณย์ยืนนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แสงสีฟ้าสะท้อนลงบนกรอบแว่นโลหะของเขา นิ้วเรียวยาวที่ผ่านการถือมีดผ่าศพมานับพันครั้งกำลังสั่นเทาเล็กน้อย—เป็นความสั่นเทาที่เขาพยายามกดมันให้อยู่ใต้ความเยือกเย็นอย่างสุดความสามารถ ทว่าผลลัพธ์ดีเอ็นเอไมโครแซทเทิลไนต์ (STR) ที่ปรากฏหราอยู่เบื้องหน้า กลับพังทลายเกราะป้องกันทุกชั้นที่เขาเพียรสร้างขึ้นมาตลอดชีวิตการทำงาน "คุณเจออะไร หมอ?" เสียงทุ้มต่ำของร้อยตำรวจเอกธีร์ดังขึ้นทำลายความเงียบงันในห้องชันสูตรยามวิกาล นายตำรวจหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายของความมุ่งมั่นและคราบฝุ่นจากการสืบสวนนอกสถานที่ติดตัวเขามาด้วย ทว่าเมื่อธีร์เห็นสีหน้าซีดเผือดและการยืนค้างราวกับรูปปั้นของนิติพยาธิแพทย์ผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อศพสภาพน่ากลัวใดๆ ฝีเท้าของเขาก็ต้องชะงักลง "ความบริสุทธิ์... มันเป็นแค่ภาพลวงตาที่เราใช้หลอกตัวเองครับผู้หมวด" ศรัณย์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นเยียบยิ่งกว่าอุณหภูมิในห้องห้องนี้ ธีร์ขมวดคิ้วแน่น ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน พลางกวาดสายตาอ่านรายงานผลตรวจทางพันธุศาสตร์ที่แสดงผลตรงกันถึงสามรอบ "นี่มันหมายความว่ายังไง ดีเอ็นเอในเนื้อเยื่อใต้เล็บของเหยื่อ และคราบสารอสุทธิที่พบในจุดเกิดเหตุ... มันตรงกับฐานข้อมูลกลางของกระทรวงยุติธรรมร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ชื่อเจ้าของรหัสนี้..." ธีร์ชะงักไป ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสมองประมวลผลชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ชื่อของบุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในแวดวงนิติวิทยาศาสตร์ไทย ผู้เป็นทั้งอาจารย์แพทย์ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชา ผู้เขียนตำราเล่มแรกที่ศรัณย์และแพทย์รุ่นใหม่เกือบทั้งประเทศต้องอ่าน และเป็น... คนที่ศรัณย์เคารพรักดั่งบิดาบังเกิดเกล้า "ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.ประจักษ์" ธีร์พึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว ราวกับเกรงว่าเสียงของตนจะไปปลุกปีศาจให้ตื่นขึ้นจากหลุม "เป็นไปไม่ได้... อาจารย์ประจักษ์เกษียณอายุราชการไปแล้ว และท่านยังเป็นคณะกรรมการที่ปรึกษาพิเศษให้สำนักงานตำรวจแห่งชาติด้วยซ้ำ ท่านไม่มีทางเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องนี้เด็ดขาด" "วิทยาศาสตร์ไม่เคยโกหกใครครับผู้หมวด" ศรัณย์หันมาสบตา ประกายในแววตาของนิติพยาธิแพทย์หนุ่มเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวลึกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง "คุณกับผมต่างหากที่พยายามโกหกตัวเองมาตลอด เพราะเรากลัวที่จะยอมรับว่า... มือที่เคยจับมือผมผ่าศพเคสแรกในชีวิต คือมือคู่เดียวกันกับที่ใช้ปลิดชีพหญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายเหล่านี้" ความเงียบงันอันหนักอึ้งเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัว ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันในระยะประชิด ท่ามกลางกลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนที่อบอวลและชวนให้หายใจติดขัด แรงดึงดูดทางจิตวิญญาณระหว่างแพทย์ผู้ยึดมั่นในความจริงกับนายตำรวจผู้ศรัทธาในสัญชาตญาณกำลังถูกทดสอบด้วยความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด ธีร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือหนาตบลงบนโต๊ะไม้เสียงดังสนั่น "ถ้าหลักฐานชิ้นนี้มันถูกต้อง นั่นหมายความว่าเรากำลังเผชิญหน้ากับฆาตกรที่ฉลาดที่สุด แฝงตัวอยู่ในจุดที่ปลอดภัยที่สุด และรู้เท่าทันทุกย่างก้าวของตำรวจ! หมอ... คุณจะทำยังไงต่อไป?" ศรัณย์หลับตาลงชั่วพริบตา ภาพความทรงจำเมื่อครั้งยังเป็นนักศึกษาแพทย์ฝึกหัด อาจารย์ประจักษ์เคยตบไหล่เขาเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นและคำสอนที่ว่า *'หน้าที่ของเราคือนำความเงียบของคนตายมาพูดความจริงให้โลกฟัง อย่าให้ความลุ่มหลงในอำนาจมาบิดเบือนตาชั่งแห่งความยุติธรรม'* ทว่าในวินาทีนี้ คำสอนเหล่านั้นกลับย้อนกลับมาตบหน้าเขาอย่างเจ็บแสบ "เราต้องเปิดโปงครับ" ศรัณย์ลืมตาขึ้น แววตาคู่คมกลับมาแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง "ต่อให้เขาจะเป็นคนชุบชีวิตผมขึ้นมาในเส้นทางวิชาชีพนี้ แต่ถ้าศพบนโต๊ะชันสูตรบอกว่าเขาคือฆาตกร ผมในฐานะแพทย์นิติเวช... ก็ไม่มีสิทธิ์ปิดปากเงียบเด็ดขาด" ก่อนที่ธีร์จะได้เอ่ยคำพูดใดออกมาเพื่อแสดงความเห็นด้วย ประตูห้องชันสูตรที่ควรจะล็อกแน่นหนาด้วยระบบคีย์การ์ดอิเล็กทรอนิกส์กลับส่งเสียง 'คลิก' ปลดล็อกเบาๆ จากภายนอก ทั้งสองคนหันขวับไปมองที่บานประตูสเตนเลสสตีลทันที แสงไฟนีออนเหนือเพดานกะพริบไหวสามครั้งติดต่อกัน—สัญญาณเตือนภัยขัดข้องที่ถูกควบคุมจากระบบส่วนกลางของอาคาร และเงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มของชายชราผู้ทรงเกียรติ ก็ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาอย่างเงียบเชียบ พร้อมรอยยิ้มที่มุมปากซึ่งไม่เคยไปถึงดวงตาคู่ที่เยือกเย็นคู่นั้นเลย "ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้... หมอศรัณย์กับผู้หมวดธีร์ ยังทำการบ้านเรื่องศพกันอยู่อีกหรือครับ?" เสียงทุ้มและนุ่มนวลของศาสตราจารย์ประจักษ์ดังขึ้น ท่ามกลางความกดดันที่บีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก และในมือของศาสตราจารย์ชราผู้นั้น... กำลังถือกระเป๋าเอกสารสีดำสนิท ที่ส่งกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ลอยมาแตะจมูกของนายแพทย์หนุ่มอย่างชัดเจน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกสู่ความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ