ความลับของสินค้าเกษตร

"แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน เฉินเว่ย? แค่ชาวนาที่ผันตัวมาทำสวนผักกระจอกๆ อย่าริอาจคิดจะเล่นเกมกับฉัน" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความข่มขู่ของจ้าวเผิงดังก้องอยู่ในกระท่อมหลังเล็ก จ้าวเผิงยืนตระหง่านอยู่ตรงมุมห้อง สายตาคมกริบของเขาจ้องมองผมราวกับจะทะลุเข้าไปในมวลกระดูก ในขณะที่ผมกำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบดินออกจากมือด้วยความใจเย็น ราวกับคำพูดเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวัน ผมไม่ได้เงยหน้ามองเขา แต่ผมสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่เจือจางอยู่ในอากาศ คนประเภทจ้าวเผิงน่ะหรือ? สำหรับผมที่เคยผ่านการล้อมกรอบจากทัพข้าศึกนับหมื่นในยุคโบราณ สิ่งที่เขากำลังทำอยู่มันก็แค่การเห่าหอนของสุนัขจนตรอก "ถ้าการทำสวนผักที่แกเรียกว่า 'กระจอก' มันสามารถพลิกฟื้นผืนดินที่ตายแล้วให้กลายเป็นทองคำได้ ผมว่าคุณควรเปลี่ยนความสนใจจากการขู่กรรโชก มาเป็นการศึกษาการตลาดแบบสมัยใหม่บ้างนะครับ หัวหน้าจ้าว" ผมแค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะวางผ้าลงแล้วหันไปสบตากับเขาตรงๆ จ้าวเผิงชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบ ผมอ่านออกทันทีว่าเขากำลังสงสัยเรื่องการเปลี่ยนแปลงของผมอย่างรุนแรง ไม่ใช่แค่เรื่องผลผลิต แต่มันคือ 'ตัวตน' ที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "แกไปเอาความรู้พวกนั้นมาจากไหน... สูตรดินที่แกใช้ วิธีการกักเก็บความชื้นแบบนั้น คนในคอมมูนนี้ไม่มีใครทำได้" เขาเดินเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่ราคาถูกที่ติดตัวเขามา ผมหันหลังกลับไปหยิบจอบขุดดินเล่มหนึ่ง วางมันลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงโลหะกระทบไม้ดังก้องไปทั่วห้อง "ความลับของธรรมชาติไม่ได้จำกัดอยู่ที่ใครคนใดคนหนึ่งครับ มันอยู่ที่ว่าคุณรู้จัก 'ฟัง' เสียงของผืนดินมากแค่ไหน หรือคุณมัวแต่ยุ่งกับการโกงน้ำหนักชั่งสินค้าจนลืมไปว่า รากฐานของชีวิตมาจากไหนกันแน่?" คำพูดของผมเหมือนดาบที่แทงทะลุจุดยุทธศาสตร์ของเขา จ้าวเผิงหน้าเปลี่ยนสี ความโกรธเกรี้ยวฉายชัดบนใบหน้า แต่เขาก็ยังยั้งตัวไว้ได้ทัน เขารู้ดีว่าหากผลผลิตในไร่ของผมถูกส่งไปยังตลาดมืดในเมืองแล้วสร้างกำไรมหาศาล เขาจะตกเป็นรองในเกมอำนาจนี้ทันที เมื่อจ้าวเผิงเดินกระทืบเท้าออกไปจากกระท่อม ผมถอนหายใจยาว ความตึงเครียดที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายค่อยๆ ผ่อนคลายลง หลินซูเดินออกมาจากมุมมืดของห้อง ดวงตาของเธอฉายแวววิตกกังวลชัดเจน เธอจับแขนผมไว้แน่น "พี่เฉิน... เขาไม่หยุดแค่นี้แน่ เขาต้องส่งคนมาขโมยความลับเรื่องการใส่ปุ๋ยสูตรพิเศษนั่น หรือไม่เขาก็ต้องทำลายไร่ของเรา" หลินซูพึมพำ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ผมลูบผมเธอเบาๆ สัมผัสถึงความเปราะบางที่ผมต้องปกป้องด้วยชีวิต "หลินซู ฟังผมนะ สิ่งที่เขาเห็นมันเป็นแค่ส่วนปลายของภูเขาน้ำแข็ง วิธีการที่ผมใช้ในการฟื้นฟูดินและเร่งผลผลิตให้งอกงามรวดเร็วถึงสองเท่า ไม่ได้มาจากแค่สูตรปุ๋ย แต่มันคือตำราพิชัยสงครามการเกษตรที่ผมปรับประยุกต์มาจากยุคที่ผู้คนต้องเอาตัวรอดท่ามกลางสงครามและการขาดแคลน" ในคืนนั้น ผมออกไปยังแปลงผักท่ามกลางความมืดมิด แสงจันทร์สลัวฉาบผืนดินที่ผมเฝ้าฟูมฟัก ผมใช้เทคนิคการจัดระบบทางน้ำและโครงสร้างรากแบบโบราณที่อาศัยการหมุนเวียนของธาตุอาหารตามธรรมชาติ มันไม่ใช่เวทมนตร์ แต่มันคือความเข้าใจในระบบนิเวศอย่างถ่องแท้ แต่ขณะที่ผมกำลังจะปักป้ายเตือนเขตแดนเพื่อป้องกันสัตว์รบกวน เสียงฝีเท้าเบาหวิวที่ดังขึ้นจากหลังพุ่มไม้กลับหยุดชะงักมือผมไว้ ผมขยับตัวเข้าสู่ท่วงท่าเตรียมรับศึกในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณนักรบของผมกรีดร้องว่านี่ไม่ใช่จ้าวเผิง "คุณคงคิดว่าคุณซ่อนมันไว้ได้มิดชิดสินะ เฉินเว่ย" เสียงหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น เธอไม่ได้ดูเหมือนชาวนาในคอมมูนนี้แม้แต่น้อย เสื้อผ้าที่ดูดีและบุคลิกที่คมคายบอกให้ผมรู้ว่านี่คือคนจากเมืองหลวง ผมค่อยๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับร่างในเงามืด "คุณเป็นใคร? และทำไมถึงรู้เรื่องไร่นี้?" หญิงสาวก้าวออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เธอถือสมุดจดเล่มหนึ่งไว้ในมือ พร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย "ฉันก็เป็นแค่คนที่ถูกจ้างมาให้จับตาดู... 'นักต้มตุ๋น' ที่บังเอิญทำตัวฉลาดเกินไป" เธอขยับแว่นสายตา ก่อนจะยื่นรูปถ่ายใบหนึ่งให้ผม "และที่สำคัญ... ฉันรู้จักชายคนที่คุณแอบพบในตลาดมืดคนนั้น คนที่ส่งเสบียงให้พวกทหารปฏิวัติ... คุณคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างเขาจะเก็บความลับเรื่องการข้ามเวลาของคุณไว้ได้นาน?" หัวใจของผมกระตุกวูบ ความเย็นเยือกแล่นริ้วไปทั่วสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของจ้าวเผิง แต่มันคือเครือข่ายที่ใหญ่กว่านั้นมาก หญิงสาวคนนี้กำลังเล่นกับไฟ และดูเหมือนว่าเธอจะรู้เรื่องที่ผมไม่เคยแม้แต่จะบอกใคร แม้แต่หลินซู เธอก้าวเข้ามาใกล้กระซิบข้างหูผม "คุณคงอยากรู้สินะ ว่าทำไมฉันถึงรู้เรื่อง... 'เครื่องจักรเวลา' ที่คุณพาติดตัวมาด้วย?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันเข้มข้นนี้ไปกับผมครับ