แชตลุกเป็นไฟ

"บอกแล้วไงคะว่าถ้าจะใช้ฟอนต์นี้ รายงานมันจะดูเหมือนใบปลิวขายประกันมากกว่างานวิจัยปีสาม!" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์มือถือราคาแพง พร้อมกับแรงกระแทกนิ้วลงบนแป้นพิมพ์แล็ปท็อปจนเกิดเสียง *ก๊อกแก๊ก* รัวๆ เป็นจังหวะระรัวในยามดึกดื่น พิณกำลังนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาตัวโปรดในห้องนั่งเล่น มือข้างหนึ่งถือแก้วชานมไข่มุกที่น้ำแข็งละลายจนจืดชืด ส่วนอีกมือก็รัวแชตตอบกลับในกลุ่มไลน์โปรเจกต์จบที่เพิ่งถูกตั้งขึ้นมาหมาดๆ เมื่อไม่ถึงชั่วโมงก่อน กลุ่มไลน์ที่ใช้ชื่อโคตรทางการว่า **"โปรเจกต์จบเทอมนี้ต้องรอด (และเกรดเอ)"** แต่บรรยากาศข้างในกลับร้อนระอุยิ่งกว่าเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ ตั้งแต่วินาทีแรกที่อาจารย์ที่ปรึกษาลากชื่อของนายปราชญ์จากคณะวิศวะคอมพิวเตอร์เข้ามาแจมในฐานะที่ปรึกษาฝ่ายเทคนิคและระบบข้อมูล ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา... สงครามขนาดย่อมระหว่างยัยนักเลงคีย์บอร์ดสายตรรกะกับเซียนคอมพิวเตอร์หน้าตายก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการค่ะ หน้าจอโทรศัพท์ของพิณสั่นเตือนรัวๆ ด้วยข้อความจากแอปพลิเคชันสีเขียว **(ปรราชญ์):** *ตรรกะเบื้องต้นของการทำรายงานคือการสื่อสารข้อมูลให้มนุษย์อ่านรู้เรื่อง ไม่ใช่การยัดเยียดฟอนต์หัวกลมมนไร้รสนิยมลงไปเพื่อหวังให้มันดูน่ารัก ฟอนต์ที่คุณเลือกมาเมื่อครู่ มันทำให้กราฟการกระจายตัวของข้อมูลดูไร้ความน่าเชื่อถือไปเลยสามร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ* พิณกัดฟันกรอดจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน นิ้วเรียวรีบกดแป้นพิมพ์ตอบกลับทันทีด้วยความเร็วแสง **(Pin_Pimchanok):** *นี่! คุณปราชญ์คะ! รสนิยมของฉันมันผิดตรงไหนฟะ ฟอนต์นี้มันอ่านง่ายแล้วก็ให้ความรู้สึกเป็นกันเองดีออก จะให้ใช้ฟอนต์เหลี่ยมๆ ทื่อๆ แบบที่คุณชอบ รายงานวิชาสังคมศาสตร์อันนี้คงหลับคาหน้าจอตั้งแต่หน้าแรกพอดีแหละค่ะ!* **(ต้นข้าว):** *(สติ๊กเกอร์กระต่ายถือป๊อปคอร์นกิน)* 🍿 อุ๊ย... แรงมากแม่ เปิดฉากวันแรกก็เปิดศึกซะแล้ว ยัยพิณ ใจเย็นก่อนแก เดี๋ยวคุณวิศวกรเขาจะเขียนโค้ดลบแชตแกทิ้งซะก่อนนะ ฮ่าๆๆ **(Pin_Pimchanok):** *เงียบไปเลยนะยัยต้นข้าว แกนี่มันเพื่อนทรยศชัดๆ ทำไมไม่ช่วยฉันเถียงอีตาหุ่นยนต์นี่ฮะ!* พิณพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกจนผมหน้าที่ปรกหน้าผากปลิวไสว เธอจ้องหน้าจอด้วยสายตาที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อ หากสายตาสามารถทะลุผ่านหน้าจอไปตบกะโหลกคนพิมพ์ได้ ป่านนี้หัวของนายปราชญ์คงหลุดกระเด็นไปติดเพดานห้องแล้วล่ะค่ะ แต่ผ่านไปไม่ถึงหวินาที ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่ลดละ **(ปรราชญ์):** *ผมไม่ใช่หุ่นยนต์ และผมก็ไม่ได้ลบแชตใครทิ้ง ยกเว้นแต่ว่าแชตนั้นจะไร้สาระเกินกว่าจะเสียเวลาประมวลผล... อีกอย่าง เอกสารชิ้นนี้ส่งให้อาจารย์ตรวจพรุ่งนี้เช้า ถ้าคุณยังเถียงเรื่องฟอนต์ไม่เลิก ผมเกรงว่าเราจะได้นอนกันที่ห้องแล็บยาวจนถึงสอบมิดเทอมแน่ๆ* พิณอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน เธอแทบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งลงพื้นด้วยความหมั่นไส้ พ่อหนุ่มนี่มันช่างกวนประสาทแบบไร้รอยต่อจริงๆ หน้าตาก็ออกจะดูดี ดีกรีเดือนคณะวิศวะฯ ที่สาวๆ กรี๊ดกันครึ่งมหาลัย แต่ทำไมพอมาอยู่โหมดทำงานถึงได้น่าหยิกให้เนื้อเขียวขนาดนี้ก็ไม่รู้! **(Pin_Pimchanok):** *ก็บอกแล้วไงคะว่าฉันจัดการทัน! คุณไม่ต้องมาสั่งสอนฉันเรื่องเวลาหรอกน่า ฉันไม่ใช่เด็กอนุบาลที่จะต้องมานั่งให้พี่ชายวิศวะมาคอยกุมมือสอนทำการบ้านนะยะ!* พิณส่งสติ๊กเกอร์หน้าบูดบึ้งใส่ไปหนึ่งกรุบ เพื่อแสดงออกถึงความไม่สบอารมณ์อย่างถึงที่สุด แต่ในใจลึกๆ กลับแอบเหลือบมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาเที่ยงคืนครึ่งเข้าไปแล้ว... เออ แฮะ เริ่มดึกแล้วจริงๆ ด้วย แถมข้อมูลดิบที่ต้องวิเคราะห์ก็ยังกองเป็นภูเขาเลากา ในขณะที่เธอกำลังจะพิมพ์ข้อความเพื่อสงบศึกชั่วคราว ข้อความจากอีกฝั่งก็เด้งแทรกขึ้นมาเสียก่อน **(ปรราชญ์):** *ผมไม่ได้อยากกุมมือคุณหรอกครับ... เปลืองเจลแอลกอฮอล์* *(ระบบแจ้งเตือน: ปราชญ์ได้แชร์หน้าจอคอมพิวเตอร์)* **(ปรราชญ์):** *ผมแก้โครงสร้างข้อมูลชุดที่สามให้แล้ว เลิกดื้อแล้วเปิดดูไฟล์ที่ผมส่งไปทางอีเมลซะ ถไม่อยากให้รายงานชิ้นนี้โดนตีกลับจนต้องร้องไห้ขี้มูกโป่งคาห้องอาจารย์* พิณชะงัก นิ้วที่กำลังจะพิมพ์ด่าค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเธอรีบกดเปิดอีเมลแล้วพบว่า ไฟล์รายงานวิจัยฉบับร่างที่เคยยุ่งเหยิงและเต็มไปด้วยตัวเลขมั่วซั่ว ตอนนี้ถูกจัดระเบียบ จัดหน้า และใส่กราฟวิเคราะห์ที่สวยงามเฉียบคมอย่างสมบูรณ์แบบ แบบชนิดที่ว่าต่อให้อาจารย์ฝ่ายวิชาการมาตรวจเองก็ยังหาที่ติไม่ได้เลยสักนิดเดียว ความรู้สึกอุ่นวาบแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมากลางอกอย่างกะทันหัน จนพิณเผลอกัดริมฝีปากล่างโดยไม่รู้ตัว อีตาบ้านี่... ปากจัดเป็นเลิศ แต่ทำไมเวลาทำงานถึงได้พึ่งพาได้ขนาดนี้กันนะ! พิณเม้มปากแน่น ความหมั่นไส้เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ปนหมั่นเขี้ยวแบบบอกไม่ถูก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เตรียมจะพิมพ์ข้อความขอบคุณแบบหยิ่งๆ กลับไปสักประโยคเพื่อรักษาฟอร์มของยัยนักเลงคีย์บอร์ดสายตรรกะ แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าแบบวิดีโอคอลก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำเอาพิณสะดุ้งโหยง หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบจนเกือบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม **"ปราชญ์ (วิศวะคอม)"** กำลังโทรหาคุณ! นิ้วเรียวแข็งค้างอยู่เหนือปุ่มรับสาย สมองประมวลผลไม่ทันว่าควรจะกดรับเพื่อด่ากราด หรือควรจะกดตัดสายแล้วปิดเครื่องหนีไปนอนคลุมโปงดี! — ที่คั่นหนังสือสีชมพู ❤️