สายลับในโรงงาน

"ถ้าแกกล้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียว เลือดของแกจะกลายเป็นรอยเปื้อนบนพื้นโรงงานแห่งนี้ก่อนที่ใครจะทันได้ยินเสียงร้องขอชีวิต" น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าเยือกเย็นจนคนฟังต้องตัวแข็งทื่อ ผมกดปลายสันมือลงบนลำคอของชายร่างผอมที่พยายามทำตัวกลมกลืนกับกองเศษเหล็กในมุมมืดของห้องเก็บพัสดุ เขาคือ 'อาเหลียง' คนงานใหม่ที่เพิ่งเข้ามาได้ไม่ถึงสัปดาห์ แต่ฝีมือการสังเกตการณ์ของเขานั้นไม่ใช่ระดับคนงานทั่วไปแน่นอน อาเหลียงเบิกตากว้าง หายใจติดขัด แววตาของเขาฉายความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด แต่มันก็เจือไปด้วยความดื้อรั้นที่คุ้นเคย... ความดื้อรั้นของคนที่ถูกฝึกมาเพื่อเป็นหมาล่าเนื้อให้กับจ้าวเผิง "คุณ... คุณเฉิน... ผมแค่มาหาเศษน็อตไปซ่อมเครื่องจักรให้เสร็จตามคำสั่งหัวหน้าจ้าว" เขาเค้นเสียงออกมาแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ผมปล่อยมือออกพร้อมกับใช้ผ้าเช็ดมือที่เปื้อนคราบน้ำมันอย่างช้าๆ การกระทำนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อความสะอาด แต่มันเป็นการกดดันทางจิตวิทยา ผมก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกก้าว เงาของผมทาบทับร่างของเขาจนมิด "เศษน็อตหรือเศษข้อมูลกันแน่ที่แกอยากได้?" ผมโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหู "จ้าวเผิงคงลืมบอกไปว่า คนที่มันส่งมาสืบความลับในโรงงานของฉัน ไม่เคยมีใครได้กลับไปทำงานที่เดิมแบบครบสามสิบสองหรอกนะ" ผมมองผ่านความตื่นตระหนกในดวงตาคู่นั้นไปเห็น 'รอยสัก' จางๆ บนข้อมือขวา มันเป็นสัญลักษณ์ของกลุ่มอันธพาลในตลาดมืดที่จ้าวเผิงจ่ายเงินจ้างวานอยู่บ่อยครั้ง หลักฐานแน่นหนาพอที่จะทำลายชื่อเสียงของหัวหน้ากองผลิตจอมทุจริตนั่นให้สิ้นซาก แต่สำหรับผม ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะทำลายทิ้งง่ายๆ "จำไว้ให้ดีนะอาเหลียง..." ผมปรับน้ำเสียงให้ดูผ่อนคลายลงราวกับกำลังสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศ "กลับไปบอกจ้าวเผิงว่า แผนการที่เขาวางไว้ในแผนกจัดซื้อน่ะ มัน 'ตื้น' เกินไป ถ้าอยากจะเล่นเกมกับฉัน ก็ช่วยส่งคนที่ฉลาดกว่านี้มาหน่อย อย่าให้เสียแรงที่ฉันต้องลงมือจัดการด้วยตัวเองเลย" ชายคนนั้นลนลานลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง ผมยืนมองแผ่นหลังนั้นหายลับไปในความมืดของโถงทางเดิน ความเงียบสงัดของโรงงานในยามวิกาลทำให้เสียงหัวใจของผมเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง ผมไม่ได้โกรธแค้น แต่นี่คือธุรกิจ การกำจัดเสี้ยนหนามทีละชิ้นคืองานอดิเรกที่ผมโปรดปรานที่สุด ผมเดินกลับไปที่ห้องทำงานเล็กๆ ที่หลินซูเตรียมน้ำชาอุ่นๆ ไว้ให้ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสั่นไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่าง เธอเงยหน้าขึ้นมองผม แววตาสีน้ำตาลคู่นั้นของเธอมีความกังวลฉายอยู่ แม้เธอจะพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้รอยยิ้มที่อ่อนโยนก็ตาม "พี่เฉิน... เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?" เธอถามพลางรินน้ำชาส่งให้ ผมรับถ้วยชามาประคองไว้ ความอบอุ่นจากถ้วยดินเผาส่งผ่านมายังฝ่ามือ ผมมองใบหน้าของภรรยาที่เคยถูกทอดทิ้งและบอบช้ำจากคนในครอบครัว แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นเพียงจุดยึดเหนี่ยวเดียวที่ทำให้แม่ทัพอย่างผมยังคงมี 'หัวใจ' ที่เต้นเป็นมนุษย์ "ไม่มีอะไรที่เป็นปัญหาใหญ่หรอกซู" ผมตอบพลางลูบผมเธอเบาๆ "แค่หนูตัวเล็กๆ พยายามจะแอบกินเสบียงในโกดังน่ะ" เธอพยักหน้าอย่างเชื่อใจ แต่แววตาเธอกลับมองไปที่โต๊ะทำงานของผม ที่นั่นมีสมุดบันทึกบัญชีที่ผมจดตัวเลขกำไรและรายจ่ายจากการผลิตชิ้นส่วนเครื่องจักร ซึ่งเป็นเส้นทางเดียวที่จะทำให้เราก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในยุคเปลี่ยนผ่านนี้ ในขณะที่ผมกำลังจะอธิบายแผนการในวันพรุ่งนี้ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูโรงงาน ไม่ใช่เสียงเดินของคนงานทั่วไป แต่เป็นเสียงรองเท้าบูทหนังของเจ้าหน้าที่รัฐที่ไม่ได้มีการนัดหมายล่วงหน้า ผมลุกขึ้นยืนทันที ความรู้สึกสัญชาตญาณแม่ทัพสั่งให้ผมเตรียมรับมือกับสิ่งที่คาดไม่ถึง ประตูห้องถูกถีบเปิดออกโดยชายในเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าคนหนึ่ง เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่ข้างหลังเขามีชายร่างท้วมที่ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ... จ้าวเผิง "คุณเฉินเว่ย" จ้าวเผิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ผมได้รับแจ้งว่าโรงงานแห่งนี้กำลังมีการผลิตสินค้าที่ผิดกฎหมายและกักตุนทรัพยากรของรัฐไว้เป็นการส่วนตัว ดูเหมือนว่า 'การพลิกชะตา' ของคุณจะจบลงเร็วกว่าที่คิดไว้นะครับ" ผมมองไปยังเจ้าหน้าที่คนนั้น ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบห้อง ผมสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ... กล่องไม้ที่วางอยู่มุมห้อง ซึ่งผมมั่นใจว่าไม่ใช่ของที่ผมเก็บไว้ในนั้น มันถูกวางไว้ตอนไหน? หรือว่ามีใครบางคนแอบเข้ามาวางกับดักไว้ก่อนที่ผมจะทันได้รู้ตัว? ผมหันไปสบตากับจ้าวเผิงที่กำลังหัวเราะร่าด้วยความสะใจ ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาผมเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนยืนหลบมุมอยู่ที่กรอบประตูข้างหลังเจ้าหน้าที่รัฐ... เป็นหญิงสาวในชุดเรียบง่ายที่ผมคุ้นตาดีที่สุด เธอกำลังกุมมือแน่น แววตาของเธอไม่ได้มองมาที่ผมด้วยความกลัว แต่เป็นความเย็นชาที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน... หรือว่าเกมนี้จะมีผู้เล่นคนที่สามที่ผมมองข้ามไปโดยตลอด? ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเฉินเว่ยนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ