ทฤษฎีบทความซวย

“ถ้าโปรเจกต์นี้ได้เกรด F ฉันจะเอาชีทสรุปแคลคูลัสปีหนึ่งไปเผาพริกเผาเกลือสาปแช่งนาย ปราชญ์!” เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่นจนนักศึกษาปีสามที่นั่งสุมหัวอยู่มุมห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์ถึงกับสะดุ้งเฮือก หันมามองเป็นตาเดียว พิณยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธจัด ดวงตากลมโตฉายแวววาวราวกับแมวป่าที่พร้อมจะตะปบเหยื่อให้จมเขี้ยว มือเรียวเล็กกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขาวซีด “กรุณาลดเสียงลงด้วยครับคุณพิณ ที่นี่ห้องสมุด ไม่ใช่ตลาดสดท้ายมอ” เจ้าของชื่อ ‘ปราชญ์’ เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแล็ปท็อปสีเทาเข้มอย่างเชื่องช้า เขายังคงสวมแว่นตากลมบางเฉียบที่ขับให้ใบหน้าหล่อเหลาแบบคมคายดูเย็นชาและเข้าถึงยากขึ้นไปอีกสามระดับ ดวงตาสีเข้มมองเธอนิ่งสนิท ราวกับสิ่งที่เธอเพิ่งพ่นออกมาเมื่อครู่เป็นเพียงแค่เสียงแมวร้องเหมียวๆ ข้างถนน ไม่ได้ระคายผิวหนาๆ ของเขาเลยแม้แต่น้อย “นาย…!” พิณกัดริมฝีปากล่างจนห้ามใจไม่ให้กรี๊ดออกมากลางห้องสมุดแทบไม่ทัน เธอเพิ่งได้รับอีเมลประกาศรายชื่อคู่โปรเจกต์วิชา ‘ระบบฐานข้อมูลขั้นสูง’ ที่อาจารย์ตัวดีสุ่มจับฉลากให้เมื่อสิบนาทีที่แล้ว และโชคชะตาก็เล่นตลก (หรือจงใจแกล้งเธอกันแน่) ถึงได้ส่งเธอมาติดแหง็กอยู่กับอีตาเซียนคณิตศาสตร์จอมตรรกะ ปากจัด และหยิ่งยโสที่สุดในสามโลกคนนี้! คนอะไร หน้าตาดีนะ แต่ปากนี่เหมือนพกตะไบเล็บติดตัวไว้ตลอดเวลา พูดทีไรบาดใจคนฟังทุกที ยิ่งคิด ยิ่งโมโห อยากจะทึ้งหัวตัวเองสักสิบรอบ “มองหน้าผมแบบนั้น แปลว่าสมองกำลังประมวลผลคำด่าอยู่เหรอครับ?” ปราชญ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ “เสียเวลาเปล่าครับ เอาเวลาไปเปิดหน้าสองของเอกสารในมือดีกว่า ว่าเรามีเวลาเหลืออีกกี่วันก่อนส่งดราฟต์แรก” “นายคิดว่าฉันอยากคู่กับนายนักรึไง!” พิณทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแรงๆ จนเก้าอี้ส่งเสียงครูดกับพื้นดังเอี๊ยด เธอดึงแฟ้มเอกสารมากางออกแล้วชี้ไปที่หัวข้อโปรเจกต์ด้วยความคับแค้นใจ “แล้วดูหัวข้อสì! ระบบฐานข้อมูลร้านค้าออนไลน์? นี่มันโปรเจกต์เด็กประถมรึไงอาจารย์ถึงให้พวกเราทำ!” “สำหรับคนที่มีสมองไว้แค่คิดคอนเทนต์ลงเพจเม้าท์มอยชาวบ้าน อาจจะมองว่ามันง่ายครับ” ปราชญ์เอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตาที่มองลอดแว่นมาช่างเยาะเย้ยเสียเหลือเกิน “แต่ตรรกะการจัดเก็บข้อมูลของร้านค้าระดับเอ็นเตอร์ไพรส์ มันซับซ้อนกว่ายอดไลก์ในเพจ *‘เผือกเรื่องชาวบ้านระดับปริญญาตรี’* ของคุณเยอะ” “นี่! นายรู้ได้ไงว่าฉันเป็นแอดมินเพจนั้น!” พิณสะดุ้งโหยงจนเกือบตกเก้าอี้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เพจนั้นเธอทำกับต้นข้าวเพื่อนสนิทแบบลับสุดยอดไม่ให้ใครรู้ตัวจริงเด็ดขาด แล้วอีตาปราชญ์โผล่มาจากไหนถึงรู้ฟะ! “ผมไม่ได้โง่ขนาดดูไม่ออกจากวิธีการพิมพ์ และตรรกะป่วยๆ ที่คุณใช้เถียงกับชาวเน็ตในโพสต์ล่าสุดหรอกนะครับ” ปราชญ์ปิดฝาแล็ปท็อปเสียงดังฉับ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นมาทำเอาพิณรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินเข้าไปในกรงเล็บของเสือดาว “อีกอย่าง… รูปโปรไฟล์ลับในทวิตเตอร์ที่ตั้งค่าเป็นไพรเวท แต่ลืมปิดโลเคชันตอนเช็คอินร้านกาแฟหน้าคณะ… มันค่อนข้างฟ้องชัดเจนนะครับ แอดมินพิณพิณ” ให้ตายเถอะ! นี่เธอพลาดท่าให้ผู้ชายคนนี้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มทำโปรเจกต์เลยเหรอเนี่ย! พิณอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะไม้ตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด เธอลืมไปสนิทว่าปราชญ์นอกจากจะเป็นอัจฉริยะด้านคอมพิวเตอร์และคณิตศาสตร์แล้ว เขายังพ่วงตำแหน่งแฮกเกอร์เงาประจำภาควิชาที่พวกอาจารย์ยังต้องเกรงใจอีกด้วย! “นาย… นายมันพวกโรคจิตสะกดรอยตามข้อมูลชาวบ้าน!” พิณชี้หน้าคาดโทษเสียงสั่น พยายามหาคำพูดมาสวนกลับให้เจ็บแสบที่สุด “คนแบบนี้นี่แหละที่ไม่มีวันมีความรักที่ดีหรอก ขึ้นคานตายคาห้องคอมแน่!” “อัน d-logistic หรือตรรกะวิชาการของคุณนี่มันน่าประทับใจจริงๆ นะครับ” ปราชญ์แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้นนิดหน่อย แต่ความกวนประสาทเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่า “แต่เรื่องขึ้นคานนี่คงต้องรอดูอีกที… เพราะถ้าผมจะจีบใครสักคน ผมคงไม่เลือกคนที่มีงานอดิเรกคือนั่งเฝ้าหน้าจอรอแคปแชตชาวบ้านหรอกครับ” “กรี๊ด! ปราชญ์!” “ชูว์… บอกแล้วไงครับว่าห้องสมุด” เขายกนิ้วชี้แตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ เป็นเชิงปราม แต่สายตากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งเธอกจนมุม “เลิกโวยวายแล้วแอดไลน์ผมซะ เราต้องแบ่งงานกัน ไม่อย่างนั้นโปรเจกต์นี้ได้พังคามือคุณแน่” หน้าจอโทรศัพท์ของพิณเด้งหน้าต่างเพิ่มเพื่อนขึ้นมาอัตโนมัติ พร้อมกับคิวอาร์โค้ดของปราชญ์ที่ถูกดันมาตรงหน้า เธอฮึดฮัด ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้นเคือง แต่ก็จำใจต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสแกนแต่โดยดี เพราะขืนขัดขืนแล้วได้เกรด F ขึ้นมาจริงๆ คนที่จะอกแตกตายคือเธอ ไม่ใช่ไอ้มนุษย์หุ่นยนต์หน้านิ่งนี่แน่ๆ *[คุณได้เพิ่ม ปราชญ์ วิศวะฯ เป็นเพื่อนแล้ว]* ทันทีที่กดเพิ่มเพื่อน หน้าจอแชตก็ว่างเปล่า มีเพียงข้อความทักทายอัตโนมัติจากระบบ พิณรีบพิมพ์ข้อความส่งไปทันทีเพื่อกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองกลับคืนมา *[พิณ]: ส่งงานส่วนของฉันมา เดี๋ยวฉันทำเอง นายไม่ต้องมายุ่ง พรุ่งนี้ค่อยส่งงานกัน* *[ปราชญ์]: ส่งงานดึกๆ ระวังเจอผีนะครับ* *[พิณ]: ผีไม่น่ากลัวเท่าหน้ามนุษย์แถวนี้หรอกค่ะ!* *[ปราชญ์]: หึ ส่งโลเคชันห้องมาด้วย เดี๋ยวผมทำการบ้านส่วนของระบบฐานข้อมูลไปตรวจให้* *[พิณ]: ไม่ต้อง! ใครจะไปยอมให้เข้าห้องนายยะ!* *[ปราชญ์]: งั้นผมไปนั่งรอที่หน้าห้องคุณตอนนี้เลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องเสียเวลาพิมพ์แชตเถียงกัน* พิณชะงักค้างกลางอากาศ มือที่กำลังจะพิมพ์ปฏิเสธหยุดกึกทันที เธอเงยหน้าขึ้นมองปราชญ์ที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าเป้อย่างใจเย็น ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้มลงมองเธอผ่านกรอบแว่นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “เตรียมตัวเปิดประตูด้วยนะครับ อีกห้านาทีผมถึงหน้าห้องคุณ” ปราชญ์พูดจบก็หันหลังเดินลิ่วออกจากห้องสมุดไปทันที ทิ้งให้พิณนั่งอ้าปากค้าง สมองรวนหนักยิ่งกว่าเจอไวรัสคอมพิวเตอร์เล่นงาน แย่แล้ว… นี่เขาพูดจริงหรือแค่ขู่เล่นวะเนี่ย! พิณรีบคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งแจ้นออกจากห้องสมุดเป็นพัลวัน แต่ยังไม่ทันจะพ้นประตูทางออก เสียงแจ้งเตือนไลน์จากโทรศัพท์ในมือก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *[ปราชญ์]: ถึงหน้าห้องแล้วครับ เปิดประตูด้วย… หรือจะให้ผมงفلรหัสผ่านเองแบบที่เคยแอบดูข้อมูลในระบบทะเบียนเมื่อเทอมก่อนดีครับ?* —————————— (พื้นที่พูดคุยเล็กๆ จากนักเขียน) งabรหัสเก่งเกินไปแล้วนะคะคุณปราชญ์! งานนี้ยัยพิณของเราจะรอดพ้นจากเงื้อมมือหนุ่มตรรกะคนนี้ได้ยังไงเนี่ย มาร่วมลุ้นและเอาใจใส่น้องพิณกันต่อในตอนหน้านะคะ เลิฟฟฟ ❤️ — ที่คั่นหนังสือสีชมพู