คืนที่ฝนพรำและคำสารภาพ

"คุณกำลังเอาอนาคตของโปรเจกต์นี้ไปเล่นขายของหรือไง รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดดังขึ้นแทรกเสียงสายฝนที่กำลังกระหน่ำซัดสาดกระจกบานใหญ่ของห้องประชุมชั้นสิบห้า กวินท์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแปลนสถาปัตยกรรมในมือ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะกระชั้นชิด บ่งบอกถึงความอดทนที่กำลังไต่1ถึงขีดจำกัด รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน เธอแค่นั้นเสียง 'หึ' ออกมาเบาๆ อย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะแล้วตบแฟ้มเอกสารงบประมาณลงเสียงดังสนั่น "เล่นขายของเหรอคะคุณกวินท์? ถ้าการที่ฉันต้องนั่งหลังขดหลังแข็งแก้แบบรอบที่สี่ เพื่ออุดรอยรั่วจากความเผด็จการของคุณมันเรียกว่าการเล่นขายของ งั้นพวกคุณคงกำลังเล่นขายบ้านทั้งหลังอยู่สินะ!" ดีไซน์เนอร์สาวสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความพอยะหยิ่งและทิฐิที่ถูกท้าทาย "อย่าเอามาตรฐานจอมเผด็จการของคุณมาวัดความทุ่มเทของฉันเลยค่ะ ฉันไม่ใช่ลูกน้องที่คุณจะชี้นิ้วสั่งซ้ายขวาได้ตามใจชอบ" กวินท์วางปากกาในมือลงอย่างช้าๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นมาถนัดตา สถาปนิกหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องผถายหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่ทิฐิก็ค้ำคอให้เธอยืนหยัดเชิดหน้าสู้สายตาที่ดุดันคู่นั้น "ปากเก่ง..." กวินท์พึมพำเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนที่รั้นสุดขั้ว "เวลาเถียงผมนี่เก่งเหลือเกิน แต่เวลาต้องรับมือกับแผนตุกติกของธันวา คุณกลับทำตัวเป็นเด็กใจร้อนที่วิ่งเข้าหาพายุซะอย่างนั้น" "ฉันดูแลตัวเองได้!" "เหรอครับ?" กวินท์ย้อนถาม น้ำเสียงเย้ยหยันแต่แววตากลับไหววูบด้วยความกังวลที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยชา "ถ้าคุณดูแลตัวเองได้ดีจริง คืนนี้คงไม่ติดอยู่ในไซต์งานตอนที่พายุเข้าจนคนขับรถกลับไปก่อน และคงไม่ต้องโทรหาผม... ให้มารับหรอกมั้ง" รินรดาชะงัก คำพูดติดอยู่ที่ริมฝีปาก เธอไม่ได้อยากโทรหาเขาสักนิด... เป็นเพราะแบตโทรศัพท์เธอหมด และไอ้ตึกบ้าพายุนี้ก็ดันตัดไฟจนน่ากลัวต่างหาก เธอแค่บังเอิญติดรถเขากลับมาที่สำนักงานเพื่อเอาเอกสารด่วน แต่ใครจะคิดว่าฝนฟ้าจะเทกระหน่ำจนพวกเธอติดแหง็กอยู่ในตึกสองคนท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาลแบบนี้ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเม็ดฝนที่ฟาดกระทบกระจกและเสียงลมหวีดหิวภายนอก รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอยอมรับว่าเหนื่อย เหนื่อยกับการแบกรับความคาดหวัง เหนื่อยกับการต่อสู้กับธันวา และที่สำคัญที่สุด... เหนื่อยกับการต้องมาใจเต้นแรงทุกครั้งที่ผู้ชายปากร้ายคนนี้เข้ามาใกล้ในระยะประชิดแบบนี้ "ถ้าเกลียดฉันนัก จะมาส่งฉันทำไมล่ะคะ กลับไปนอนสบายๆ ที่คอนโดหรูของคุณสิ" เธอกระซิบเสียงเบาลง ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอ่อนล้าที่ซ่อนไม่มิด กวินท์มองท่าทางที่เปลี่ยนไปของหญิงสาว หัวใจของสถาปนิกหนุ่มกระตุกวูบ ความซึนเดระที่เขายึดถือมาตลอดพังทลายลงในเสี้ยววินาที ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดจนไม่มีช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง รินรดารู้สึกได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายที่แผ่ซ่านท่ามกลางความเย็นเยือกของแอร์ในห้อง "ใครบอกว่าผมเกลียดคุณ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบaแต่ชัดเจนในความรู้สึก รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตา เขม็ง หัวใจกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเสียงฝนข้างนอก "คุณ... พูดว่าอะไรนะ" "ผมบอกว่า..." กวินท์ก้มหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน "ผมเกลียดความดื้อรั้นของคุณ เกลียดเวลาที่คุณไม่ยอมดูแลตัวเอง เกลียดที่คุณทำให้ผมต้องคอยห่วงจนทำงานไม่ได้สมาธิ..." ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ไดอะล็อกที่ไม่อาจคาดคิดหลุดออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในบริษัท "คุณกวินท์..." "เรียกชื่อผมเฉยๆ สิ ริน" กวินท์กระซิบเสียงพร่า มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่เปียกชื้นแนบแก้มเนียนอย่างแผ่วเบa ความอ่อนโยนที่หลุดลอดออกมาจากเสือร้ายทำให้รินรดาลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ "ผมปากร้ายใส่คุณ เพราะผมไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกบ้าๆ ที่มีต่อผู้หญิงปากเก่งอย่างคุณยังไง... รู้ตัวบ้างไหม ว่าคุณทำให้สถาปนิกที่เคยคุมทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์แบบคนนี้ รวนไปหมดแล้ว" คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาท่ามกลางคืนที่ฝนพรำ สร้างแรงสั่นสะเทือนในอกของรินรดาอย่างรุนแรง ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้าแทนที่กำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี มือเรียวเล็กยกขึ้นทาบอกแกร่งของเขาโดยไม่รู้ตัว สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่แพ้กัน รินรดาอ้าปากจะเอ่ยบางอย่างเพื่อทำลายบรรยากาศที่อันตรายต่อหัวใจนี้ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของเธอกำลังจะขยับเอื้อIนคำตอบ *กริ๊ก!* เสียงปลดล็อกประตูห้องทำงานดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟนีออนที่สว่างวาบขึ้นกะทันหัน ทำลายความมืดและช่วงเวลาความเป็นส่วนตัวลงอย่างไม่ปรานี "อ้าว, คุณกวินท์ ยังไม่กลับกันอีกเหรอครับ? ผมนึกว่าตึกนี้ล็อกหมดแล้วซะอีก..." เสียงทุ้มคุ้นเคยของธันวาเอ่ยขึ้นจากหน้าประตู พร้อมกับร่างสูงของคู่แข่งทางธุรกิจที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และแฟ้มเอกสารในมือ กวินท์ชะงัก ดวงตาคมกริบตวัดกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุดันที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทันที ขณะที่รินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากอ้อมแขนแกร่งด้วยใบหน้าที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหู ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ