คู่หูในคดีปริศนา

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารบนโต๊ะไม้สักราคาแพงดังขึ้นจนรินรดาสะดุ้งเฮือก เธอถอยหลังกรูดไปชนกับชั้นวางหนังสือ เกือบจะทำแฟ้มข้อมูลลับของโครงการรีสอร์ทตกกระจายเกลื่อนพื้น หากมือหนาของกวินท์ไม่เอื้อมมาคว้าขอบโต๊ะกั้นไว้เสียก่อน ดวงตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มจ้องมองเธอด้วยความหงุดหงิดปนระอา—หรืออย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่เขาพยายามแสดงออก เพื่อกลบเกลื่อนรอยแดงจางๆ ที่ลามเลียอยู่บนใบหูของเขาเองจากเหตุการณ์เมื่อครู่ "ถ้าสมองคุณยังคิดได้แค่การเอาตัวเข้าไปเสี่ยงในดงเสือดาวอย่างธันวา ผมแนะนำให้ไปสมัครเป็นพนักงานต้อนรับหน้าบ่อน น่าจะรุ่งกว่ามาเป็นดีไซน์เนอร์โปรเจกต์ของผมนะ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยนุ่มนวลยามอยู่ในมุมส่วนตัว กลับแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง กวินท์ยืนค้ำโต๊ะทำงานด้วยสองมือ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับบีบอัดบรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวให้แคบลงจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาเชิดคางขึ้นทันที ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ความอับอายจากสัมผัสใกล้ชิดเมื่อครู่ถูกปัดกวาดหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงสัญชาตญาณการต่อสู้ของคนที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "ปากเสียแบบนี้ ระวังจะหาเมียไม่ได้นะครับคุณกวินท์!" เธอสวนกลับทันควัน เสียงใสแจ๋วแต่เชือดเฉือนไม่แพ้กัน "แล้วที่ฉันต้องบุ่มบ่ามเข้าไปสืบในงานเลี้ยงการกุศลบ้าบอนั่น ก็เพราะเอกสารการโอนสิทธิ์ที่ดินล็อตสุดท้ายมันกำลังจะหลุดไปอยู่ในมือบริษัทลูกของธันวา ถ้าฉันไม่คว้าหลักฐานการทุจริตเรื่องการประเมินราคามา ป่านนี้โปรเจกต์ที่คุณนั่งหลังขดหลังแข็งออกแบบมาเป็นปีคงโดนมันฮุบไปทำบ่อน้ำพุร้อนส่วนตัวของมันแล้ว!" กวินท์ชะงัก กรามแกร่งขบเข้าหากันจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย เขารู้ดีว่าสิ่งที่หญิงสาวพูดคือความจริง ธันวาใช้วิธีสกปรกทุกรูปแบบเพื่อบีบให้เจ้าของที่ดินเดิมยกเลิกสัญญา และหลักฐานสำคัญชิ้นนั้นก็ซ่อนอยู่ในตู้เซฟชั้นสามของอาคารสำนักงานใหญ่ของธันวา ซึ่งเป็นพื้นที่หวงห้าม แต่การที่ผู้หญิงคนนี้กล้าแอบปลอมตัวเป็นพนักงานเสิร์ฟเพื่อเข้าไปก๊อปปี้ข้อมูลในแฟลชไดรฟ์โดยไม่บอกเขาสักคำ... มันทำให้เขาอยากจะจับตีมือให้เข็ด "คุณเก่งมากใช่ไหม? กล้าดีอย่างไรถึงไปเสี่ยงอันตรายคนเดียว ถ้าคืนนั้นธันวาจับได้ว่าคุณไม่ใช่พนักงานจัดเลี้ยง ป่านนี้คุณคงไม่ได้มายืนเถียงปากเปียกปากแฉะอยู่ตรงนี้หรอก!" กวินท์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว บังคับให้รินรดาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับผนังห้องเย็นเฉียบ ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนเธอรู้สึกถึงความร้อนระอุแผ่ซ่านมาจากอกแกร่ง รินรดาใจเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไป ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดอยู่เหนือกลุ่มผมของเธอ สายตาที่มองมาไม่ได้มีแค่ความโกรธ แต่มันมีความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกจนน่ากลัว—ความห่วงใยแบบที่คนปากร้ายอย่างเขาไม่มีทางปริปากพูดออกมาตรงๆ "แล้วคุณเดือดร้อนอะไรล่ะคะ?" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เปล่งเสียงลอดไรฟันด้วยความดื้อรั้น "กลัวว่าถ้าฉันตายไป จะไม่มีใครคอยเถียงคุณเรื่องดีไซน์กระเบื้องห้องน้ำหรือไง?" กวินท์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ แววตาไหววับชั่วขณะก่อนจะกลับมาดุดันตามเดิม "ผมไม่ได้กลัวไม่มีคนเถียง..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู จนรินรดาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "แต่ผมรำคาญเวลาที่ต้องมาตามเก็บกวาดความซุ่มซ่ามของคุณต่างหาก... เอาล่ะ ในเมื่อคุณได้แฟลชไดรฟ์ตัวนั้นมาแล้ว ไหนล่ะหลักฐาน เอาออกมาให้ผมดูซิ ว่าสมองอันชาญฉลาดของคุณแลกมาด้วยอะไรบ้าง" รินรดาแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่เขาเปลี่ยนเรื่อง เธอรีบคว_านหาแฟลชไดรฟ์ขนาดเล็กสีดำออกจากกระเป๋าเสื้อคลุม ยื่นส่งให้ชายหนุ่มด้วยท่าทางประชดประชัน "นี่ค่ะ! หลักฐานมัดตัวพ่อคนเพอร์เฟกต์ เปิดดูเอาเองเลยว่าคนซุ่มซ่ามคนนี้ทำอะไรลงไปบ้าง" กวินท์รับแฟลชไดรฟ์มาด้วยปลายนิ้ว เขากลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ เสียบอุปกรณ์ดังกล่าวเข้ากับคอมพิวเตอร์ส่วนตัว หน้าจอแสดงผลโค้งขนาดใหญ่สว่างวาบขึ้น เผยให้เห็นเอกสารและไฟล์เสียงการสนทนาระหว่างธันวากับเจ้าหน้าที่กรมโยธาธิการเรื่องการออกโฉนดทับซ้อน บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที มีเพียงเสียงคลิกเมาส์และเสียงหายใจแผ่วเบาของคนทั้งคู่ กวินท์กวาดสายตาอ่านตัวเลขและข้อตกลงลับบนหน้าจออย่างรวดเร็ว สมองระดับอัจฉริยะประมวลผลข้อมูลมหาศาลภายในเวลาไม่กี่วินาที รินรดายืนกอดอกมองท่าทีสุขุมของเขา แม้มนุษย์คนนี้จะปากร้ายและเผด็จการจนน่าหมั่นไส้ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ยามที่เขากำลังตั้งสมาธิกับการทำงาน แววตาคมกริบที่ฉายแววเฉียบคมนั้นมีเสน่ห์จนทำให้ละสายตาไม่ได้เลยจริงๆ "ใช้ได้..." กวินท์พึมพำออกมาเบาๆ หลังจากเปิดไฟล์สุดท้ายเสร็จสิ้น "ข้อมูลชุดนี้แน่นหนาพอที่จะทำให้บริษัทของธันวาติดแบล็กลิสต์ประมูลงานภาครัฐไปอีกสามปี และทำให้โครงการรีสอร์ทของเราปลอดภัย" "แค่นี้เองเหรอคะ?" รินรดาเลิกคิ้วสูง "คำว่า 'คุณทำได้ดีมาก รินรดา' มันสะกดไม่เป็นหรือไง?" "สำหรับคนสะเพร่าที่ชอบทำอะไรโดยไม่ปรึกษาทีม แค่นี้ก็ถือว่าผมใจดีมากแล้ว" กวินท์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้รินรดาอยากจะคว้าแฟ้มฟาดหัวเขาสักที "แต่... เพื่อเป็นการลงโทษที่คุณกล้าแอบไปสู้รบกับธันวาด้วยตัวคนเดียว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณต้องย้ายมาทำงานเอกสารและตรวจหน้างานร่วมกับผมที่ห้องนี้ตลอด 24 ชั่วโมงจนกว่าโปรเจกต์จะปิดตัว" "อะไรนะคะ?! ย้ายมาอยู่ห้องนี้ตลอด 24 ชั่วโมง? นี่คุณจะบ้าหรือไง!" รินรดาอุทานเสียงหลง ใบหน้าสวยหวานเหวอสนิท "ฉันมีห้องทำงานส่วนตัวของฉันนะ ทำไมฉันต้องมานั่งหายใจร่วมกับคนเผด็จการอย่างคุณด้วยล่ะ!" "เพราะผมเป็นหัวหน้าโปรเจกต์ และผมสั่ง—" กวินท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้งด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่หาดูได้ยาก "หรือว่าคุณกลัว? กลัวว่าจะทนใจสั่นเวลาอยู่ใกล้ผมไม่ได้กันแน่ล่ะ หือ?" รินรดาหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะความเขินอย่างเดียว แต่เป็นเพราะความโมโหที่โดนเขาจับไต๋ได้ เธอถอยหลังจนสะโพกชนขอบโต๊ะทำงาน ไร้ทางหนี ก่อนที่เธอจะได้อ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดประตูผางเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "คุณกวินท์ครับ! แย่แล้วครับ!" เลขาส่วนตัวของกวินท์วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้อง ใบซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด "ตอนนี้ข่าวเรื่องเอกสารหลุดถูกปล่อยออกมาแล้ว แต่... แต่ทางธันวาเล่นสกิลกลับ เขาแถลงข่าวว่าเราเป็นฝ่ายขโมยข้อมูลความลับทางการค้า และตอนนี้ตำรวจกำลังมาที่นี่เพื่อขอค้นสำนักงานครับ!" กวินท์หรี่ตาลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่อย่างน่ากลัว รินรดารemกริมฝีปากแน่น ความตึงเครียดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดเมื่อเธอหันไปสบตากับกวินท์ที่หันกลับมามองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัวทำอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานของกวินท์ พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ ราชันย์หอกทมิฬ