ศัตรูคนแรกปรากฏตัว

"นายนี่มันมีฝีมือดีจริงๆ นะเฉินเว่ย... แต่ข้าสงสัยเหลือเกินว่า เงินหยวนปึกใหญ่ในกระเป๋านั่นน่ะ มันมาจากการ 'ขยันทำนา' เพียงอย่างเดียวจริงหรือ?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในที่ทำการกองผลิต จ้าวเผิงวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะไม้เก่าจนเกิดเสียง 'ปัง' เบาๆ ดวงตาเรียวเล็กดุจงูพิษของเขาจับจ้องมาที่ผมราวกับกำลังแล่เนื้อเถือหนังด้วยสายตา ผมไม่สะทกสะท้าน ผมเพียงแค่นั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ลงบนโต๊ะเป็นจังหวะที่นิ่งสนิท ผมไม่ได้รีบตอบคำถามของเขา ในโลกที่การค้าขายถูกมองว่าเป็นเรื่องผิดศีลธรรม การที่ผมเริ่มมีข้าวของเครื่องใช้ในบ้านดีขึ้นและเงินทองสะพัดผิดปกติ ย่อมเป็นเป้าสายตาของ 'หมาเฝ้าบ้าน' ที่หิวโหยอำนาจเช่นจ้าวเผิง "หัวหน้าจ้าว... คำถามของท่านเปรียบเสมือนลมที่พัดผ่านยอดเขาหิมะ" ผมเว้นวรรค ดวงตาคมกริบจ้องตอบกลับไปโดยไม่ลดละ "มันเย็นเยียบและรวดเร็ว แต่ก็ไร้ตัวตน หากท่านสงสัยในวิถีการหาเลี้ยงชีพของข้า ข้าเกรงว่าท่านควรนำเวลาไปตรวจสอบ 'บัญชีลับ' ของตัวเองเสียก่อนดีกว่าไหมครับ?" บรรยากาศในห้องเย็นเฉียบลงทันที จ้าวเผิงหน้าตึงขึ้น รอยย่นบนใบหน้าขยับตามแรงโทสะที่เขากำลังพยายามสะกดกลั้น เขาเป็นศัตรูคนแรกที่ผมต้องเผชิญหน้าในยุคเปลี่ยนผ่านนี้ ไม่ใช่ด้วยดาบหรือค่ายกล แต่ด้วยสมองและเล่ห์เหลี่ยมที่ต้องใช้ความอดทนสูงกว่าการรบในสมรภูมิหลายเท่า "เจ้าอย่าได้ปากดีไปหน่อยเลย เฉินเว่ย" จ้าวเผิงโน้มตัวมาข้างหน้า กลิ่นยาสูบราคาถูกโชยมาแตะจมูก "คนในหมู่บ้านเริ่มนินทากันแล้วว่าเจ้าไปทำอะไรลับหลัง ข้าในฐานะหัวหน้ากองผลิต มีหน้าที่รักษาความสงบ... หากข้าพบว่าเจ้าพัวพันกับการค้าของเถื่อน ข้าจะไม่ลังเลที่จะให้เจ้าไปใช้แรงงานในนิคมอุตสาหกรรมจนตาย" ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก ในสมองเริ่มประมวลผลคำพูดของเขา คนอย่างจ้าวเผิงไม่มานั่งถามไถ่เพียงเพราะความสงสัย แต่มันมี 'อะไรบางอย่าง' ที่ผิดปกติ... เขารู้มากเกินไป รู้จนเหมือนกับว่าเขาเฝ้าดูผมผ่านเลนส์กล้องที่ผมมองไม่เห็น "ท่านหัวหน้าครับ" ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กดดันให้เขารู้สึกถึงความแตกต่างของสรีระที่ต่างจากอดีตคนอ่อนแอที่เขาเคยรู้จัก "ถ้าการมีชีวิตที่ดีขึ้นคืออาชญากรรม งั้นท่านคงเป็นคนแรกที่ต้องรับโทษ เพราะเสื้อตัวที่ท่านสวมอยู่ ก็ไม่ใช่สิ่งที่จะได้มาด้วยเงินเดือนจากกองผลิตเพียงอย่างเดียว จริงไหมครับ?" ผมไม่รอให้เขาโต้ตอบ ผมเดินเลี่ยงออกมาจากห้องนั้นทันที ความกดดันในใจผมยังไม่จางหาย การเผชิญหน้าครั้งนี้ทำให้ผมรู้ว่า จ้าวเผิงไม่ใช่แค่หัวหน้ากองผลิตธรรมดา แต่เขามีความ 'ช่างสังเกต' เกินกว่าคนในยุคนี้จะเป็นกันได้ ปมเรื่อง 'คนข้ามเวลา' ที่ผมสงสัยในตอนก่อนหน้าเริ่มชัดเจนขึ้น หากเขาคือคนประเภทเดียวกันกับผม... เกมนี้จะยากกว่าที่ผมคิดไว้หลายเท่าตัว ผมเดินกลับมาที่บ้าน หลินซูรออยู่ที่ชานเรือน ใบหน้าของเธอดูซีดเผือดเล็กน้อยเมื่อเห็นผมเดินเข้ามา "พี่เฉิน... จ้าวเผิงมาหาเรื่องพี่อีกแล้วใช่ไหมคะ?" เธอถามด้วยเสียงแผ่วเบา มือเล็กๆ ของเธอกำชายเสื้อของผมแน่น นี่คือจุดอ่อนเดียวของผม และผมจะไม่ยอมให้จ้าวเผิงหรือใครหน้าไหนแตะต้องเธอเด็ดขาด "ไม่เป็นไรหลินซู" ผมลูบหัวเธอเบาๆ พลางส่งยิ้มให้ "เขาแค่กลัวว่าเราจะโตเร็วกว่าที่เขาคาดไว้" ค่ำคืนนั้น ผมนั่งมองแผนผังธุรกิจที่ร่างไว้ในสมุดโน้ตเล่มเก่า ผมเริ่มมองเห็นช่องโหว่ของเศรษฐกิจยุค 70 การซื้อมาขายไปในตลาดมืดนั้นทำกำไรได้ดี แต่มันอันตรายเกินไปหากศัตรูเริ่มเพ่งเล็ง ผมต้องเปลี่ยนกลยุทธ์ ต้องทำให้ความร่ำรวยของผมดู 'ชอบธรรม' ในสายตาของระบบราชการที่คร่ำครึ ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะดับตะเกียง เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นในยามวิกาล—มันเป็นจังหวะสามครั้งช้าๆ ซึ่งไม่ใช่จังหวะที่คนในหมู่บ้านทั่วไปจะใช้ ผมเดินไปเปิดประตูด้วยความระแวดระวัง มือซ้ายเตรียมพร้อมคว้าอาวุธที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะ แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่จ้าวเผิง และไม่ใช่ชาวบ้านที่มาขอความช่วยเหลือ ชายร่างผอมสูงในชุดสีเทาที่ดูแปลกตากว่าคนทั่วไปยืนอยู่หน้าบ้าน เขาถือห่อผ้าชิ้นหนึ่งไว้ในมือ ดวงตาของเขาดูเลื่อนลอยแต่แฝงไปด้วยความฉลาดเฉลียวที่ดูผิดยุคสมัย เขามองผมด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ผมขนลุกชัน "ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นใคร... เฉินเว่ย" ชายแปลกหน้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "และข้าก็รู้ด้วยว่า ในบ้านของเจ้า... มีสิ่งของที่ไม่ได้มาจากยุคนี้อยู่ใช่หรือไม่?" วินาทีนั้น ลมหายใจของผมแทบหยุดชะงัก นี่ไม่ใช่แค่จ้าวเผิงที่สงสัยผม แต่มันกำลังจะมีคนอีกคนปรากฏตัวขึ้นมาเพื่อทำลายสมดุลที่ผมสร้างไว้ และดูเหมือนว่า... ความลับเรื่องการข้ามเวลาของผม ไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไปแล้ว ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและร่วมเป็นกำลังใจให้เฉินเว่ยสายลุยด้วยนะครับ