กฎเหล็กของสถาปนิก

"ถ้าคุณรินรดายังคิดว่างานออกแบบชิ้นนี้เป็นแค่เรื่องของความสวยงามตามใจชอบ ผมเกรงว่าโปรเจกต์รีโนเวทโรงแรมร้อยล้านนี้คงต้องจบลงตั้งแต่เซ็นสัญญาในสัปดาห์หน้า" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบคมราคมมีดโกนของกวินท์ดังขึ้น ท่าገልแสงไฟนีออนสีขาวนวลจากโต๊ะประชุมใหญ่ที่สาดส่องลงบนใบหน้าคมคาย ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบไม่ได้ขยับเขยื้อน เขานั่งไขว่ห้างประสานมือไว้บนตัก ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาดูลึกล้ำและยากจะคาดเดา กำลังจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือสลับกับเจ้าของผลงาน รินรดาสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่ตีตื้นขึ้นมาจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ เธอยืนกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้าม เสื้อเชิร์ตผ้าไหมสีเอิร์ธโทนกับกางเกงสแลคเข้ารูปขับเน้นบุคลิกความมั่นใจที่พร้อมชนกับทุกอุปสรรค รอยยิ้มมุมปากของเธอไม่ได้บ่งบอกถึงความยินดีแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของนักรบที่ลับคมดาบรอเวลาฟาดฟัน "แปลนที่ฉันแก้ไปเมื่อคืนตามคอมเมนต์บ้าๆ ของคุณ มันปรับโครงสร้างการรับน้ำหนักและฟังก์ชันการใช้งานครบถ้วนตามหลักวิศวกรรมทุกประการแล้วนะคะท่านสถาปนิก" รินรดาเน้นเสียงคำว่า 'ท่านสถาปนิก' ด้วยความหมั่นไส้ระดับสิบ "หรือว่าสายตาระดับเทพของคุณมองไม่เห็นว่ามันเวิร์ก แค่เพราะว่าเส้นสายมันไม่ได้วางตัวในมุมองศาที่คุณโปรดปรานเป็นพิเศษ?" กวินท์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มเยาะอย่างน่าหมั่นไส้ "คุณรินรดาคิดว่าตัวเองเข้าใจกระบวนการคิดของผมดีแค่ไหนกันเชียว?" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะประชุมฝั่งที่เธอยืนอยู่ ชายหนุ่มโน้มตัวลงเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟดำคั่วเข้ม "ในโลกของผม ไม่มีคำว่า 'ตามใจชอบ' และไม่มีที่ยืนสำหรับคนทำงานแบบขอไปที กฎข้อแรกของผมคือ... ความสมบูรณ์แบบต้องมาก่อนเวลาพักผ่อน" รินรดาไม่ถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว เธอยืดตัวขึ้นสู้สายตา คลื่นความหงุดหงิดพุ่งพล่านอยู่ในอกจนอยากจะซัดแฟ้มงานใส่หน้าหล่อๆ ของคนตรงหน้าให้หายแค้น "กฎบ้าบออะไรของคุณ ฟังดูเหมือนข้ออ้างของคนเผด็จการที่ไม่มีความยืดหยุ่นมากกว่านะคะ!" ดีไซน์เนอร์สาวสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความท้าทาย "แล้วอีกอย่าง... ฉันไม่ใช่ลูกน้องคุณ กฎเกณฑ์ประหลาดๆ ของคุณ เอาไปใช้กับคนอื่นเถอะค่ะ" กวินท์หรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า แววตาของเขาไหววับชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงลึก ความดื้อรั้นและฝีปากกล้าของรินรดานี่แหละที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดจนแทบคลั่ง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้เขาละสายตาจากเธอไม่ได้เลยตั้งแต่ก้าวแรกที่เธอเดินเข้ามาในออฟฟิศนี้ "งั้นเรามาลองพิสูจน์กันไหมล่ะครับ... ว่าคุณจะแหกกฎเหล็กข้อที่สองของผมได้หรือเปล่า" กวินท์กระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปาก รumพู่ร้อนผ่าวปะทะกันเบาๆ จนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว กฎเหล็กข้อที่สองที่กวินท์เพิ่งนึกขึ้นได้สดๆ ร้อนๆ... ห้ามต่อรอง ห้ามเถียง และห้ามทำหน้ายั่วโมโหเขาในระยะประชิดแบบนี้เด็ดขาด! แต่รินรดากลับยิ้มหวานหยด เธอจงใจขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนหน้าอกแทบชิดกับอกเสื้อของเขา ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บนพวงแก้ม "กฎเหรอคะ?" เธอกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงเย้ายวน ท้าทาย และอันตรายถึงชีวิต "เสียใจด้วยนะกวินท์... ฉันเกิดมาเพื่อแหกกฎพวกนั้นอยู่แล้ว" พูดจบ รินรดาก็ฉวยแท็บเล็ตในมือของสถาปนิกหนุ่มมาถือไว้เอง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนหน้าจอเพื่อลบงานที่เขาเพิ่งสั่งแก้ทิ้งต่อหน้าต่อตาอย่างเลือดเย็น! กวินท์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นี่เธอกล้า... กล้าท้าทายอำนาจมืดของเขาถึงขนาดนี้เลยหรือ! ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังคุกรุ่นไปด้วยแรงปรารถนาและความโกรธที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ประตูห้องทำงานกระจกฝ้าก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่เคาะสัญญาณเตือนใดๆ ทั้งสิ้น "คุณกวินท์ครับ! แย่แล้วครับ..." เสียงหอบหายใจของเลขาหนุ่มหน้าตาตื่นดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับข่าวร้ายที่ทำให้ลมหายใจของสถาปนิกหนุ่มสะดุดกึก "ทางคุณธันวา ส่งตัวแทนมายื่นเอกสารฟ้องร้องเรื่องสิทธิ์การใช้พื้นที่รีโนเวทแล้วครับตอนนี้!" รินรดาชะงัก เธอกลืนก้อนความรู้สึกประหลาดลงคอแล้วรีบผละตัวออกจากอ้อมกอดกลายๆ ของกวินท์ทันที ขณะที่นัยน์ตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มเปลี่ยนเป็นประกายความเย็นยะเยือกขึ้นมาในทันทีทันใด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ