สายสัมพันธ์ที่ไม่คาดคิด

"เซ็นสิ... ถ้าไม่อยากเห็นผัวเธอต้องกลายเป็นคนเร่ร่อนในคุก หรือเลวร้ายกว่านั้น... ก็แค่ลงชื่อทับรอยหมึกนี่ซะ หลินซู" เสียงแหบพร่าของจ้าวเผิงดังแทรกผ่านความเงียบงันในห้องทำงานแคบๆ กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นบุหรี่ราคาถูกทำให้หลินซูหน้าซีดเผือด มือที่ถือปากกาด้ามพลาสติกสั่นระริก สายตาของเธอจับจ้องที่เอกสารปรักปรำเฉินเว่ย หากเธอจรดปากกาลงไป นั่นหมายถึงการส่งสามีไปสู่หายนะ แต่หากเธอปฏิเสธ ครอบครัวเล็กๆ ของเธอก็คงไม่เหลือที่ยืนในหมู่บ้านนี้อีกต่อไป ปัง! เสียงประตูด้านหลังถูกกระแทกจนสะเทือนถึงวงกบ ร่างสูงโปร่งของเฉินเว่ยปรากฏขึ้นในความมืด เขาไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนก แต่ดวงตานั้นเย็นเยียบดุจคมดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความกดดันกลายเป็นความตายในทันที เฉินเว่ยสาวเท้าก้าวเข้ามาก่อนจะคว้าข้อมือหลินซูไว้เบาๆ แต่หนักแน่น เขาดึงเธอมาไว้ข้างหลังตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ "เอกสารนั่นน่ะ... มีราคาเท่าไหร่หรือจ้าวเผิง?" เฉินเว่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยแรงกดดันที่ทำให้คนฟังหายใจติดขัด จ้าวเผิงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ "เฉินเว่ย แกมันก็แค่ไอ้ขยะที่รอวันตาย แกคิดว่าแกมีปัญญามาต่อรองกับฉันงั้นรึ?" "ขยะมักจะมีค่ามหาศาลเสมอ หากรู้จักนำไปรีไซเคิลถูกที่ถูกเวลา" เฉินเว่ยตอบกลับดวงตาเป็นประกายคมกริบ เขาหันไปสบตาหลินซูที่สั่นเทาอยู่ข้างหลัง "กลับบ้านไปก่อนนะ ซู... ไปรอผมที่บ้าน เดี๋ยวเย็นนี้ผมจะหาอะไรดีๆ มาให้กิน" "แต่ว่า..." "เชื่อใจผมนะ" คำพูดสั้นๆ แต่หนักแน่นดุจคำมั่นสัญญาจากแม่ทัพผู้ผ่านศึก ทำให้หลินซูยอมพยักหน้าและก้าวออกไปจากห้อง ทิ้งให้เฉินเว่ยเผชิญหน้ากับจ้าวเผิงเพียงลำพัง เฉินเว่ยไม่ได้โกรธแค้น แต่มองอีกฝ่ายเหมือนหมากตัวหนึ่งที่กำลังจะหมดประโยชน์ เขาไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อปะทะ แต่นี่คือจังหวะเวลาที่ต้องวางหมากสำคัญ เฉินเว่ยเดินไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู ก่อนจะขยำทิ้งต่อหน้าต่อตาอีกฝ่าย "เอกสารปลอมๆ แบบนี้ อย่าเสียเวลาใช้มันกับคนอย่างผมอีกเลย จ้าวเผิง... ถ้าอยากให้โครงการโรงงานนี้รุ่งเรือง นายควรไปหาคนที่คุม 'ตลาด' ได้จริง ไม่ใช่ไอ้พวกปลายแถวที่คอยเก็บเศษเงินอย่างแก" จ้าวเผิงขมวดคิ้ว "แกหมายความว่ายังไง?" "เย็นนี้ ที่ตลาดมืดหลังโกดังเก่า... ฉันจะไปที่นั่น และถ้าแกฉลาดพอ ก็ส่งคนมาคอยดูแล้วกัน ว่าคนอย่างฉันจะทำธุรกิจกับ 'พี่ใหญ่ถัง' ได้ยังไง" เฉินเว่ยเดินออกจากห้องทำงานทิ้งไว้เพียงความมึนงงและคำถามในหัวของจ้าวเผิง เขาไม่ได้เป็นคนขโมยของกลาง แต่นี่คือแผนการที่เขาวางไว้เพื่อ 'ดึง' ศัตรูเข้ามาอยู่ในเกมของเขาเอง เย็นวันนั้น ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเลือด อากาศหนาวเหน็บของปลายฤดูเริ่มพัดผ่าน เฉินเว่ยเดินผ่านซอกตึกมืดมิดมุ่งหน้าสู่ใจกลางเขตเศรษฐกิจใต้ดิน กลิ่นคาวเลือดและเสียงกระซิบกระซาบของพ่อค้าแม่ค้าผิดกฎหมายไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้าน ตรงหน้าเขาคือ 'ถังเฉียง' ชายร่างยักษ์ที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้า ผู้คุมกฎของตลาดมืดที่ใครต่อใครต่างหวาดกลัว "ไอ้หนุ่ม... แกกล้าดียังไงถึงมาหาฉันถึงถิ่น?" ถังเฉียงกระดกเหล้าขาวขึ้นดื่มพลางจ้องเขม็ง เฉินเว่ยไม่ตอบ แต่หยิบห่อผ้าในย่ามออกมา ข้างในนั้นคืออะไหล่จักรกลที่หายากและเป็นที่ต้องการตัวที่สุดในยุคนี้ของโรงงานผลิต "นี่คือทางรอดของตลาดนาย และนี่คือใบเบิกทางของฉัน... เรามาแลกเปลี่ยนกันเถอะครับ พี่ถัง" ถังเฉียงนิ่งไป สายตาจับจ้องไปที่ของในห่อผ้านั่นราวกับพบสมบัติล้ำค่า เขารู้ดีว่าถ้าได้สิ่งนี้ไป ตลาดของเขาจะมีอำนาจต่อรองเหนือกว่าโรงงานของจ้าวเผิงหลายเท่า ทว่า ในวินาทีที่ถังเฉียงกำลังจะเอื้อมมือมาคว้าห่อของนั้น เสียงตะโกนโหวกเหวกของกลุ่มชายฉกรรจ์ก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าตลาด แสงไฟจากกระบอกไฟฉายกวาดไปทั่วราวกับกำลังล่าสัตว์ "นั่นไง! ไอ้เฉินเว่ยมันอยู่นั่น! จับตัวมันไปส่งสถานีตำรวจฐานลักทรัพย์หลวง!" เฉินเว่ยหันไปมองกลุ่มชายชุดเครื่องแบบที่วิ่งกรูเข้ามา นำโดยจ้าวเผิงที่ยิ้มกริ่มอยู่เบื้องหลัง เขารู้ทันทีว่าจ้าวเผิงไม่ได้แค่มาดู แต่มาปิดเกมเขาด้วยกฎหมาย... แต่เฉินเว่ยกลับยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเยือกเย็นและคาดเดาไม่ได้ที่สุด เขากระซิบข้างหูถังเฉียง "ถ้าพี่อยากได้ของชิ้นนี้... ก็เลือกว่าจะเป็นพันธมิตรกับผม หรือจะปล่อยให้หมาข้างถนนมาพังตลาดของพี่เดี๋ยวนี้ครับ" ถังเฉียงชะงัก ก่อนจะวางแก้วเหล้าลงอย่างแรง เสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ พร้อมกับลูกน้องนับสิบที่ก้าวออกมาล้อมเฉินเว่ยไว้ ท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ จ้าวเผิงก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกุญแจมือ แต่ทว่า... มือที่หนักอึ้งของถังเฉียงกลับคว้าลำคอจ้าวเผิงไว้จากด้านหลังจนหน้าเขียว "ใครบอกให้แกมาเห่าในที่ของข้า... จ้าวเผิง?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเฉินเว่ยในยุคเปลี่ยนผ่านนี้นะครับ ครั้งหน้าเราจะมาดูว่าบทสรุปของศึกนี้จะพลิกผันไปอย่างไรครับ