สมการหน้ามึน

"บอกว่าตรงนี้โซนเงียบค่ะคุณวิศวะคอมพิวเตอร์ ไม่ใช่สนามอภิปรายไม่ไว้วางใจกรุณาลดโทนเสียงลงสามระดับด้วยนะคะ" พิณกระแทកเสียงใส่หน้าคนตัวสูงที่เพิ่งหย่อนก้นลงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ เอกสารโปรเจกต์งานกลุ่มวิชาเลือกเสรีถูกโยนลงบนโต๊ะไม้โอ๊กขัดมันเสียงดังปึกจนบรรณารักษ์โต๊ะข้างๆ ส่งสายตาดุๆ มาให้ แต่ปราชญ์กลับทำเพียงแค่นั่งไขว่ห้าง ยกมือขึ้นกอดอก แล้วส่งยิ้มมุมปากแบบที่หล่อนเห็นทีไรก็อยากจะควIรพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานใส่หน้าเขาสักที "ผมไม่ได้เสียงดัง พิณต่างหากที่โวยวายจนคลื่นความถี่เสียงทะลุเพดานห้องสมุดไปถึงชั้นสามแล้วมั้งครับ... อีกอย่าง ที่นั่งตรงนี้ผมจองไว้ในระบบตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เพราะฉะนั้น คนที่ต้องย้ายก้นออกไปน่ะ คือคุณต่างหาก" ปราชญ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แววตาพราวระยับที่มองมามันฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังสนุกกับการได้กวนประสาทหล่อนเป็นที่สุด "ห๊ะ? จอง? ระบบห้องสมุดบ้าบออะไรนั่นมันบอกเหรอว่าโต๊ะนี้แปะป้ายชื่อนายไว้ หน้าตาก็ดูเป็นคนมีความรู้ดีนี่คะ ทำไมเรื่องแค่นี้ถึงใช้ตรรกะพื้นฐานแยกแยะไม่ได้ว่าโต๊ะนี้ฉันนั่งมาก่อนตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว!" พิณแยกเขี้ยวใส่ ร่างบางขยับเข้าไปใกล้ขอบโต๊ะจนแทบจะเอาหน้าผากไปโขกกับอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด ปราชญ์ชะงักไปนิดเมื่อจู่ๆ ใบหน้าหวานที่มักจะเชิดใส่เขาเสมอเข้ามาใกล้ในระยะประชิด กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นกระดาษเก่าๆ ของห้องสมุด แต่นั่นก็แค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น ก่อนที่เจ้าตัวจะดึงหน้ากลับมาทำเป็นรisแหลมคมใส่ตามฟอร์ม "ตรรกะเหรอครับ? โอเค งั้นเรามาคุยกันด้วยตัวเลขและหลักฐาน โต๊ะตัวนี้มีรหัสอ้างอิง L-04 ซึ่งในระบบจองออนไลน์ของมหาวิทยาลัย ระบุชัดเจนตอน 13.00 น. ว่านายปราชญ์ วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ปี 3 เป็นผู้ครอบครองสิทธิ์โดยชอบธรรม... ส่วนคุณพิณ มนุษยศาสตร์ ปี 3 แอดมินเพจ 'เม้าท์มอยหอยสังข์มอเรา' คนนี้ น่าจะกดจองผิดโซน หรือไม่ก็... แอบเนียนมานั่งเพราะขี้เกียจเดินหาที่ว่างใช่ไหมล่ะครับ" ปราชญ์ร่ายยาวพร้อมกับควักสมาร์ทโฟนขึ้นมาโชว์หน้าจอหลักฐานการจองโต๊ะเป็นพยานชิ้นเอก พิณอ้าปากค้าง ตาโตเป็นไข่ห่าน มือเรียวรีบควaานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าผ้าแคนvasของตัวเองขึ้นมาเช็กหน้าจอแอปพลิเคชันห้องสมุดทันที และ... ให้ตายเถอะ! หล่อนกดจองโซน D ผิดเป็นโซน C จริงๆ ด้วย! บรรยากาศบนโต๊ะตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงแอร์ที่พัดเอื่อยๆ ลงมาจากเพดาน พิณเม้มปากแน่น แก้มเนียนใสเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความอับอายปนความโมโหที่หาทางลงไม่ได้ ในเมื่อเถียงเรื่องตรรกะไม่ชนะ สิ่งเดียวที่แอดมินเพจสายแซ่บอย่างหล่อนถนัดรองจากการปั่นคอมเมนต์ ก็คือการใช้ลูกมึนกลบเกลื่อนความผิดนี่แหละค่ะ! "อ๋อเหรอคะ! เก่งมากค่ะ ปรบมือให้วิศวะคอมพิวเตอร์ผู้ประเสริฐที่มีความสามารถในการกดจองโต๊ะได้เร็วกว่าคนอื่นหนึ่งก้าว แต่ในเมื่อฉันนั่งลงไปแล้ว เอกสารก็กางแล้ว สมองฉันก็เริ่มประมวลผลงานกลุ่มนี้ไปได้สิบเปอร์เซ็นต์แล้ว นายจะใจร้ายไล่ผู้หญิงตัวเล็กๆ น่ารักๆ คนนี้ให้ไปเริ่มต้นใหม่ตรงมุมอับลมโกรกใต้บันไดงั้นเหรอคะ?" พิณเปลี่ยนแผนทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดเมื่อครู่ถูกดัดให้มีความออดอ้อนแบบน่าหมั่นไส้ ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ส่งยิ้มหวานหยดย้อยที่หล่อนใช้แล้วได้ผลกับผู้ชายมานักต่อนัก ทว่า... คนตรงหน้าไม่ใช่ผู้ชายทั่วไปค่ะ ปราชญ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองท่าทางกระบิดกระบวนของหล่อนด้วยสายตาพินิจพิจารณา ราวกับกำลังวิเคราะห์ตัวอย่างเชื้อโรคใต้กล้องจุลทรรศน์ "น่ารักเหรอครับ? ไหน... ขอหลักฐานเชิงประจักษ์ที่ซัพพอร์ตคำพูดเมื่อกี้หน่อยสิครับ ผมเห็นแต่ยัยตัวแสบที่กำลังพยายามใช้มารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนเพื่อฮุบโต๊ะอ่านหนังสือของผมมากกว่านะ" "นี่นาย!" พิณตบโต๊ะดังปุ.บ หน้าตาบูด bึ้งทันทีที่โดนขัดลาภความเนียน "พูดมากจริง! สรุปจะให้นั่งด้วยกันดีๆ หรือจะให้ฉันนั่งตักนายแทนคะ จะได้จบๆ ไป!" ปราชญ์สำลักน้ำลายตัวเองเบาๆ เปลือกตากระตุกวูบหนึ่งเมื่อได้ยินคำพูดไร้ยางอายของแม่คุณ ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องสมุดที่ตอนนี้สายตาของนักศึกษาคนอื่นเริ่มหันมามองที่โต๊ะของพวกเขาเป็นตาเดียวด้วยความตกใจ ปราชญ์รีบยื่นมือหนาไปกดไหล่บางให้นั่งลงตามเดิม ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหีบปากของหล่อนด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของพิณกระตุกวูบ "ถ้าอยากนั่งตักผมขนาดนั้น... ไว้เราเคลียร์งานเสร็จ ค่อยมาตกลงเรื่องนี้กันหลังห้องสมุดดีไหมครับ พิณ?" พิณชะงักกึก เลือดในกายพุ่งปรี้ดขึ้นมาถึงใบหู ร้อนผ่าวไปหมดจนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่หลุดโค้งขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ มือบางรีบคว้าปากกามาเปิดสมุดโน้ตแบบลวกๆ เพื่อกลบเกลื่อนความเขินที่ตีรวนขึ้นมาในอก "ใครอยากนั่งตักนาย... โรคจิต!" พิณพึมพำงุบงิบคนเดียว แต่เสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองเพลกลับดังจนกลบเสียงแอร์ในห้องสมุดไปเสียสนิท การประชุมโปรเจกต์แรกที่ควรจะราบรื่น กลับกลายเป็นการนั่งเคียงข้างกันท่ามกลางสงครามประสาทที่แฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่ทั้งสองคนต่างก็พยายามปฏิเสธ... จนกระทั่งหน้าจอโทรศัพท์ของปราชญ์ที่คว่ำไว้บนโต๊ะสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต พิณเหลือบสายตาไปมองโดยไม่ตั้งใจ และข้อความที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอนั้น ก็ทำให้ลมหายใจของหล่อนสะดุดกึกลงทันที *[หน้าจอแจ้งเตือนแชต]* **ต้นข้าว:** "แกกกกก ยัยพิณ! สรุปตกลงกับพี่ปราชญ์เขายังไงวะเรื่องสถานะที่เพจเอาไปจิ้นกันอะ ระวังจะเผลอใจไปรักเซียนคณิตปากร้ายคนนั้นเข้าจริงๆ นะเว้ย!" ปราชญ์หันมามองหน้าพิณที่ตอนนี้ค้างเติ่งไปเรียบร้อยแล้ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่มุมปากหยักของชายหนุ่มค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นช้าๆ อย่างมีความหมาย พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้พิณแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี "อ๋อ... สถานะที่เพจคุณพูดถึงเนี่ย หมายถึงเรื่องอะไรเหรอครับ พิณ? ไหนลองอธิบายให้ผมฟังหน่อยสิครับ... แอดมินคนเก่ง" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานละมุนและร่วมลุ้นไปกับเคมีคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ! ❤️