การลอบทำร้าย

"ถ้ามึงไม่อยากให้หัวแบะตรงนี้ ก็คายออกมาว่าใครจ้างพวกมึงมา!" เสียงของเฉินเว่ยเย็นเยียบดั่งคมมีดที่กรีดลงบนน้ำแข็งท่ามกลางความมืดมิดของตรอกหลังโกดังเก็บสินค้า กลิ่นคาวน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นเหงื่อโชยแตะจมูก ทว่าเขาสนใจเพียงเงามืดสามร่างที่ขยับเข้ามาล้อมวง เขาสังเกตเห็นคมมีดสั้นที่สะท้อนแสงจันทร์สลัวๆ นั่นคืออาวุธที่พวกมันใช้หวังจะปลิดชีพเขาในคืนนี้ ศัตรูทั้งสามไม่ได้ตอบโต้ พวกมันเป็นนักเลงรับจ้างระดับล่างที่ผ่านการฝึกมาบ้าง แต่ในสายตาของอดีตแม่ทัพผู้ผ่านศึกนองเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน ท่วงท่าการยืนของพวกมันหละหลวมเกินไป "ถามครั้งสุดท้าย" เฉินเว่ยขยับเท้าซ้ายไปด้านหลังเล็กน้อย จัดระเบียบร่างกายให้อยู่ในท่าเตรียมพร้อม "จ้าวเผิงจ่ายพวกมึงเท่าไหร่ ถึงได้กล้ามาลูบคมเสือในถิ่นตัวเองแบบนี้" หนึ่งในนั้นพุ่งตัวเข้ามาด้วยมีดเล่มคม มันมุ่งหมายจะแทงเข้าที่สีข้าง แต่เฉินเว่ยกลับขยับตัวด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่า เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับพุ่งเข้าหาช่องว่างระหว่างแขนของมัน ฝ่ามือหนาคว้าเข้าที่ข้อมือของคนร้ายก่อนจะบิดด้วยแรงมหาศาลจนเสียงกระดูกข้อมือลั่นดังเปรี๊ยะ "อ๊าก!" เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นก่อนที่เฉินเว่ยจะเตะตัดขาจนมันทรุดลงไปนอนกองกับพื้น อีกสองคนที่เหลือเห็นท่าไม่ดีจึงพุ่งเข้ามาพร้อมกันหมายจะรุมกินโต๊ะ เฉินเว่ยแค่นยิ้มที่มุมปาก ในใจเขานึกถึงหน้าหลินซูที่รออยู่ที่บ้าน หากวันนี้เขาพลาดแม้แต่นิดเดียว คนที่ต้องเผชิญกับชะตากรรมเลวร้ายคือภรรยาของเขา ความรักและความแค้นหลอมรวมเป็นแรงผลักดันให้เขากลายเป็นพายุคลั่ง เขาย่อตัวลงต่ำแล้วหมุนตัวเหวี่ยงลูกเตะกวาดพื้นเข้าที่ข้อพับของนักเลงคนที่สอง ก่อนจะคว้าคอเสื้อของคนที่สามแล้วกระแทกใบหน้าของมันเข้ากับกำแพงอิฐอย่างแรงจนสลบไปในคราเดียว "วิชาดาบของข้าอาจไม่ได้ใช้มานาน แต่ฝ่ามือเปล่าพวกนี้ก็เพียงพอที่จะส่งพวกแกไปลงนรก" เฉินเว่ยเหยียบลงบนอกของคนสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่ แรงกดนั้นมากพอที่จะทำให้มันหายใจไม่ออก สายตาของเขาดุดันจนคนใต้เท้าถึงกับตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด "ไปบอกจ้าวเผิง... ถ้ามันยังกล้าเล่นตุกติกกับรถขนส่งสินค้าของข้า หรือแตะต้องคนของข้าแม้แต่ปลายเล็บ ข้าจะทำให้มันรู้ว่าการตายทั้งเป็นมันทรมานแค่ไหน" เขาปล่อยมันไปพร้อมกับแรงถีบส่ง แต่ในจังหวะที่ความเงียบสงัดกลับมาเยือนอีกครั้ง สัญชาตญาณของนักรบก็เตือนภัยถึงบางอย่างที่แฝงมากับสายลม เฉินเว่ยรู้สึกถึงแรงกระแทกจากบางสิ่งที่พุ่งมาจากด้านหลัง เขาหมุนตัวหลบได้ทันท่วงที แต่ก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น ไม่ใช่จ้าวเผิง... แต่เป็นชายวัยกลางคนที่สวมชุดสีเทาเข้ม ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความอำมหิตที่เขาคุ้นตาเป็นอย่างดี เขาถือซองเอกสารสำคัญที่ควรจะอยู่ในรถของเฉินเว่ยติดมือมาด้วย "เฉินเว่ย... แกเก่งขึ้นมากจริงๆ ที่จัดการคนพวกนั้นได้ง่ายดาย แต่แกคงลืมไปว่าในยุคสมัยนี้ 'อำนาจมืด' ไม่ได้วัดกันแค่กำลังกาย" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท เฉินเว่ยกัดฟันกรอด เขารู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มบานปลายเกินกว่าที่คาดไว้ เอกสารในมือชายคนนั้นคือบัญชีรายชื่อคนโกงในโรงงานทั้งหมดที่เขาใช้เป็นไพ่ตายในการล้มจ้าวเผิง หากมันหลุดไปถึงมือผู้มีอิทธิพลระดับเขต ทุกอย่างที่เขาสร้างมาจะพังพินาศในทันที แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเฉินเว่ยหล่นวูบ ไม่ใช่แค่เรื่องเอกสาร เพราะในจังหวะนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยวิ่งเข้ามาใกล้จากตรอกด้านข้าง แสงไฟฉายสาดส่องลงบนใบหน้าที่ซีดเผือดของคนที่เขาหวงแหนที่สุด "พี่เว่ย! หยุดนะ!" เสียงหลินซูตะโกนก้อง เธอถือตะเกียงน้ำมันในมือ สั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด และข้างกายของเธอนั้น... คือชายลึกลับอีกคนหนึ่งที่จ่อมีดไว้ที่คอหอยของเธอ "ปล่อยเธอซะ" เฉินเว่ยเอ่ยด้วยเสียงที่สั่นพร่าจากการพยายามควบคุมอารมณ์โกรธแค้นที่กำลังจะปะทุ "เลือกเอาเฉินเว่ย" ชายชุดเทาเอ่ยพร้อมกับจุดไฟแช็กขึ้นมาเผาซองเอกสารในมือ "เอกสารพวกนี้ หรือชีวิตผู้หญิงคนนี้... แกเป็นคนฉลาด แกคงรู้ว่าอะไรสำคัญกว่าสำหรับอนาคตของแก" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เฉินเว่ยยืนนิ่งดั่งรูปสลัก ทว่าในวินาทีที่เปลวไฟเริ่มลามเลียซองเอกสารจนเห็นตัวเลขบัญชีที่เขารวบรวมมาด้วยความยากลำบาก เขาก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาพุ่งตัวไปด้านข้างคว้าก้อนหินขนาดใหญ่บนพื้นแล้วขว้างไปที่ตะเกียงน้ำมันในมือหลินซูจนแตกกระจาย แสงไฟวูบวาบทำให้คนร้ายเสียจังหวะ เฉินเว่ยอาศัยช่องโหว่นั้นพุ่งตัวเข้าชาร์จทันที แต่ทว่า... ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบกลับถูกจ่อเข้าที่ขมับของเขาทันทีจากเงาดำที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพง "จบกันเสียที เฉินเว่ย" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยนั้นทำให้เฉินเว่ยต้องหยุดกึก... เป็นเสียงของคนที่เขาเชื่อใจที่สุดในโรงงานผลิตแห่งนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเฉินเว่ยในยุคสมัยที่ทุกก้าวย่างคือความเสี่ยงนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ