ล้างแค้นจ้าวเผิง

“ปัง!” เสียงฝ่ามือกระแทกลงบนโต๊ะไม้หนาในห้องทำงานของหน่วยงานตรวจสอบพิเศษดังสนั่นจนเอกสารปึกใหญ่บนโต๊ะสั่นสะเทือน เจ้าหน้าที่วัยกลางคนในชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มคดี สายตาคมกริบจ้องมองชายหนุ่มที่ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “คุณเฉินเว่ย... หลักฐานชุดนี้ที่คุณนำมาให้ ถ้ามันเป็นเรื่องโกหก ผลที่ตามมามันไม่สนุกสำหรับคุณแน่นอน” เจ้าหน้าที่ผู้นั้นกล่าวเสียงต่ำ เฉินเว่ยขยับรอยยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความขบขัน แต่เป็นรอยยิ้มของพยัคฆ์ที่ต้อนเหยื่อจนมุม เขาขยับปกเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้มให้เข้าที่ ดวงตาของเขาฉายแววเย็นเยียบดุจน้ำแข็งจากขุนเขาที่เขาเคยผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วน “คนอย่างผมไม่เคยเล่นตลกกับชีวิตตัวเองครับ ท่านเจ้าหน้าที่ ในแฟ้มนั้นมีทั้งบันทึกการเบิกจ่ายงบประมาณที่เกินจริง รายชื่อโรงสีที่จ้าวเผิงแอบไปทำสัญญาใต้โต๊ะ และที่สำคัญที่สุด... สัญญาซื้อขายวัตถุดิบที่ใช้ตราประทับปลอมของกองผลิต ทุกอย่างครบถ้วนตามกระบวนการที่ท่านต้องการ” เฉินเว่ยเว้นจังหวะ สายตาของเขาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย “ผมเป็นเพียงพลเมืองที่รักความถูกต้อง ถ้าท่านต้องการพิสูจน์ ผมมีพยานปากเอกสองคนกำลังรอให้ปากคำอยู่ที่ห้องข้างนอกนั่น” เจ้าหน้าที่ผู้นั้นนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเปิดแฟ้มอ่านรายละเอียดในนั้นอย่างละเอียด ยิ่งอ่านสีหน้าของเขาก็ยิ่งเปลี่ยนไป จากความเคลือบแคลงกลายเป็นความเคร่งขรึมและเกรี้ยวกราด “ถ้าเป็นเรื่องจริง... จ้าวเผิงมันไม่แค่คุกแน่ แต่มันอาจจะไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย” ในขณะเดียวกัน ที่กองผลิตประจำเขต จ้าวเผิงกำลังนั่งหัวเราะร่าอยู่ท่ามกลางกลุ่มลูกน้องสนิท เขาเพิ่งได้รับเงินทอนจากการโกงงบซ่อมบำรุงเครื่องจักรล็อตล่าสุดมาหมาดๆ กลิ่นเหล้าขาวและกลิ่นบุหรี่ราคาถูกอบอวลไปทั่วห้องทำงาน จ้าวเผิงโยนซองเงินลงบนโต๊ะด้วยความย่ามใจ “เจ้าเฉินเว่ยนั่น คิดจะสู้กับฉันรึ? ฝันไปเถอะ! กฎหมายยุคนี้มันก็แค่เศษกระดาษ ถ้ามีเงินมากพอ ใครจะทำอะไรฉันได้!” จ้าวเผิงยังไม่ทันขาดคำ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทหลายคู่ก็ดังกระหึ่มขึ้นจากภายนอก ประตูห้องทำงานถูกถีบออกอย่างแรงจนบานพับแทบหลุด จ้าวเผิงสะดุ้งสุดตัว มือคว้าขวดเหล้าขึ้นมาหวังจะขว้างใส่ แต่เมื่อเห็นเครื่องแบบของเจ้าหน้าที่รัฐที่เดินเรียงแถวเข้ามาพร้อมปืนที่อยู่ในซองคาดเอว ใบหน้าที่เคยแดงก่ำเพราะฤทธิ์สุราก็ซีดเผือดลงทันที “จ้าวเผิง! คุณถูกจับในข้อหาทุจริตต่อหน้าที่ ปลอมแปลงเอกสารราชการ และฉ้อโกงงบประมาณรัฐ!” เจ้าหน้าที่หัวหน้าชุดประกาศเสียงก้อง “ไม่! พวกคุณเข้าใจผิด! ไอ้เฉินเว่ย... ต้องเป็นไอ้เฉินเว่ยแน่ๆ!” จ้าวเผิงร้องโวยวาย พยายามตะเกียกตะกายหนีไปทางหน้าต่าง แต่ถูกลูกน้องของเจ้าหน้าที่กดหัวลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว เฉินเว่ยยืนกอดอกพิงผนังอยู่หน้าห้องทำงานของจ้าวเผิง เขาเฝ้ามองศัตรูคู่อาฆาตที่เคยพยายามเหยียบย่ำเขาและครอบครัวถูกใส่กุญแจมือด้วยความรู้สึกเฉยชา แววตาของเขาไร้ซึ่งความสงสาร มีเพียงความโล่งใจที่ส่งผ่านไปถึงหลินซูที่รอเขาอยู่ที่บ้าน เขาหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาดู มันคือเอกสารที่เขาเก็บไว้เป็นไม้ตายสุดท้าย—หลักฐานการติดสินบนที่สาวไปถึง “ผู้อยู่เบื้องหลัง” จ้าวเผิงอีกชั้นหนึ่ง ขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังคุมตัวจ้าวเผิงออกไป จ้าวเผิงหันมาสบตาเฉินเว่ยด้วยความอาฆาตแค้นสุดขีด “แกคิดว่าแกชนะแล้วงั้นเหรอ? แกคิดว่าทำลายฉันแล้วแกจะอยู่อย่างเป็นสุขงั้นเหรอ! ไอ้พวกนั้น... พวกที่อยู่เหนือฉันขึ้นไปอีก มันไม่มีทางปล่อยแกไว้แน่!” เฉินเว่ยขยับเข้าไปใกล้จ้าวเผิงจนได้กลิ่นเหงื่อที่โชกไปด้วยความหวาดกลัว เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูชายที่พ่ายแพ้ “ขอบคุณสำหรับคำเตือนครับคุณจ้าว แต่คนที่ควรกลัวไม่ใช่ผมหรอก เพราะหลักฐานชุดนี้... ผมไม่ได้ส่งให้แค่หน่วยงานตรวจสอบเขตเท่านั้น แต่ผมส่งสำเนาไปถึงหน่วยงานส่วนกลางที่เมืองหลวงเรียบร้อยแล้วตั้งแต่วันก่อน” จ้าวเผิงเบิกตากว้างจนแทบถลน ตัวสั่นเทาด้วยความสิ้นหวัง ทว่า ในขณะที่เฉินเว่ยกำลังจะหันหลังเดินกลับ ทันใดนั้น รถเก๋งสีดำสนิทคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าที่หน้ากองผลิต ชายในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวลงจากรถ ท่าทางสง่างามและเยือกเย็น เขาเดินตรงมาที่เฉินเว่ย ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าแล้วยื่นนามบัตรใบหนึ่งให้ “คุณเฉินเว่ยใช่ไหมครับ?” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่กดดัน “ท่านประธานของผมสนใจ ‘ความสามารถ’ ของคุณมาก และเขากำลังรอพบคุณอยู่ในรถคันนี้... หวังว่าคุณคงจะไม่ปฏิเสธคำเชิญในฐานะคนกันเองหรอกนะครับ” เฉินเว่ยมองนามบัตรในมือ ชื่อที่ปรากฏอยู่บนนั้นทำเอาลมหายใจเขาสะดุดกึก นี่ไม่ใช่คนของรัฐบาล และไม่ใช่คนของกองผลิต แต่มันคือนามบัตรของตระกูลผู้ทรงอิทธิพลที่สุดที่เขาเคยพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดทั้งชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการต่อสู้ของเฉินเว่ยในยุคสมัยที่พลิกผันนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ