ศัตรูหน้าใหม่

"ถ้ามึงก้าวออกมาจากเขตโรงงานนี้เพียงก้าวเดียว... สัญญาว่าสิ่งที่มึงจะได้รับ ไม่ใช่ใบอนุญาตประกอบการ แต่มันคือโลงศพใบแรกของปีนี้" เสียงทุ้มต่ำของชายร่างสันทัดในชุดสูทสีเทาหม่นดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันในตรอกมืดหลังโรงงานเครื่องจักร เฉินเว่ยไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินที่ผ่านการอาบเลือดมานับศตวรรษ ในขณะที่มือหนายังคงกุมมือของหลินซูไว้แน่น สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาถ่ายทอดความมั่นคงไปสู่ภรรยาที่ตัวสั่นเทา "การข่มขู่เป็นเครื่องมือของคนที่ไม่เหลือแต้มต่อในเกมการค้าแล้วหรือครับ?" เฉินเว่ยเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่แผ่ออกมาจางๆ เขากวาดสายตามองชายฉกรรจ์ห้าคนรอบตัว ก่อนจะหยุดอยู่ที่ดวงตาของชายชุดสูทที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตา "จ้าวเผิงส่งพวกแกมา หรือว่าพวกแกแค่หมาตัวใหม่ที่หิวโซจนกัดไม่เลือกที่?" ชายชุดสูทกระตุกยิ้มที่มุมปาก "จ้าวเผิงเป็นแค่เบี้ยตัวเล็กๆ ในกระดานที่มึงไม่ควรยุ่งด้วย เฉินเว่ย โลกยุคใหม่ที่มึงพยายามสร้าง มันไม่มีที่ว่างสำหรับคนขวางทางอย่างมึงหรอก" หลินซูกระชับมือเฉินเว่ย เธอรู้ดีว่าสามีของเธอเปลี่ยนไป ตั้งแต่ความทรงจำในอดีตชาติไหลเวียนเข้ามาในกายนี้ เขากลายเป็นบุรุษที่ไร้ความเกรงกลัวต่ออำนาจมืด แต่เธอก็อดกังวลไม่ได้เมื่อเห็นเงาดำที่ขยับเขยื้อนอยู่บนหลังคาโกดังไกลออกไป "หลินซู" เฉินเว่ยกระซิบเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากศัตรู "กลับไปที่รถ ล็อคประตู แล้วถอยออกไปที่ปากซอย ถ้าได้ยินเสียงนกหวีด หรือเห็นไฟหน้ากะพริบสามครั้ง... ขับรถหนีไปโดยไม่ต้องหันกลับมามอง" "แต่เฉินเว่ย..." "ผมจะไม่เป็นอะไรครับ" เขาหันมาสบตาเธอ แววตาของเขาอ่อนลงเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวราวกับเหล็กกล้า "ผมผ่านมาหลายสงครามเกินกว่าจะตายด้วยฝีมือไอ้พวกไร้น้ำยาแค่นี้" เมื่อหลินซูเดินถอยหลังออกไปจนพ้นระยะ เฉินเว่ยจึงผ่อนลมหายใจออกยาว เขาปลดกระดุมแขนเสื้อแล้วม้วนขึ้นเผยให้เห็นรอยแผลเป็นเก่าแก่ที่ดูน่าเกรงขาม ศัตรูหน้าใหม่พวกนี้ไม่ใช่แค่กุ๊ยข้างถนน แต่คือกลุ่มอิทธิพลที่คอยคุมเส้นทางขนส่งสินค้าผิดกฎหมายในเขตเศรษฐกิจพิเศษที่เฉินเว่ยกำลังเล็งจะยึดครอง "เข้ามาพร้อมกันเลยไหมครับ? ผมมีเวลาน้อย ต้องรีบกลับไปจัดการเรื่องเอกสารการประมูลพรุ่งนี้ต่อ" ชายชุดสูทไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่พยักหน้าให้ลูกน้องที่ถือไม้เบสบอลเหล็กพุ่งเข้าใส่ เฉินเว่ยขยับเท้าอย่างรวดเร็ว เขาย่อตัวลงต่ำแล้วหมุนตัวหลบการฟาดของไม้เหล็ก ก่อนจะใช้สันมือกระแทกเข้าที่ซี่โครงของชายคนแรกอย่างแม่นยำด้วยแรงที่คำนวณมาอย่างดีจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น ความเงียบในตรอกถูกแทนที่ด้วยเสียงการต่อสู้ที่รวดเร็วและเด็ดขาด เฉินเว่ยไม่ได้ต่อสู้ด้วยอารมณ์ แต่เขากำลังอ่านเกมเหมือนที่เคยอ่านชัยภูมิในสนามรบ ทุกการเคลื่อนไหวของศัตรูถูกเขาทำนายไว้ล่วงหน้า เขาใช้ช่องว่างเพียงนิดเดียวสวนกลับจนกลุ่มนักเลงล้มระเนระนาดไปคนละทิศละทาง ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะปิดฉากชายชุดสูท เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มใหญ่ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับแสงไฟสปอร์ตไลท์ที่ฉายจ้าลงมาจากดาดฟ้าตึก "พอได้แล้ว!" เสียงของชายวัยกลางคนคนหนึ่งดังขึ้นผ่านเครื่องขยายเสียง เฉินเว่ยชะงักฝีเท้า สายตาคมกริบมองไปยังชายคนนั้นที่ยืนอยู่บนระเบียงสูง เขาคือ 'หัวหน้าเขต' ผู้ซึ่งควรจะเป็นตัวแทนของกฎหมาย แต่กลับมีแววตาที่เต็มไปด้วยความโลภอย่างเห็นได้ชัด "คุณเฉินเว่ย การค้าขายในเมืองนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าคุณเก่งแค่ไหน แต่มันขึ้นอยู่กับว่าคุณยอมคุกเข่าต่อหน้าใคร" ชายคนนั้นประกาศก้อง เฉินเว่ยยิ้มมุมปาก ยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา... ยิ้มที่ดูเหมือนจะยอมแพ้ แต่ทว่าซ่อนคมหอกเอาไว้ลึกสุดหยั่ง เขาหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลจากในเสื้อสูทขึ้นมาชูให้ดู "ผมไม่เคยคุกเข่าให้ใครครับ... และที่สำคัญ พรุ่งนี้เช้า ข้อมูลในซองนี้จะถูกส่งถึงมือนักข่าวและหน่วยงานตรวจสอบกลางที่เมืองหลวง คุณมั่นใจหรือครับว่าตำแหน่งหัวหน้าเขตของคุณจะยังอยู่ทันถึงมื้อเที่ยง?" บรรยากาศนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็ง ชายบนระเบียงหน้าถอดสีทันที ทว่าในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์ของเฉินเว่ยในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เขาหยิบมันขึ้นมามองหน้าจอแล้วชะงักไปเล็กน้อย ปลายสายไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'จ้าวเผิง' "เฉินเว่ย... สนุกพอหรือยัง?" เสียงของจ้าวเผิงเยาะเย้ยผ่านสายโทรศัพท์ "ฉันไม่ได้ส่งพวกนั้นไปเพื่อฆ่าแกหรอกนะ... แต่ฉันส่งพวกมันไปเพื่อยืนยันว่า ตอนนี้ภรรยาสุดที่รักของแก... ไม่ได้อยู่ในรถคันนั้นแล้ว" หัวใจของเฉินเว่ยกระตุกวูบ เขาหันไปทางที่รถของเขาจอดอยู่ พบเพียงความว่างเปล่าและรอยยางรถที่บดลงบนพื้นถนนจนเป็นทางยาว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมมาถึงตอนที่ 28 นี้อย่างเหนียวแน่นนะครับ ผม "เฉินเว่ยสายลุย" จะไม่ทำให้ท่านผิดหวังในตอนถัดไปครับ