รากฐานที่มั่นคง

"เงินของข้า ต่อให้เป็นหยวนที่สกปรกที่สุด ก็ไม่มีวันตกไปถึงมือสุนัขที่เห่าพร่ำอยู่หน้าบ้านข้าหรอกครับจ้าวเผิง" เฉินเว่ยกล่าวประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตาคมกริบดุจใบมีดโกนที่จ้องทะลวงเข้าไปในม่านตาของจ้าวเผิง หัวหน้ากองผลิตผู้มีใบหน้าบวมฉุจากความตะกละตะกลามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะเสียงแหลมสูงจนน่ารำคาญ "ปากดี... เจ้าคิดว่าแค่กำเงินสดในมือไม่กี่พันหยวน แล้วปีกจะงอกบินออกจากหมู่บ้านนี้ได้งั้นรึ? อย่าลืมสิเฉินเว่ย กฎของที่นี่ใครเป็นคนขีดเขียน ถ้าข้าไม่เซ็นชื่ออนุญาตให้ย้ายออก ต่อให้เจ้ามีเส้นสายในเมืองใหญ่ เจ้าก็เป็นได้แค่คนเถื่อนที่ไม่มีทะเบียนสำมะโนครัว!" จ้าวเผิงทิ้งท้ายด้วยการถ่มน้ำลายลงบนพื้นดินหน้าบ้านเฉินเว่ย ก่อนจะสะบัดก้นเดินจากไปท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่าน เฉินเว่ยยืนนิ่งไม่ขยับราวกับรูปสลักหิน สายตาของเขามองตามหลังชายคนนั้นไปอย่างพินิจพิเคราะห์ เหมือนพญาอินทรีที่กำลังประเมินระยะห่างของเหยื่อ หลินซูที่แอบฟังอยู่หลังม่านหน้าต่างก้าวออกมาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด มือบางของเธอสั่นเทาขณะจับแขนเสื้อของสามีไว้ "เฉินเว่ย... เราจะทำอย่างไรดีคะ? ถ้าจ้าวเผิงกักตัวเราไว้ เราจะเข้าเมืองไปตั้งตัวตามที่ท่านวางแผนไว้ได้อย่างไร?" เฉินเว่ยหันกลับมามองภรรยา ดวงตาที่เคยดุดันอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเด็ดขาด เขาเอื้อมมือไปกุมมือของเธอไว้แน่น ผิวสัมผัสที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักของเขาคือเครื่องยืนยันว่าเขาจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนี้ต้องลำบากอีกต่อไป "หลินซู ฟังข้านะ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น "คนอย่างจ้าวเผิงไม่ได้มีอำนาจล้นฟ้าอย่างที่มันอวดอ้าง สิ่งที่มันมีคือ 'ความกลัว' ว่าอำนาจในมือจะหลุดลอยไปต่างหาก ยิ่งมันขู่เราหนักเท่าไหร่ นั่นแสดงว่ามันยิ่งเห็นว่าเราคือภัยคุกคามที่ใหญ่หลวงขึ้นเรื่อยๆ" เขาพาเธอเดินไปที่โต๊ะไม้เก่าๆ บนโต๊ะมีสมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยตัวเลขและแผนผังการขนส่งสินค้ายุค 80 ที่เฉินเว่ยเขียนขึ้นด้วยลายมือหวัดๆ แต่เฉียบคมในเชิงกลยุทธ์ "การย้ายออกไม่ได้อยู่ที่ลายเซ็นของมันเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่ว่าใครถือไพ่เหนือกว่าในกระดานนี้... ในเมื่อมันต้องการเงินเซ่นไหว้ ข้าก็จะจัดให้ แต่มันต้องแลกด้วยสิ่งที่มากกว่าเงิน" ในคืนนั้น เฉินเว่ยไม่ได้นอน เขาใช้เวลาไปกับการจัดระเบียบสินค้าเกษตรแปรรูปที่เขาซุ่มทำมาตลอดหลายเดือน เขาไม่ได้แค่ขายของ แต่เขากำลังสร้าง 'สายสัมพันธ์' กับร้านค้ารายใหญ่ในตัวเมืองผ่านทางนายหน้าคนหนึ่งที่จ้าวเผิงเอื้อมมือไปไม่ถึง แผนการของเขาไม่ใช่การหนีออกไปอย่างลับๆ แต่มันคือการ 'ถอนรากถอนโคน' อิทธิพลของจ้าวเผิงด้วยวิธีทางเศรษฐกิจ "ท่านพี่... ท่านจะทำอย่างไรกับใบย้ายทะเบียนบ้าน?" หลินซูถามขณะชงน้ำชาอุ่นๆ มาวางข้างกาย "กฎหมายยุคนี้เริ่มเปลี่ยนแล้วหลินซู" เฉินเว่ยยิ้มที่มุมปาก "หากเราสามารถพิสูจน์ได้ว่าเราเป็น 'ผู้ประกอบการ' ที่มีศักยภาพในการผลิตและสร้างรายได้เข้าสู่รัฐ อธิบดีเขตย่อมไม่ปฏิเสธการย้ายสำมะโนครัวของคนที่ทำเงินได้มากกว่ากองผลิตทั้งกองรวมกัน... พรุ่งนี้ ข้าจะไปที่สำนักงานเขตโดยตรง ไม่ใช่ผ่านทางมัน" รุ่งเช้าอากาศหนาวเหน็บจนไอหายใจกลายเป็นหมอกจาง เฉินเว่ยแต่งกายด้วยชุดเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มที่ดูสะอาดสะอ้าน เขาไม่ได้พกเพียงความมั่นใจ แต่พก 'หลักฐานการทุจริต' ของจ้าวเผิงที่เขาค่อยๆ รวบรวมมาตลอดหนึ่งเดือนเต็มลงในกระเป๋าหนังใบเก่า เขาเดินไปที่สถานีรถโดยสารเพียงลำพัง ทิ้งให้หลินซูเฝ้าบ้านด้วยความใจจดใจจ่อ ทว่าในขณะที่เขากำลังจะก้าวขึ้นรถ เสียงเรียกที่คุ้นเคยและน่ารังเกียจก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "จะรีบไปไหนล่ะเฉินเว่ย? ข้าว่าเรามีเรื่องต้อง 'คุย' กันหน่อยเรื่องค่าผ่านทางที่เจ้ายังไม่ได้จ่าย..." จ้าวเผิงปรากฏตัวพร้อมกับชายฉกรรจ์อีกสองคนในมือมีไม้พลองเหล็กที่ดูน่าเกรงขาม เฉินเว่ยหยุดก้าวเท้า เขาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง แต่เขาค่อยๆ ล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันไม่ใช่เงิน แต่มันคือตราประทับและจดหมายที่ออกโดยหน่วยงานตรวจสอบระดับภูมิภาคที่เขาเพิ่งได้รับมาเมื่อวานนี้ผ่านทางสายสืบที่เขาว่าจ้างไว้ "จ้าวเผิง... เจ้าดูให้ดีนะว่าสิ่งที่อยู่ในมือข้า คือตั๋วเดินทางใบเดียวที่จะพาเจ้าไปอยู่ในคุกตลอดชีวิต หรือจะพาข้าไปสู่ชีวิตใหม่ในเมืองใหญ่กันแน่" เฉินเว่ยหันกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้จ้าวเผิงถึงกับหน้าถอดสี ทว่าในจังหวะนั้นเอง ชายชุดดำอีกกลุ่มหนึ่งที่ไม่ใช่ลูกน้องของจ้าวเผิงก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของสถานีรถโดยสาร พวกเขาเดินตรงเข้ามาหาเฉินเว่ยด้วยท่าทีคุกคาม และหนึ่งในนั้นหยิบโทรเลขฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้เขา "คุณเฉินเว่ย... มีคำสั่งด่วนจากทางเมืองหลวงให้ยับยั้งการย้ายถิ่นฐานของคุณ จนกว่าจะมีการตรวจสอบ 'แหล่งที่มาของเงินทุน' ให้ชัดเจนเสียก่อน" เฉินเว่ยเบิกตากว้าง จดหมายในมือสั่นไหวเล็กน้อย นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้ในแผนการ... ใครกันที่กล้าเล่นงานเขาถึงระดับเมืองหลวง? ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ หวังว่าตอนหน้าเราจะได้เฉลยปมปริศนาที่กำลังคุกคามชีวิตของเฉินเว่ยไปพร้อมกันนะครับ!