ชัยชนะเหนือผู้มีอิทธิพล

"ข่มขู่ผมด้วยตำแหน่งระดับภูมิภาคอย่างนั้นหรือครับ... ท่านประธานจ้าว?" ผมวางจดหมายฉบับนั้นลงบนโต๊ะไม้สักตัวเก่า เสียงกระดาษที่กระทบพื้นผิวไม้ดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นใบชาเข้มข้น ผมมองสบตากับจ้าวเผิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ชายผู้นี้พยายามรักษาท่าทีนิ่งเฉย ทว่าเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ บริเวณขมับข้างขวากลับทรยศเขาอย่างสิ้นเชิง จ้าวเผิงหัวเราะในลำคอ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความยโสบัดนี้มีความสั่นไหวเจือปน "เฉินเว่ย นายควรรู้ว่าอะไรที่นายรับมือไหว และอะไรที่นายไม่มีวันชนะ การก้าวข้ามเส้นสายของคนผู้นี้ หมายถึงนายกำลังจุดไฟเผาตัวเองและครอบครัวในที่แห่งนี้" ผมยิ้ม มุมปากของผมยกขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่มันไม่ใช่ยิ้มของมิตรภาพ มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่มองเห็นเหยื่อกำลังเดินเข้ากับดักที่ตัวเองขุดไว้ "คุณน่ะพลาดไปจุดหนึ่งนะจ้าวเผิง คุณมัวแต่กลัวอำนาจที่อยู่เบื้องบน จนลืมมองดูสถานะความเป็นจริงในปัจจุบันไปเสียสนิท" ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะไปหยุดยืนอยู่เบื้องหลังหน้าต่างที่มองเห็นทิวทัศน์ของโรงงานผลิตสินค้าที่กำลังขยายตัวเป็นรูปเป็นร่าง ธุรกิจในยุคเปลี่ยนผ่านไม่ได้วัดกันที่ใครมีอำนาจในมือมากที่สุด แต่วัดกันที่ใครคือ 'ผู้ถือครองลมหายใจของเศรษฐกิจ' ในเวลานี้ "คุณคิดว่าชื่อคนผู้นี้จะทำให้ผมกลัวจนยอมมอบสิทธิบัตรการผลิตคืนให้คุณงั้นหรือครับ?" ผมหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา สายตาของผมดุจคมดาบที่พร้อมจะเฉือนผ่านทุกคำลวง "คุณคงลืมไปว่า ในจดหมายฉบับนี้ ไม่ได้มีแค่ชื่อของผู้มีอำนาจ แต่มันมี 'หลักฐาน' ที่แสดงว่าเขากำลังทำผิดกฎการเบิกจ่ายงบประมาณรัฐผ่านทางคุณอยู่ด้วย" จ้าวเผิงผุดลุกขึ้น สีหน้าของเขาซีดเผือดลงทันตา "นาย... นายไปเอาเอกสารนั้นมาจากไหน!" "นั่นไม่สำคัญเท่ากับคำถามที่ว่า... ท่านผู้นั้นจะเลือกปกป้องคุณที่เป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่ง หรือจะยอมสละคุณทิ้งเพื่อรักษาเก้าอี้ของตัวเองไว้กันแน่ครับ?" ผมก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกก้าวหนึ่ง จนได้กลิ่นเหงื่อเย็นๆ ที่โชยออกมาจากร่างกายของคนตรงหน้า ความมั่นใจที่จ้าวเผิงเคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่า ในโลกยุค 80 แห่งนี้ เงินทองคือนิรันดร์ แต่การมีส่วนร่วมในการทุจริตคือจุดจบของชีวิตที่ไม่มีวันหวนคืน "ทางเลือกของคุณมีแค่สองทางนะครับ" ผมกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "หนึ่ง ยื่นหนังสือลาออกและยอมรับความผิดทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว พร้อมกับกราบขอขมาต่อหน้ากรรมการบริหาร แล้วผมจะมอบเงินก้อนหนึ่งให้คุณได้ไปตั้งตัวในที่ไกลๆ หรือ สอง... รอให้กองตรวจการมาเคาะประตูบ้านคุณในเช้าวันพรุ่งนี้พร้อมกับหมายจับคดีอาญาที่ไม่มีโอกาสได้แก้ตัว" จ้าวเผิงสั่นเทิรา มือของเขากำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือ เขาพ่ายแพ้แล้ว ไม่ใช่เพราะผมมีกำลังมากกว่า แต่เพราะผมมองเห็น 'รอยร้าว' ในโครงสร้างของศัตรูได้ทะลุปรุโปร่ง ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรง ประตูไม้ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่ตื่นตระหนก เธอคือหลินซู ภรรยาของผม ปกติแล้วเธอจะไม่เคยมาที่โรงงานในเวลาแบบนี้ เว้นแต่จะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นจริงๆ "เฉินเว่ย... ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ" หลินซูพูดด้วยเสียงสั่นเครือ "มีคนมาหาคุณที่หน้าโรงงาน... ไม่ใช่พวกตำรวจ แต่เป็น 'คนของตระกูลหลิว' จากเมืองหลวง" หัวใจของผมกระตุกวูบ ตระกูลหลิว... ชื่อที่ผมไม่ได้ยินมานานนับสิบปีตั้งแต่ชาติก่อน พวกเขาไม่ใช่คนที่จะมาเยือนเพียงเพราะเรื่องธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ การที่พวกเขาปรากฏตัวขึ้นในตอนนี้หมายความว่าความลับบางอย่างที่ผมพยายามฝังกลบไว้กำลังจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง จ้าวเผิงที่เพิ่งจะยอมแพ้เงยหน้าขึ้นมองผม สายตาของเขาแปรเปลี่ยนจากความกลัวเป็นความแค้นที่ปนเปไปกับความสะใจ "ดูเหมือนว่าชะตาของนายไม่ได้จบแค่ที่ฉันแล้วล่ะนะ เฉินเว่ย... คนพวกนั้นไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มันมาเพื่อทวงคืน 'สมบัติ' ที่นายขโมยติดตัวมาด้วย" ผมหันกลับไปมองประตูที่เปิดอ้าอยู่ ชายชุดดำสามคนก้าวเข้ามา แผ่รังสีของนักฆ่าที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน คนกลางที่ดูเหมือนหัวหน้าคณะก้าวออกมาข้างหน้า มือของเขาวางลงบนด้ามปืนที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อสูท พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ผมต้องหยุดหายใจ "ท่านเฉินเว่ยครับ... นายหญิงของตระกูลหลิวฝากมาบอกว่า เวลาสิบปีที่ท่านหนีไปนั้น ถือว่าได้ชดใช้ให้แก่ความผิดพลาดในอดีตแล้ว แต่บัดนี้... ถึงเวลาที่ท่านต้องกลับไปรับโทษที่แท้จริงเสียที" ผมกำหมัดแน่นในกระเป๋ากางเกง นี่มันไม่ใช่แค่การสู้กับคนในโรงงานเสียแล้ว แต่มันคือการเผชิญหน้ากับอดีตที่ผมพยายามหนีมาตลอดทั้งชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมมาจนถึงวินาทีที่ระทึกใจเช่นนี้นะครับ เฉินเว่ยจะผ่านวิกฤตนี้ไปได้อย่างไร โปรดติดตามตอนถัดไปครับ!