ปากที่ตรงกับใจไม่เคยมี

"ถ้าคุณคิดว่าเส้นทแยงมุมองศานี้จะรับน้ำหนักโครงสร้างกระจกเทมเปอร์แปดมิลลิเมตรได้โดยไม่พังลงมาทับหัวคนงาน... ผมแนะนำให้คุณกลับไปเรียนวิชาสถิตยศาสตร์วิศวกรรมมาใหม่ตั้งแต่พื้นฐานนะครับ คุณรินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้ยหยันดังขึ้นทันทีที่กวินท์ก้าวเข้ามาในพื้นที่ไซต์งานก่อสร้างโซนล็อบบี้โรงแรม ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอกและกางเกงสแล็คเข้ารูป ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางฝุ่นละอองของปูนซีเมนต์และเสียงเครื่องจักรที่ดังระงม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนประกายความหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง รินรดาที่กำลังยืนชี้แจงรายละเอียดกับโฟร์แมนก่อสร้างชะงักฝีเท้า เธอกลืนก้อนความไม่พอใจลงคออย่างยากลำบากก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ หญิงสาวหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับสถาปนิกหนุ่มตัวต้นเหตุ รอยยิ้มหวานหยดที่มักใช้ประชดประชันถูกยกขึ้นประดับริมฝีปากทันที "ถ้าคุณกวินท์ใช้เวลาว่างจากการเดินตรวจไซต์ด้วยสายตาพิพากษา มาลองเปิดสมองแล้วศึกษาดีเทลการตกแต่งภายในที่ฉันร่างขึ้นมาบ้าง... คุณก็จะรู้ว่ากระจกบานนั้นมีโครงสร้างเหล็กกล่องซ่อนอยู่ด้านในเพื่อกระจายน้ำหนัก ไม่ใช่ให้มันลอยเคิ้วกลางอากาศอย่างไร้สมองแบบที่จินตนาการอันจำกัดของคุณกำลังคิดหรอกนะคะ" ประโยคท้ายเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงกวนประสาทไม่แพ้กัน รินรดายืดตัวขึ้นตรง เชิดคางน้อยๆ อย่างไม่ยอมก้มหัวให้ รัศมีของความมั่นใจในฐานะดีไซน์เนอร์สาวมือฉกาจแผ่ซ่านออกมาจนคนมองต้องขบกรามแน่น ส่วนกวินท์... รอยยิ้มเย้ยหยันเมื่อครู่หายวับไปจากใบหน้า ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างอันตราย ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินชื่อคู่อริตัวฉกาจที่เพิ่งย้อนเขaมาในหัว—ธันวา... ไอ้หมอนั่นมันส่งผู้หญิงปากเก่งคนนี้มาเพื่อกวนประสาทเขาโดยเฉพาะสินะ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นอายฝุ่นผงจางๆ ลอยปะทะจมูก รินรดาผถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว แต่พื้นที่ด้านหลังกลับเป็นเสาปูนเปลือย ทำให้เธอไม่มีทางหนีพ้นจากการคุกคามทางสายตาครั้งนี้ได้เลย "ปากดี..." กวินท์พึมพำลอดไรฟัน ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง "แต่แปลนที่คุณส่งมามันขัดแย้งกับเสาหลักรับน้ำหนักของอาคาร ถ้าผมยอมปล่อยให้คุณแก้ตามใจชอบ ตึกนี้คงถล่มลงมาฝังพวกเราก่อนจะได้เปิดให้บริการเสียอีก" "ก็เพราะคุณมันพวกหัวโบราณ ยึดติดกับกรอบสี่เหลี่ยมเดิมๆ จนมองไม่เห็นความงามที่ยืดหยุ่นต่างหากล่ะคะ!" รินรดาเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "งานออกแบบของฉันไม่ใช่แค่ตึกปูนทึบตัน แต่มันคือศิลปะที่มีชีวิต!" "ศิลปะบ้าบออะไรถ้าสร้างแล้วตายหมู่!" กวินท์สวนกลับเสียงเข้ม หน้าผากของเขากับเธอแทบจะชนกันอยู่รำไรในวินาทีนั้น ความโกรธผสมปนเปกับความใกล้ชิดที่อันตรายทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว "จำใส่สมองไว้ซะว่าในไซต์งานนี้... ผมคือกฎหมาย และทุกเส้นสายที่คุณวาดลงไป ต้องผ่านการอนุมัติจากผมเท่านั้น!" "งั้นก็เชิญใช้ 'กฎหมาย' ของคุณพิจารณาแบบแปลนฉบับนี้ใหม่ให้รอบคอบก็แล้วกันค่ะท่านสถาปนิกเผด็จการ!" รินรดาตวัดสายตาคมกริบใส่ ร่างบางพยายามดันอกแกร่งของเขาให้ออกห่างด้วยสองมือ แต่มือหนากลับคว้าข้อมือเรียวเอาไว้แน่นโดยอัตโนมัติ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่กุมไว้อย่างมั่นคงจนดิ้นไม่หลุด หัวใจของดีไซน์เนอร์สาวกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือหนาที่แนบชิดผิวเนื้อ กวินท์เองก็ชะงักไปชั่วขณะเมื่อรู้ตัวว่าเผลอทำรุ่มร่ามออกไป ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่แดงก่ำด้วยความโกรธ (หรืออาจจะด้วยเหตุผลอื่น) ใกล้ชิดเสียจนนับขนตางอนได้ทีละเส้น กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอลอยวนอยู่ปลายจมูกจนสติที่เคยควบคุมได้ดีเริ่มรวนเร ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองกำลังตึงเครียดจนแทบจะหลอมละลาย และสายตาของทั้งคู่ประสานกันนิ่งราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตอยู่ตรงกลาง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมเสียงทุ้มอันคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลัง "โอ้โห... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะการทำงานอันแสน... ดุเดือดของพวกคุณสองคนหรือเปล่าครับเนี่ย?" ทั้งกวินท์และรินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟลวก สถาปนิกหนุ่มกวาดสายตาคมดุหันไปมองผู้มาใหม่ทันที กรามขบเข้าหากันแน่นยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนที่ไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในตอนนี้ ธันวาก้าวเข้ามาในไซต์งานด้วยท่าทีสบายๆ ในชุดสูทเนี๊ยบผิดสถานที่ สายตาแพรวพราวกวาดมองทั้งรินรดาและกวินท์สลับไปมาด้วยรอยยิ้มเยาะ "หวังว่าแบบแปลนที่ผมสั่งให้คุณรินรดาแก้ จะไม่ทำให้ท่านสถาปนิกผู้ยิ่งใหญ่นอนไม่หลับหรอกนะครับ... คุณกวินท์" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนราชันย์หอกทมิฬด้วยดีเสมอมานะครับ