แผนการในตลาดมืด

"ถ้ามึงกล้าเอาหัวเป็นประกันว่าของพวกนี้จะถึงมือคนซื้อโดยไม่ผ่านสายตาหน่วยรักษาความสงบ กูจะยอมร่วมหัวจมท้ายกับมึงที่เหลือก็แค่ตัดสินใจว่าจะเลือกความร่ำรวยหรือคุกตะราง" เสียงทุ้มต่ำของชายร่างสันทัดคนหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในซอกตึกหลังตลาดเก่า กลิ่นเหม็นอับของขยะเน่าและไอฝนที่เพิ่งผ่านไปคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เฉินเว่ยหรี่ตามองคู่สนทนาที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อยในเงามืด เขาไม่ได้เป็นแม่ทัพในสนามรบที่ใช้ดาบกรีดเลือดอีกต่อไป แต่ในยุค 70 นี้ 'ข้อมูล' และ 'จังหวะเวลา' คืออาวุธที่คมกริบยิ่งกว่าคมหอก "ความกลัวของมึงทำให้ราคาสินค้าตกต่ำลงนะสหาย" เฉินเว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยอำนาจที่กดดันจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เขาขยับตัวเข้าใกล้ แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันในร้านค้าไกลออกไปกระทบใบหน้าคมสันที่ดูใจเย็นอย่างประหลาด "ตลาดมืดไม่ได้มีไว้ให้คนขี้ขลาด แต่มีไว้ให้คนหิวโหยที่รู้จักหาโอกาสท่ามกลางซากปรักหักพังของกฎหมาย... มึงจะเอาหรือไม่เอา?" คู่สนทนาของเขาคือ 'กู๋เป้า' พ่อค้าเถื่อนที่กุมเส้นสายการขนส่งทางน้ำในเขตนี้ เฉินเว่ยรู้ดีว่าจ้าวเผิง หัวหน้ากองผลิตที่จ้องจะถอนรากถอนโคนเขา กำลังกดดันเกษตรกรในหมู่บ้านอย่างหนักจนไม่มีใครกล้าทำมาหากิน นี่ยิ่งเป็นโอกาสทองที่เขาจะสร้างฐานอำนาจเงาขึ้นมา เฉินเว่ยดึงห่อผ้าเก่าๆ ออกจากอกเสื้อ ด้านในคือถุงผ้าใบเล็กที่มีเหรียญเงินและใบรับรองส่วนหนึ่งที่เขาแลกเปลี่ยนมาด้วยความฉลาดเฉลียว "นี่คือเงินทุนตั้งต้น ส่วนนี่คือแผนที่เส้นทางขนส่งใหม่ที่ไม่ผ่านด่านตรวจของจ้าวเผิง มึงฉลาดพอที่จะรู้ว่าอะไรควรทำ" กู๋เป้ารับห่อผ้าไป มือของเขาสั่นสะท้านเมื่อเห็นจำนวนเงินที่อยู่ภายใน ชายผู้นี้ไม่ธรรมดา—นั่นคือความคิดเดียวที่วิ่งวนอยู่ในหัวของพ่อค้าเถื่อน เฉินเว่ยไม่ใช่แค่ชายหนุ่มที่ดูซื่อๆ เหมือนคนในหมู่บ้านทั่วไป แต่ทุกก้าวย่างของเขามีจังหวะจะโคนดั่งนักล่าที่วางกับดักไว้ล่วงหน้าอย่างแม่นยำ "มึงรู้ได้ยังไงว่าจ้าวเผิงจะเปลี่ยนเวรยามคืนนี้?" กู๋เป้าถามพลางมองเฉินเว่ยด้วยสายตาหวาดระแวง "เพราะจ้าวเผิงเป็นคนเห็นแก่ตัว" เฉินเว่ยยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งในฤดูหนาว "เมื่อคนเราหมกมุ่นอยู่กับการตักตวงผลประโยชน์ส่วนตัวเพื่อสะสมบารมีในตำแหน่งหัวหน้ากองผลิต เขาย่อมลืมตรวจสอบเส้นทางที่ดูเหมือนไร้ค่า... เส้นทางที่เขาคิดว่าไม่มีใครกล้าแตะต้อง นั่นแหละคือเส้นทางที่กูจะใช้" ในหัวของเฉินเว่ยไม่ได้มีเพียงเรื่องสินค้า แต่เขากำลังวางหมากเพื่อเขย่าโครงสร้างของเขตนี้ให้สั่นคลอน การค้าในตลาดมืดเป็นเพียงจุดเริ่มต้น การดึงกู๋เป้ามาเป็นพวกหมายถึงการกุม 'เส้นเลือดใหญ่' ของการขนส่งสินค้าทั่วภูมิภาค เมื่อเขาสามารถควบคุมสินค้าได้ เขาก็สามารถบีบให้จ้าวเผิงกลายเป็นเพียงตัวตลกที่ยืนอยู่บนเวทีที่ไร้คนดู เมื่อบทสนทนาจบลง เฉินเว่ยเดินแยกตัวออกมาท่ามกลางหมอกหนาในยามค่ำคืน เขาไม่ได้มุ่งหน้ากลับบ้านทันที แต่แวะไปยังร้านขายของชำที่ปิดเงียบเพื่อซื้อแป้งและน้ำตาลถุงเล็กๆ ไว้ให้หลินซู ภรรยาของเขาเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองยังคงเป็นมนุษย์ในยุคที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายและหน้าเนื้อใจเสือนี้ เขานึกถึงใบหน้าที่ซีดเซียวของหลินซูที่เฝ้ารอคอยเขาอยู่หน้าบ้านไม้เก่าๆ ยามนี้เธอคงกำลังทนหิวเพื่อเก็บส่วนแบ่งไว้ให้เขา ความรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นในอก แต่ในขณะเดียวกันมันก็กลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ผลักดันให้เขาต้องเร่งมือทำลายอุปสรรคที่ขวางหน้าให้เร็วที่สุด เมื่อถึงบ้านไม้หลังทรุดโทรม เฉินเว่ยหยุดยืนที่หน้าประตู เขาได้ยินเสียงสนทนาที่ดูไม่ปกติแว่วออกมาจากด้านใน เสียงของผู้ชายที่คุ้นหู—เสียงของจ้าวเผิง "หลินซู... ผัวเธอหายหัวไปไหนล่ะ? ป่านนี้คงไปตายอยู่ข้างทางหรือติดคุกไปแล้วมั้ง" เฉินเว่ยกำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ เขาไม่ได้โกรธจนขาดสติ แต่ความดุร้ายในฐานะอดีตแม่ทัพกำลังถูกปลุกขึ้นมา เขาค่อยๆ ขยับตัวไปที่หน้าต่างไม้ผุๆ ที่แง้มอยู่เล็กน้อย เห็นจ้าวเผิงกำลังใช้มือสกปรกจับที่คางของภรรยาเขาอย่างคุกคาม โดยที่หลินซูพยายามสะบัดหนีด้วยความหวาดกลัว ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือในมือของจ้าวเผิง ไม่ได้มีเพียงแค่ของกินที่ดูเหมือนของกำนัล แต่มันคือตราประทับสีแดงที่เป็นเอกสารลับของทางการที่เขาสั่งอายัดไว้เมื่อวานนี้ จ้าวเผิงขโมยของชิ้นนั้นมา และกำลังจะใช้มันเป็นหลักฐานมัดตัวเฉินเว่ยในข้อหาลักลอบนำเข้าสินค้าต้องห้าม! เฉินเว่ยสูดลมหายใจเข้าลึก เขาตัดสินใจก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้าทันทีโดยไม่รอช้า แต่ทว่าในขณะที่เขากำลังจะพังประตูเข้าไป เขาก็เห็นจ้าวเผิงหยิบมีดพกสั้นออกมาวางบนโต๊ะเบื้องหน้าหลินซู พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงที่เหี้ยมเกรียมที่เฉินเว่ยได้ยินอย่างชัดเจน "ถ้าอยากให้ผัวเธอรอด ก็เซ็นชื่อในเอกสารนี้ซะ... แล้วบอกทุกคนว่าเฉินเว่ยเป็นคนขโมยของกลางพวกนี้มาเอง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางของเฉินเว่ยในยุคเปลี่ยนผ่านนี้ครับ!