แบบแปลนที่ผิดพลาด

"ถ้าสมองส่วนการคิดวิเคราะห์ของคุณมีประสิทธิภาพเท่ากับความมั่น and ปากดีที่ใช้พ่นน้ำลายตอนอยู่บนเวที ป่านนี้โครงการนี้คงสร้างเสร็จไปถึงชั้นสวรรค์ชั้นเจ็ดแล้วครับ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความเยียบเย็นดังขึ้น ท่าىกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่สิบห้า กวินท์ สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและวาจาร้ายกาจดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะกระจกเงาวับ สายตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดมองเอกสารในมืออย่างไม่แยแส ก่อนจะเงยขึ้นสบตาหญิงสาวที่ยืนกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้าม รินรดาไม่สะท้านแม้แต่น้อย รอยยิ้มมุมปากของเธอผุดขึ้นอย่างเย้ยหยัน ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววความดื้อรั้นและพร้อมจะชน ไม่มีความเกรงกลัวต่อบารมีของสถาปนิกเจ้าถิ่นแม้แต่น้อย เธอก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานอีกนิด เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตากับเขาตรงๆ "ถ้าหูของคุณไม่ได้มีปัญหาจนเกินเยียวยา คุณกวินท์ ก็น่าจะจำได้ว่าสิ่งที่ฉันพูดบนเวทีวันนั้น มันคือความจริงที่สถาปนิกหัวโบราณบางคน... ไม่ยอมรับความจริงต่างหากล่ะคะ" รินรดาเน้นเสียงคำว่า 'หัวโบราณ' ชัดถ้อยชัดคำ "ตึกระฟ้าไม่ได้มีไว้แค่โชว์โครงสร้างคอนกรีตดิบๆ เพื่อสนองอีโก้ของคนออกแบบ แต่มันต้องหายใจได้ และกลมกลืนกับชีวิตคนใช้งานจริง ซึ่งดู1จากแบบแปลนที่คุณแก้เละเทะนี่แล้ว... ฉันชักสงสัยเสียแล้วสิครับ เอ๊ย... ฉันชักสงสัยเสียแล้วสิคะ ว่าคุณใช้สมองส่วนไหนคิด" กวินท์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Sharp Jawline ที่มักเรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆ ในงานสัมมนา แต่วินาทีนี้ มันกลับบ่งบอกถึงความอดทนที่กำลังขาดผึ่ง เขาเกลียดความผิดพลาด และเกลียดที่สุดคือยัยผู้หญิงปากจัดคนนี้—ผู้หญิงที่เคยลุกขึ้นแยไมโครโฟนกลางงานสัมมนาใหญ่เมื่อสามเดือนก่อน แล้วแฉงานดีไซน์มาสเตอร์ピースของเขาจนหน้าชาต่อหน้าคนนับร้อย และตอนนี้ ยัยตัวแสบคนนั้นกลับยืนอยู่ตรงหน้า ในฐานะ "ดีไซน์เนอร์คนใหม่" ที่บริษัทของเขาต้องเซ็นสัญญาจ้างร่วมโปรเจกต์มูลค่าพันล้าน "ปากเก่งดีนี่" กวินท์เหยียดยิ้ม ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กดดันเธอด้วยส่วนต่างของส่วนสูงและออร่าความกดดันระดับพรีเมียม เขาก้าวเข้าไปใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "แต่จำไว้ว่า ที่นี่ไม่ใช่เวทีอภิปรายน้ำลายแตกท่วมจอ นี่คือไซต์งานจริง และผมคือนายทุน... เอ่อ หมายถึงหัวหน้าโครงการที่คุณต้องอยู่ใต้บัญชา" "ถ้าหมายถึงการเป็นลูกน้องคนที่เอาแต่สั่งแก้แบบอย่างไร้เหตุผล ฉันขอลาออกตั้งแต่วินาทีนี้ยังจะดีกว่าค่ะ!" รินรดาตอกกลับทันควัน ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความโกรธ ไม่ยอมลดลาวาศอกให้เด็ดขาด เธอก้าวเข้าประชิดเขาอีกครั้งอย่างไร้ความเกรงกลัว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นวานิลลาเจือความสดชื่นของซิตรัสโชว์เข้าจมูกกวินท์ ทำให้สถาปนิกหนุ่มชะงักไปชั่ววินาที "จำไว้นะคะคุณกวินท์ ดีไซน์ของฉันจะไม่ยอมเปลี่ยนแม้แต่เส้นเดียว เพื่อแลกกับความเย่อหยิ่งบ้าบอของคุณ!" บรรยากาศในห้องประชุมระอุขึ้นจนเกือบจะมีประกายไฟแลบออกมา รินรดายืนจ้องหน้าเขาอย่างไม่ลดละ ขณะที่กวินท์ก้มมองเธอด้วยสายตาซับซ้อน—มีความหงุดหงิดระคนความท้าทาย และลึกๆ แล้ว... มีบางอย่างที่ไหววูบอยู่ในอกอย่างประหลาด ก่อนที่สงครามประสาทระหว่างทั้งสองคนจะลุกลามไปมากกว่านี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ตามมารยาท ก๊อก ก๊อก ก๊อก "ขออนุญาตครับคุณกวินท์" เลขานุการหนุ่มเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย พร้อมกับแท็บเล็ตในมือ "มีเรื่องด่วนครับ... ทางกลุ่มทุนของ 'คุณธันวา' ส่งจดหมายแจ้งยกเลิกสัญญาการสนับสนุนโปรเจกต์นี้อย่างเป็นทางการแล้วครับ และพวกเขากำลังเดินทางมาที่นี่ตอนนี้ เพื่อยื่นข้อเสนอซื้อที่ดินผืนนี้ทั้งหมดครับ!" รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หันขวับไปมองหน้ากวินท์ทันที ส่วนกวินท์... รอยยิ้มเย้ยหยันเมื่อครู่หายวับไปจากใบหน้า ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างอันตราย ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินชื่อคู่อริตัวฉกาจ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ