คำด่าที่แฝงความห่วงใย

เศษวัสดุก่อสร้างชิ้นใหญ่ร่วงหล่นลงมาจากเพดานชั้นลอยด้วยแรงโน้มถ่วงและแรงสั่นสะเทือนจากโครงสร้างเก่าที่ยังปรับปรุงไม่เสร็จ เสียง *โคร้ง* สนั่นหวั่นไหวกลบเสียงทุกลมหายใจในบริเวณนั้น รินรดาเบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้ร่างบางแข็งทื่อไปชั่วขณะ สมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่กำลังพุ่งตรงลงมาดั่งห่าฝนปูนซีเมนต์และเศษเหล็กขึ้นสนิม ทว่า... ก่อนที่ฝุ่นผงและเศษหินจะกระทบเข้ากับศีรษะ ร่างสูงของกวินท์ก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวราวกับเสือชีตาร์ที่ตะครุบเหยื่อ แรงกระชากอย่างรุนแรงทำให้รินรดาเซถลาปะทะเข้ากับแผงอกกว้าง แขนแกร่งข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นจนแทบจมหายไปในอ้อมอก ส่วนมือหนาอีกข้าง... *ตึ้ง!* เสียงเนื้อกระทบกับวัตถุแข็งหนักหน่วงดังขึ้นพร้อมกับเสียงลมหายใจสะดุดกึก กวินท์ใช้หลังมือและฝ่ามือของตัวเองรองรับเศษปูนขนาดเท่ากำปั้นที่ร่วงลงมากระแทกอย่างจัง แรงปะทะทำให้คิ้วเข้มขวดเข้าหากันจนย่นเป็นปม เลือดสีสดซึมผ่านรอยขูดขีดบนหลังมือหนาหยดลงบนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ "คุณกวินท์!" รินรดาอุทานเสียงหลง หัวใจกระếnกระแทกซี่โครงจนเจ็บแปลบเมื่อเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายที่ตอนนี้บึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความตื่นตระหนกแวบหนึ่ง ก่อนจะถูกกลบฝังด้วยหน้ากากเย็นชาและท่าทางดุดันตามนิสัย "ยืนบื้ออะไรอยู่, รินรดา!" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าว เจือความเกรี้ยวกราดที่ซ่อนความสั่นเครือไว้อย่างแนบเนียน "ถ้าหลบไม่พ้นเมื่อกี้ หัวเธอคงได้เปิดไปแล้ว อยากดังจนตัวสั่นขนาดอยากเป็นข่าวหน้าหนึ่งหน้าบันทึกอุบัติเหตุไซต์งานรึไง!" "ฉันไม่ได้อยากตายสักหน่อย! แล้วคุณมาตะคอกใส่ฉันทำไมเนี่ย!" เถียงกลับทันควันตามสัญชาตญาณปากเก่ง แม้หัวใจจะเต้นรัวระส่ำด้วยความตกใจปนความรู้สึกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก สายตาเหลือบไปเห็นรอยแผลถลอกและเลือดที่ซึมออกมาจากหลังมือของเขา "มือคุณ... เลือดออกนี่!" "ช่างฉัน!" กวินท์ชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก ซ่อนมือข้างที่บาดเจ็บไว้ด้านหลัง ท่าทางเก๊กขรึมและสายตาที่มองมาอย่างถือดีทำให้คนที่ยืนใจเต้นไม่เป็นจังหวะอยากจะหยิกแขนเขาสักทีให้หายหมั่นไส้ "ห่วงตัวเองก่อนเถอะ สภาพดูไม่ได้เลย... รองเท้าเซฟตี้ก็ใส่แบบลวกๆ หมวกกันน็อคก็เกือบหลุด สมองเธอบรรจุอะไรไว้บ้างนอกจากแบบร่างพรรค์นั้นฮึ" "นี่คุณ! ปากร้ายเป็นหมาเลยนะ!" รินรดาหน้าดำคร่ำเครียด สะบัดตัวออกจากอ้อมแขนแกร่งที่ยังคงกึ่งโอบกอดเธอไว้กลายๆ เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อตั้งสติ พยายามละสายตาจากรอยเลือดบนมือของเขาที่ยังคงไหลซึมไม่หยุด "ฉันตรวจแปลนเรียบร้อยแล้ว จุดนี้มันควรจะถูกค้ำยันตั้งแต่วันก่อนตามตารางที่คุณเซ็นอนุมัติด้วยซ้ำ! ถ้าโครงสร้างมันพังลงมาจริงๆ มันไม่ใช่ความสะดุ้งสะเทือนของฉัน แต่มันเป็นความหละหลวมของวิศวกรที่คุณจ้างมาต่างหาก!" กวินท์แค่น "หึ" ในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองท่าทางเชิดรั้นไม่ยอมก้มหัวให้ใครของหญิงสาวตรงหน้า รินรดายืนกอดอก ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย แม้ดวงตากลมโตจะยังมีร่องรอยความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ฝีปากกลับคมกริบไม่แพ้มีดโกน "เถียงคำไม่ตกฟาก" สถาปนิกหนุ่มพึมพำลอดไรฟัน ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกก้าวอย่างคุกคามจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับเสาปูน "คิดว่าตัวเองเก่งมากสินะ ถึงกล้าเดินเข้ามาในโซนเสี่ยงอันตรายโดยไม่ฟังคำเตือนของฉัน" "ฉันเป็นดีไซเนอร์โปรเจกต์นี้ ฉันมีสิทธิ์ที่จะตรวจดูหน้างานเพื่อความสมบูรณ์แบบของงาน ไม่ใช่มาคอยฟังคำบ่นน่ารำคาญจากสถาปนิกเผด็จการอย่างคุณ!" รินรดาตอกกลับเสียงแข็ง ดวงตาดุๆ จ้องตอบอย่างไม่เกรงกลัว ทว่าจังหวะที่กวินท์ก้าวเข้ามาใกล้เพื่อจะเอ่ยปากเถียงต่อ สายตากลับเหลือบไปเห็นเศษเหล็กปลายแหลมที่ยังห้อยโตงเตงอยู่เหนือหัวของเธอพอดี ร่างสูงไม่รอช้า คว้าเอวบางแล้วดึงเข้าหาตัวอีกครั้งอย่างแรงจนรินรดาอุทานลั่นด้วยความตกใจ แรงเหวี่ยงทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปบนกองโฟมกันกระแทกที่ช่างวางกองไว้มุมห้อง กวินท์พลิกตัวเอาหลังลงไปรับแรงกระแทกแทน เพื่อไม่ให้ร่างบางได้รับบาดเจ็บซ้ำสอง ขณะที่รินรดาล้มทับลงมาบนแผงอกกว้างของเขาพอดิบพอดี ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นอายฝุ่นปูนและเหงื่อจางๆ ลอยแตะจมูก รินรดานิ่งค้างไป ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากปลายคางได้รูปของชายหนุ่มเพียงคืบเดียว ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมเข้มที่ฉายแววซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา "อะ... ปล่อยฉันนะ" รินรดากระซิบเสียงสั่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน มือเล็กยันแผงอกแกร่งไว้เพื่อจะดันตัวเองลุกขึ้น แต่กวินท์กลับวางมือข้างที่ไม่เจ็บทาบลงบนแผ่นหลังบาง กดรั้งเธอไว้ไม่ให้ขยับหนี "อยู่นิ่งๆ" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียนจนขนลุกซู่ "ถ้าไม่อยากโดนเหล็กพวกนั้นเสียบหัวตายคาที... ก็เลิกดื้อแล้วนอนอยู่เฉยๆ แบบนี้สักนาทีเถอะ" คำด่าที่เจือความห่วงใยและน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติเล็กน้อย ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในท้อง ใบงดงามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ เธอเม้มริมฝีปากแน่น กำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผ่ซ่าน ทว่า... ก่อนที่บทสนทนาโต้เถียงอันเป็นเอกลักษณ์ของทั้งคู่จะได้ดำเนินต่อ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงปรบมือดังขึ้นจากทางประตูทางเข้าห้องโถงใหญ่ ขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยเคมีประหลาด "โอ้โห ภาพบาดตาบาดใจอะไรอย่างนี้ครับเนี่ย..." เสียงทุ้มกวนประสาทที่คุ้นเคยดีดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของ **ธันวา** ที่ก้าวเข้ามาในพื้นที่ก่อสร้างด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ดวงตาคมปลาบกวาดมองสภาพของกวินท์และรินรดาที่กำลังกอดกันกลมบนพื้นด้วยแววตาสสมเพชแกมเย้ยหยัน "ดูท่าทางโปรเจกต์นี้ของท่านสถาปนิกคนเก่ง จะไม่ได้มีดีแค่เรื่องงานดีไซน์ซะแล้วสินะครับ ถึงได้มีเวลามาสวีทกันกลางไซต์งานอันตรายแบบนี้... หรือว่าโครงสร้างมันจะพัง เพราะมัวแต่กอดกันจนลืมตรวจความปลอดภัยกันแน่ล่ะครับ, คุณกวินท์?" กวินท์ค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นช้าๆ โดยยังคงบังร่างของรินรดาไว้ด้านหลังครึ่งหนึ่ง ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแววตาน้ำแข็งทิ่มแทงทันที รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกจากร่างสูงจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "ถ้ารusอยากเดินออกจากที่นี่ทั้งที่มีครบสามสิบสอง..." กวินท์เอ่ยเสียงเย็นเยียบ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏที่มุมปากแต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความรู้สึก "ก็หุบปากแล้วไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะสงเคราะห์ให้เธอกลายเป็นเศษปูนฝังใต้ตึกนี้จริงๆ" ธันวาไหล่งอเล็กน้อยแต่รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้ายังไม่จางหาย เขากวาดสายตามองรินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังกวินท์ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดถึงขีดสุด "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะครับคุณรินรดา... ทำงานกับคนปากร้ายใจอำมหิตแบบนี้ ระวังจะโดนเขี่ยทิ้งตอนหมดประโยชน์เหมือนที่เขาเคยทำกับ 'คนรักเก่า' คนนั้น... ก็แล้วกัน" สิ้นคำพูดนั้น รินรดาชะงักกึก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ขณะที่กวินท์หน้าตึงเครียดขึ้นในพริบตา กรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น และในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะระเบิดเป็นจุลนั้นเอง... โปรดติดตามตอนต่อไปครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของราชันย์หอกทมิฬเสมอมานะครับ