ยุคทองเริ่มขึ้น

"วางลง! ใครอนุญาตให้พวกแกเอาสินค้าลอตใหม่ไปวางหน้าเคาน์เตอร์โดยไม่ผ่านการตรวจสอบจากฉัน!" เสียงคำรามของจ้าวเผิงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วพื้นที่คลังสินค้า บรรยากาศภายในโรงงานที่ควรจะวุ่นวายด้วยการขนส่ง กลับเงียบกริบลงทันตาเห็น พนักงานหลายคนชะงักมือที่กำลังยกลังไม้ขึ้นรถบรรทุก ดวงตาของจ้าวเผิงแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่เห็นตัวเลขยอดสั่งซื้อในสมุดบัญชีของ 'เฉินเว่ย' พุ่งทะยานจนน่าตกใจ เฉินเว่ยยืนกอดอกพิงเสาเหล็กข้างรถบรรทุกคันใหญ่ เขาสวมเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาไม่ได้แสดงอาการหวั่นเกรงต่ออำนาจของหัวหน้ากองผลิตแม้แต่น้อย เขากลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า "คุณจ้าวครับ... นี่มันเวลาแปดโมงเช้า ยอดสั่งซื้อจากสหกรณ์ประจำอำเภอและร้านค้าในตัวเมืองไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ถ้าคุณมัวแต่สั่งให้คนหยุดงานเพื่อจะ 'ตรวจสอบ' ความริษยาของตัวเองเพียงอย่างเดียว ผมเกรงว่าค่าปรับจากการส่งของล่าช้าจะไม่มีปัญญาจ่ายนะครับ" เฉินเว่ยเดินเข้าไปหาจ้าวเผิงช้าๆ จังหวะการก้าวเท้าของเขาหนักแน่น มั่นคง ราวกับแม่ทัพที่กำลังเดินตรวจแถวทหาร จ้าวเผิงผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความกดดันจากออร่าของชายตรงหน้ามันมากกว่าคนงานโรงงานธรรมดาที่เขาเคยข่มเหง "แก... แกอย่ามาพูดดี เฉินเว่ย! แกแอบไปดิวกับพวกพ่อค้าเถื่อนใช่ไหม ยอดขายถล่มทลายขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่การฟอกเงินหรือของหนีภาษี แล้วมันจะเป็นอะไรไปได้!" จ้าวเผิงชี้หน้า ตะคอกกลบเกลื่อนความกลัวที่เกาะกินใจ "ฟอกเงินหรือครับ?" เฉินเว่ยหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบจนคนฟังขนลุก "ยุคนี้คือยุคแห่งการเปลี่ยนผ่าน ใครที่ปรับตัวไม่ทันก็เป็นได้แค่ซากปรักหักพังข้างทาง ผมใช้กลยุทธ์การขายตรง กระจายสินค้าไปถึงมือผู้บริโภคโดยไม่ผ่านพ่อค้าคนกลางที่คอยตัดตอนกำไร นี่คือสิ่งที่เรียกว่า 'ประสิทธิภาพ' ครับ ไม่ใช่เรื่องเถื่อน... แต่เป็นเรื่องของ 'สมอง'" บรรยากาศรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป พนักงานที่เคยกลัวจ้าวเผิงเริ่มหันมามองเฉินเว่ยด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป พวกเขาเห็นความหวัง เห็นทางรอดที่เฉินเว่ยหยิบยื่นให้ ไม่ใช่แค่ในแง่ของเงินทอง แต่คือศักดิ์ศรีของคนทำงาน หลินซูที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ จากหน้าประตูสำนักงาน เธอขยับผ้าคลุมไหล่เล็กน้อย แววตาของเธอสั่นไหวด้วยความปลาบปลื้ม เธอยังจำวันที่เฉินเว่ยตัดสินใจทุบหม้อข้าวตัวเองเพื่อเริ่มต้นใหม่ได้ดี เขาเปลี่ยนจากชายขี้เมาที่ทำให้เธอเสียน้ำตา มาเป็นชายผู้นำทัพธุรกิจที่แม้แต่ศัตรูยังต้องก้มหัวให้ เธอรู้ดีว่าความสำเร็จที่เห็นอยู่นี้ไม่ได้มาจากโชคชะตา แต่มันแลกมาด้วยความเหนื่อยยากและแผนการที่แยบยลในทุกวินาที "ส่งของให้ครบตามจำนวน" เฉินเว่ยออกคำสั่งเสียงเข้มกับคนงานโดยไม่สนใจจ้าวเผิงอีกต่อไป "ใครที่กล้าขัดขวางการทำงานในวันนี้ ผมจะถือว่ากำลังทำลายความมั่นคงของครอบครัวเราทุกคน ใครที่กล้าจะขัดขวาง... ก็ต้องเตรียมใจรับผลที่จะตามมาให้ดี" จ้าวเผิงกัดฟันแน่น กำหมัดจนสั่นเทา เขาเหลือบไปเห็นสมุดบันทึกเล่มเล็กในมือของเฉินเว่ย มันคือรายชื่อลูกค้าและตัวเลขกำไรที่เขาอยากจะได้มาครองที่สุด "แกอย่าได้ใจไปเฉินเว่ย" จ้าวเผิงกระซิบข้างหูตอนที่เดินสวนกัน "คนระดับบนเขาสั่งให้ฉันจับตาดูแก ถ้าแกพลาดแม้แต่นิดเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" เฉินเว่ยหยุดกึก เขาหันกลับมามองจ้าวเผิงด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพ "งั้นฝากบอก 'คนระดับบน' ของคุณด้วยนะครับ ว่าให้เตรียมที่ว่างให้ผมไว้ด้วย... เพราะอีกไม่นาน ผมจะขึ้นไปยืนอยู่จุดเดียวกับพวกเขา และถึงตอนนั้น ต่อให้คุณเอาหัวมาแทบเท้าผม... ผมก็คงไม่เหลือความเมตตาให้หรอกครับ" สิ้นคำพูดของเฉินเว่ย รถบรรทุกคันใหญ่ก็แล่นออกจากโรงงานด้วยความเร็วที่เร่งเร้า ยอดขายที่พุ่งทะยานจนคนทั้งเมืองต้องหันมามองนั้นคือสัญญาณของพายุที่กำลังจะถาโถมเข้าใส่โรงงานแห่งนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ขณะที่เฉินเว่ยกำลังจะหันหลังเดินกลับไปหาภรรยา เสียงรถยนต์สีดำสนิทที่ไม่คุ้นตาคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดขวางหน้าทางออกประตูโรงงาน ชายในชุดสูทสีเข้มเดินลงมาจากรถ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่เหนือกว่าจ้าวเผิงหลายเท่า เขาส่งซองเอกสารสีน้ำตาลให้เฉินเว่ยด้วยท่าทีเคร่งขรึม "คุณเฉินเว่ย... มีหมายเรียกจากทางการเรื่องการตรวจสอบบัญชีโรงงานย้อนหลังสามปี คุณต้องไปกับเราเดี๋ยวนี้" เฉินเว่ยรับซองเอกสารมา ในใจเขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การตรวจสอบธรรมดา แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้ตั้งแต่แรก! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางของเฉินเว่ยและหลินซูมาถึงตอนที่ 20 นี้นะครับ เรามาลุ้นกันว่าเขาจะแก้เกมวิกฤตครั้งนี้อย่างไรในตอนหน้าครับ!