การพบกันที่หุบเขาหมอกทมิฬ

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่เหยียบย่ำลงบนพื้นดินแฉะน้ำฝนของเขตชายป่ามรณะ ใกล้เข้ามาทุกทีจนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนผ่านพื้นรองเท้าบู๊ต เรย์กัดฟันกรอด ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบที่ปกคลุมด้วยไอหมอกสีเทาจัด ลมหายใจของเขาถูกผ่อนเข้าออกอย่างเงียบเชียบที่สุดเพื่อไม่ให้เรดาร์ตรวจจับพลังชีวิตของระบบเกมทำงานผิดปกติ "ไอ้เด็กนั่นหนีไปทางนี้! กระจายกำลังหากลุ่มก้อนมาให้หมด อย่าให้มันรอดไปได้เด็ดขาด ค่าหัวระดับท็อปเท็นของกิลด์เราต้องไม่หลุดมือ!" เสียงตะโกนหยาบกระด้างของหัวหน้าหน่วยล่าสังหารจากกิลด์อสรพิษเพลิงดังแว่วมาทะลุผ่านม่านหมอก เรย์เหลือบมองหน้าต่างสถานะมุมขวาบนของจอภาพโฮโลแกรม HP ของเขาเหลือเพียงร้อยละสิบสองเท่านั้น หลังจากผ่านการปะทะกับบอสเขตแดนขั้นต้นมาหมาดๆ กระสุนเวทมนตร์และมานาเกือบทั้งหมดถูกผลาญจนเกลี้ยง การเผชิญหน้าแบบตาต่อตาฟันต่อฟันกับผู้เล่นนับสิบในสภาพนี้ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าสู่ลานประหาร *ติ๊ง!* [ตรวจพบผู้เล่น 'เรย์' ผ่านเงื่อนไขลับสุดยอดในการเผชิญหน้ากับบอสเขตแดนขั้นต้น] [ระบบภารกิจพิเศษระดับ SSS: 'คำทายจากเงาอดีต' ถูกเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติ!] [ท่านต้องการรับภารกิจและเปิดประตูสู่มิติซ่อนเร้นทันทีหรือไม่? (ใช่ / ไม่ใช่)] หน้าต่างสีแดงฉานเด้งเตือนขึ้นกลางอากาศในเสี้ยววินาทีที่แสงไฟจากคบเพลิงของศัตรูสาดส่องเข้ามาใกล้พุ่มไม้ที่เขาซ่อนตัวอยู่ เรย์ไม่มีเวลาแม้แต่จะลังเล นิ้วเรียวยาวกดเลือกปุ่ม "ใช่" ทันทีอย่างไร้ความลังเล ครู่ต่อมา พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเขาก็ยุบตัวลงอย่างไร้ซุ่มเสียง โลกทั้งใบหมุนเคว้งคว้างท่ามกลางความมืดมิด ก่อนที่ร่างของเขาจะร่วงหล่นลงสู่ห้วงเหวเบื้องล่าง เสียงตะโกนโวยวายของกลุ่มผู้เล่นด้านบนค่อยๆ เลือนหายไป กลEนกลาย1เป็นความเงียบสงัดและไอเย็นเยือกที่เสียดแทงผิวเนื้อ ... ความเจ็บปวดจากการกระแทกไม่ได้เกิดขึ้นอย่างที่คิด เรย์ลืมตาขึ้นช้าๆ พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนพื้นหินอ่อนเก่าแก่ที่สลักลวดลายอักขระเวทโบราณเรืองแสงสีฟ้าจางๆ รอบตัวเขาคือ "หุบเขาหมอกทมิฬ" สถานที่ในตำนานที่ผู้เล่นในเซิร์ฟเวอร์ต่างกล่าวขานว่าเป็นดินแดนรกร้างไร้ทางออก แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องชะงัก ไม่ใช่สภาพแวดล้อมอันแปลกประหลาดนี้ ทว่า เป็นสตรีในชุดคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ที่กำลังยืนหันหลังให้เธอ เส้นผมสีเงินยวงยาวสยายสะท้อนกับแสงเรืองรองจากผนังถ้ำ มือเรียวบางของเธอกำลังตวัดขนนกเขียนแผนที่ภูมิประเทศลงบนแผ่นหนังโบราณอย่างใจเย็น ราวกับล่วงรู้อยู่แล้วว่าเขาจะตกลงมา ณ จุดนี้ "ยินดีต้อนรับสู่เขตหวงห้ามที่ระบบหลักไม่อนุญาตให้ผู้เล่นทั่วไปเข้าถึงครับ... เอ่อ, หมายถึง ยินดีต้อนรับสู่จุดเริ่มต้นที่แท้จริง เจ้าหนูนักสู้โซโล่" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เรย์ดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยสัญชาตญาณ มือขวาคว้าด้ามจับมีดสั้นคู่ใจโดยอัตโนมัติ แม้สภาพร่างกายจะยังไม่ฟื้นฟูเต็มร้อยก็ตาม สายตาคมกริบจ้องมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง "คุณเป็นใคร? เป็น NPC หรือผู้ดูแลระบบกันแน่ ทำไมถึงรู้ว่าผมจะตกลงมาที่นี่?" เรย์ถามเสียงเรียบ เยือกเย็น แต่แฝงไปด้วยความระแวงเต็มพิกัด สตรีปริศนาค่อยๆ หันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าเรียวสวยได้รูป ดวงตาสดใสราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด แต่แฝงไว้ด้วยร่องรอยความลึกลับที่ยากจะหยั่งถึง รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเธอทำให้เรย์รู้สึกเหมือนตนเองกำลังถูกอ่านความคิดทะลุปรุโปร่ง "ชื่อของฉันในโลกนี้คือ 'ไอรีน' เป็นเพียงนักวิจัยตัวเล็กๆ ที่ถูกทิ้งไว้ให้ดูแลซากปรักหักพังแห่งนี้..." ดร.ไอรีนก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรย์ทีละน้อย ฝีเท้าของเธอเบาจนแทบไม่ได้ยินเสียง "ส่วนเรื่องที่ฉันรู้... นั่นเป็นเพราะเส้นทางที่เธอเลือกเดินด้วยความดื้อรั้นและชาญฉลาด มันนำพาเธอมาเคาะประตูบ้านฉันเองต่างหาก เรย์" เรย์ขมวดคิ้วแน่น ชื่อตัวละครของเขาไม่ได้เปิดเผยให้คนแปลกหน้าเห็นง่ายๆ หากไม่มีสิทธิ์ระดับสูงในระบบ แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่? ทำไมถึงรู้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้? "คุณต้องการอะไรจากผม? ภารกิจระดับ SSS เมื่อครู่... มันคืออะไรกันแน่?" เรย์ยิงคำถามตรงประเด็น ไม่ต้องการอ้อมค้อมเสียเวลา ดร.ไอรีนหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นกังวานก้องไปทั่วห้องโถงกว้าง เธอหยิบม้วนแผนที่เก่าแก่ที่เพิ่งวาดเสร็จยื่นให้กับเรย์ แผนที่แผ่นนั้นปรากฏเส้นทางเรืองแสงสีทองที่ไม่มีอยู่ในแผนที่หลักของเกมแม้แต่นิดเดียว "สิ่งที่เธอถืออยู่คือ 'พิกัดลับแห่งปฐพี' แผนที่ชิ้นเดียวในเกมที่จะพาเธอทะลวงข้ามขีดจำกัดเลเวล และปลดล็อกอาชีพขั้นที่สามก่อนที่ใครหน้าไหนในเซิร์ฟเวอร์จะฝันถึง" ดร.ไอรีนหยุดยืนตรงหน้าเรย์ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้เสียจนเรย์ได้กลิ่นอายจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าจากตัวเธอ "กิลด์อสรพิษเพลิงกำลังตามล่าเธอเพราะคิดว่าเธอกุมความลับของบอส แต่ความจริงแล้ว... พวกมันเป็นเพียงแค่ก้างปลาชิ้นเล็กๆ บนเส้นทางที่เธอต้องก้าวผ่านเท่านั้น" เรย์ก้มมองม้วนแผนที่ในมือ ความลังเลฉายชัดขึ้นในแววตา การรับแผนู่นี้หมายความว่าเขาจะต้องเอาชีวิตเข้าแลกกับความลับที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมหลายร้อยเท่า และอาจดึงดูดสายตาจากมหาอำนาจทั้งหมดในเกมเข้ามาหาตัว "ทำไมต้องผม?" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ "ในเซิร์ฟเวอร์นี้มีผู้เล่นเก่งๆ และกิลด์ใหญ่โตมากมาย ทำไมคุณถึงเลือกมอบสิ่งนี้ให้กับผม... นักเล่นเกมสายโซโล่ที่ไม่มีแม้แต่พรรคพวก" ดร.ไอรีนส่งยิ้มลึกลับที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอยื่นมือเรียวบางออกไปแตะเบาๆ ที่หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของเรย์อย่างถือวิสาสะ ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีทองอร่ามก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าของทั้งคู่ [แจ้งเตือนระบบ: ดร.ไอรีน ได้ทำการผูกพันธะพิกัดลับกับผู้เล่น 'เรย์' เรียบร้อยแล้ว] [คำเตือน: นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ท่านคือเป้าหมายสูงสุดของ 'ผู้เฝ้าประตูแห่งความมืด' และผู้เล่นทุกคนในเซิร์ฟเวอร์จะสามารถตรวจสอบพิกัดคร่าวๆ ของท่านได้ทุกๆ 3 ชั่วโมง!] เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ทว่าดร.ไอรีนกลับคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น แรงบิดจากเธอนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่ NPC ธรรมดาจะมีได้ และก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากต่อว่าอะไร สายตาของเธอก็เหลือบมองไปที่ทางเข้าอุโมงค์มืดเบื้องหลัง พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจน "เพราะคนอื่นๆ เล่นตามกฎที่ถูกสร้างขึ้นมา... แต่เธอ เป็นคนเดียวที่กล้าฉีกกฎทุกข้อทิ้ง เพื่อสร้างเส้นทางของตัวเองยังไงล่ะครับ เรย์" *ครืนนน—!* เสียงคำรามกึกก้องดังสนั่นมาจากอุโมงค์เบื้องล่าง แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนเศษหินร่วงหล่นลงมาจากเพดานถ้ำ พร้อมกับเสียงฝีเท้าและเสียงคำรามของสัตว์อสูรขนาดยักษ์ที่กำลังพุ่งตรงมายังห้องโถงแห่งนี้ด้วยความเร็วสูง และที่แยไปกว่านั้น เรดาร์แจ้งเตือนบนหน้าจอของเรย์ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมสัญญาณเตือนภัยที่ดังระรัว [ผู้เล่นถูกตรวจพบโดย 'การ์เดียนแห่งหุบเขาหมอกทมิฬ' ระดับบอสใหญ่ เลเวล 75!] [และ... มีผู้เล่นกลุ่มใหญ่จากกิลด์อสรพิษเพลิง กำลังพังประตูมิติเข้ามาสมทบในอีก 60 วินาที!] เรย์หันขวับกลับมามองอาจารย์สาวลึกลับที่ยังคงยืนยิ้มนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่ ดร.ไอรีน กลับเอื้อมมือไปปลดล็อกกลไกประตูลับด้านหลัง เผยให้เห็นเส้นทางมืดมิดสายใหม่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตรายยิ่งกว่าเดิม พร้อมกับหันมามองเขาด้วยแววตาท้าทาย "เอาล่ะ เรย์... ทางเลือกสุดท้ายก่อนที่พวกมันจะมาถึง เธอจะวิ่งหนีกลับไปเป็นเหยื่อใต้เงาของพวกมัน หรือจะก้าวตามฉันเข้ามาในเขาวงกตแห่งนี้ เพื่อกลายเป็นตำนานที่ไม่มีใครโค่นล้มได้?" —โปรดติดตามตอนต่อไป— ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ!