การขยายตัวครั้งใหญ่

"ถ้าแกคิดว่าการตัดสายส่งวัตถุดิบจะทำให้ฉันคุกเข่าได้ จ้าวเผิง... แกประเมินสมองของตัวเองสูงเกินไปเสียแล้ว" เฉินเว่ยไม่ได้ตบโต๊ะหรือตะคอกใส่หน้าคู่ปรับที่กำลังแสยะยิ้มอยู่ตรงหน้า เขาเพียงแค่เอ่ยประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับหนักแน่นดุจก้อนหินที่ถูกทุ่มลงในบึงน้ำนิ่ง จ้าวเผิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในร้านเหล้าซอมซ่อชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะร่วนในลำคอ "พ่อค้าที่ไม่มีวัตถุดิบ ก็เหมือนแม่ทัพที่ไม่มีม้าศึก เฉินเว่ย เอ็งมันแค่คนหนุ่มที่หลงระเริงกับโชคชะตา ถ้าพรุ่งนี้โรงงานเล็กๆ ของเอ็งไม่มีของเข้ากระบวนการผลิต ต่อให้เอ็งจะฉลาดปราดเปรื่องแค่ไหน ก็ต้องม้วนเสื่อกลับบ้านไปกินข้าวต้มก้นหม้ออยู่ดี" จ้าวเผิงวางจอกเหล้าลงกระแทกโต๊ะ เสียงเปรี้ยงนั้นไม่ได้ทำให้เฉินเว่ยสะดุ้งแม้แต่น้อย ชายหนุ่มผู้ผ่านการศึกสงครามในอดีตมานับครั้งไม่ถ้วนยกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาคมกริบดุจมีดโกนที่ถูกลับจนขึ้นเงา "ขอบคุณที่เตือนนะจ้าวเผิง แต่การที่แกทำตัวเป็นหมาหวงก้างแบบนี้ มันยิ่งทำให้ฉันเห็นชัดขึ้นว่า... นายทุนที่อยู่เบื้องหลังแก กำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่างอยู่" เฉินเว่ยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับกำแพงยักษ์ที่บีบอัดจนจ้าวเผิงรู้สึกหายใจติดขัด เขาเดินออกจากร้านไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกเลย *** เช้าวันต่อมา ในพื้นที่โกดังร้างเก่าที่เฉินเว่ยเช่าไว้ด้วยเงินก้อนสุดท้ายที่หามาได้ด้วยการค้าขายข้ามเขต หลินซูยืนมองเครื่องจักรแปรรูปมือสองที่เพิ่งถูกลำเลียงเข้ามาติดตั้ง มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นสามีของตนเดินเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูมั่นคง "เฉินเว่ย... เราทำแบบนี้จริงๆ หรือคะ... เอ้ย! เราทำแบบนี้จริงๆ หรือครับ" เธอรีบแก้คำพูดเมื่อเห็นสายตาที่เฉินเว่ยส่งมาให้ด้วยความเอ็นดู "ซู... มองดูนี่สิ" เฉินเว่ยผายมือไปทางกองผลผลิตทางการเกษตรที่เขาเสาะหามาจากหมู่บ้านไกลโพ้น แทนที่จะพึ่งพาเครือข่ายของจ้าวเผิง เขาใช้วิธีการทำสัญญาซื้อขายตรงกับเกษตรกรรายย่อย ตัดคนกลางทิ้งอย่างเลือดเย็น "ในยุคนี้ การครองตลาดไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าใครมีเส้นสายใหญ่กว่า แต่มันขึ้นอยู่กับว่าใครสามารถเปลี่ยน 'วัตถุดิบที่ไร้ค่า' ให้กลายเป็น 'สินค้าที่มีชีวิต' ได้เร็วกว่ากัน" เขาเริ่มลงมือคุมการผลิตด้วยตัวเอง เสียงเครื่องจักรที่เริ่มทำงานส่งเสียงคำรามประสานกันเป็นจังหวะ นี่คือจุดเริ่มต้นของการปฏิวัติอุตสาหกรรมในระดับครัวเรือนที่เฉินเว่ยตั้งใจไว้ เขาไม่ได้เพียงแค่ต้องการกำไร แต่ต้องการสร้างโครงสร้างพื้นฐานที่จ้าวเผิงไม่มีวันทำลายได้ ทว่า... ในขณะที่เครื่องจักรชุดแรกกำลังจะเดินเครื่องเต็มกำลัง จู่ๆ ไฟฟ้าในโรงงานก็ดับลงอย่างกะทันหัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของคนจำนวนหนึ่งที่เดินเข้ามาล้อมโกดังเอาไว้ เฉินเว่ยขมวดคิ้ว เขาเดินไปที่หน้าต่างโกดังแล้วมองออกไปเบื้องนอก เห็นจ้าวเผิงยืนยิ้มเยาะอยู่กับชายฉกรรจ์ห้าหกคนในชุดกากีที่ดูเหมือนเจ้าหน้าที่รัฐระดับล่าง "เฉินเว่ย! แกฝ่าฝืนคำสั่งคณะกรรมการเขตเรื่องการใช้พลังงานในพื้นที่อุตสาหกรรม พวกเราได้รับแจ้งมาว่าที่นี่ลักลอบผลิตสินค้าโดยไม่มีใบอนุญาตประกอบการที่ถูกต้อง!" เสียงของจ้าวเผิงกังวานด้วยความสะใจ เฉินเว่ยไม่ตอบโต้อะไร เขาหันกลับมามองหลินซูที่ใบหน้าซีดเผือด เขาเดินเข้าไปกุมมือภรรยาไว้แน่น พลางกระซิบเบาๆ "จำที่ฉันเคยบอกได้ไหม ซู? ไม่ว่าศัตรูจะเตรียมแผนที่สมบูรณ์แบบแค่ไหน... มันย่อมมีจุดบอดที่ซ่อนอยู่เสมอ เพราะความโลภมักทำให้คนเหล่านั้นมองข้ามสิ่งสำคัญที่สุดไป" เขาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือตราประทับที่เขาได้รับมาอย่างลับๆ จากคนที่สูงกว่าจ้าวเผิงในเมืองหลวงผ่านความสัมพันธ์ที่เขาเพาะบ่มไว้ในช่วงก่อนหน้านี้ เฉินเว่ยเดินออกไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยท่าทีสุขุมราวกับเจ้าป่าที่กำลังมองฝูงหมาป่าที่กำลังรนหาที่ตาย "จ้าวเผิง ก่อนที่แกจะทำหน้าที่เป็นหัวหน้ากองผลิตที่แสนขยันขันแข็ง... แกได้ตรวจสอบ 'ใบอนุญาตพิเศษ' ที่ฉันถืออยู่ก่อนหรือเปล่า?" เฉินเว่ยยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้ดู สีหน้าของจ้าวเผิงเปลี่ยนจากมั่นใจเป็นซีดขาวในทันทีที่สายตาเหลือบเห็นตราประทับของสำนักงานส่งเสริมการพาณิชย์ระดับเขตที่เขาไม่ควรจะเข้าถึงได้ แต่มันยังไม่จบเพียงแค่นั้น เพราะในจังหวะที่เฉินเว่ยกำลังจะเอ่ยปากไล่พวกมันออกไป รถจี๊ปสีเขียวคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดที่หน้าโกดัง เสียงเบรกที่ดังสนั่นทำให้ทุกคนต้องหันไปมอง ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบทางการก้าวลงจากรถ เขาคือคนที่เฉินเว่ยรอคอย... แต่ไม่ใช่ในฐานะพันธมิตรอย่างที่คิดไว้ "เฉินเว่ย" ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันมาที่นี่ไม่ได้เพื่อคุ้มครองแก... แต่ฉันมาเพื่อยึดอายัดสินค้าทั้งหมดตามคำสั่งศาล เพราะมีการร้องเรียนว่าสินค้าของแกมีส่วนผสมที่ผิดกฎหมายและเป็นอันตรายต่อประชาชน" เฉินเว่ยชะงักไปเล็กน้อย แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นเป็นทวีคูณ นี่ไม่ใช่แค่เกมของจ้าวเผิง แต่มันคือกับดักขนาดใหญ่ที่ขุดไว้ลึกกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มาก! ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเฉินเว่ยนะครับ ผมสัญญาว่าจะพาพวกคุณไปพบกับความเข้มข้นยิ่งขึ้นในตอนถัดไปครับ