สร้างระบบเครือข่าย

"ถ้าแกคิดว่าซองเอกสารนี่จะทำให้ฉันก้มหัวให้ได้ ก็แสดงว่าแกประเมินวิญญาณของฉันต่ำเกินไปแล้ว จ้าวเผิง" เฉินเว่ยโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบของมันหนักแน่นดุจเสียงประกาศสงคราม นัยน์ตาของเขาคมกริบราวกับคมดาบที่ผ่านการอาบเลือดในสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน เขาไม่ได้ดูหวาดหวั่นต่อกับดักที่จ้าวเผิงวางไว้เลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เลือดในกายของเขากลับสูบฉีดด้วยความกระหายที่จะสยบศัตรูให้ราบคาบ เขากวาดสายตามองกลุ่มผู้ค้าอิสระที่นั่งอยู่รอบโต๊ะสี่ตัวในโรงเก็บของลับๆ นอกเมือง คนเหล่านี้คือกลุ่มคนที่ถูกจ้าวเผิงและเจ้าหน้าที่ฉ้อฉลรีดไถจนแทบไม่เหลือทางทำกิน พวกเขาคือ 'เบี้ย' ในกระดานที่ถูกมองข้าม แต่ในสายตาของเฉินเว่ย พวกเขาคือ 'กองทัพ' ที่ไร้แม่ทัพนำทาง "พวกคุณก็นั่งตัวสั่นกันอยู่นี่ ในขณะที่มันกำลังเตรียมจะรวบอำนาจตลาดทั้งหมดไว้ในกำมือ" เฉินเว่ยเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง เขาโน้มตัวไปข้างหน้า รัศมีอำนาจกดทับจนคนรอบข้างต้องกลั้นหายใจ "จ้าวเผิงไม่ได้อยากได้แค่เงิน แต่มันต้องการทำลายอาชีพของคุณทุกคน เพื่อที่จะผูกขาดทุกอย่างไว้กับพวกพ้องของมันเอง ใครอยากเป็นทาสมันต่อไปก็เชิญ แต่ถ้าใครอยากลุกขึ้นมาทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็น... ก็จงฟังให้ดี" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นผู้นำกลุ่มผู้ค้ารายย่อยขยับแว่นสายตาที่เบี้ยวบูด "เฉินเว่ย... เรากลัวนะ ไม่ใช่ไม่กลัว มันมีอำนาจระดับเขต ใครจะไปสู้มันได้" เฉินเว่ยแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "อำนาจงั้นรึ? อำนาจมันก็เหมือนหมอกควันในยามเช้า เดี๋ยวก็จางหายไป ถ้าพวกเราจับมือกันแน่นพอ หมอกนั่นแหละที่จะเป็นตัวบดบังไม่ให้มันเห็นว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่" เขาหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมา วางแผนผังเครือข่ายการขนส่งสินค้าลงบนกระดาษแผ่นใหญ่ เขาไม่ได้แค่พูดลอยๆ แต่เขากำลังวางโครงสร้างระบบเศรษฐกิจเงาที่จ้าวเผิงไม่มีวันเข้าถึง เขาชี้ไปที่จุดสำคัญบนแผนที่ "เราจะแบ่งกลุ่มกระจายสินค้า ทุกคนไม่ต้องรับหน้าคนเดียว แต่ให้เชื่อมโยงผ่านผมเป็นศูนย์กลาง ใครเจอปัญหา ใครถูกข่มขู่ ให้ส่งสัญญาณมาที่นี่ทันที เราจะโต้กลับด้วยจำนวนและจังหวะเวลาที่แม่นยำ" หลินซูที่ยืนคอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่มุมห้อง ก้าวเดินเข้ามาวางถ้วยชาอุ่นๆ ลงตรงหน้าสามี แววตาของนางมีความกังวลฉายชัด แต่ในขณะเดียวกันก็มีความเชื่อมั่นอย่างเปี่ยมล้น นางเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเบื้องหลังความแข็งกร้าวนี้ เฉินเว่ยต้องแบกรับความเสี่ยงมหาศาลเพียงใด "ท่าน... ไม่เหนื่อยบ้างหรือ?" นางกระซิบถามขณะที่มือเรียวแตะเบาๆ ที่ไหล่เขา เฉินเว่ยเงยหน้ามองภรรยา สายตาที่ดุดันอ่อนแสงลงชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเด็ดขาดดังเดิม "เพื่ออนาคตของเจ้าและครอบครัวเรา ต่อให้ต้องเผชิญกับพายุที่รุนแรงกว่านี้ พี่ก็พร้อมจะฝ่าไปครับ" เขากลับมาสนใจกลุ่มผู้ค้าตรงหน้าอีกครั้ง บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความมุ่งมั่น เฉินเว่ยใช้จิตวิทยาขั้นสูงในการโน้มน้าว เขาไม่ได้เสนอแค่ผลกำไร แต่เขากำลังเสนอ 'ศักดิ์ศรี' ที่ถูกเหยียบย่ำมานานปีให้พวกเขากลับคืนมา หนึ่งชั่วโมงผ่านไป การรวมตัวที่เป็นดั่งพันธมิตรเงียบก็ได้ก่อกำเนิดขึ้น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากด้านนอกโรงเก็บของ พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนบานไม้เก่าๆ แทบพังลงมา "เฉินเว่ย! เปิดประตู! ฉันรู้ว่าพวกแกอยู่ข้างใน!" เสียงที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความโอหังของจ้าวเผิงดังทะลุเข้ามา ชายหนุ่มร่างใหญ่เบื้องหลังมันคือนายตำรวจประจำเขตที่มักจะรับใช้จ้าวเผิงอยู่เสมอ คนในกลุ่มผู้ค้าเริ่มตัวสั่นหน้าถอดสี แต่เฉินเว่ยกลับขยับยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นเยียบ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยเหมือนแม่ทัพที่กำลังจะออกรบ "ถึงเวลาเปิดฉากละครฉากแรกแล้ว" เฉินเว่ยกระซิบกับหลินซู ก่อนจะหันไปหาทุกคน "อย่าวิตก ทำตามแผนที่วางไว้ ทุกคนออกทางประตูด้านหลัง ผมจะเป็นคนเปิดต้อนรับมันเอง" เฉินเว่ยเดินตรงไปที่ประตู มือหนาจับกลอนประตูอย่างมั่นคง ในใจเขารู้ดีว่าหากเขาก้าวออกไปเผชิญหน้าในวินาทีนี้ เขาอาจจะไม่ได้กลับมาพบกับหลินซูอีกตลอดกาล แต่เขาก็รู้เช่นกันว่า หากเขาไม่ตัดสินใจทำวันนี้ ความตายที่แท้จริงจะมาเยือนครอบครัวของเขาในอนาคตอันใกล้ เมื่อมือของเขาดึงสลักประตูออก แสงไฟจากรถยนต์ของจ้าวเผิงก็สาดเข้ามาจนตาพร่ามัว ทว่าในจังหวะที่เฉินเว่ยกำลังจะก้าวออกไปนั้นเอง เสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากเงามืดหลังประตูถัดไปก็ดังขึ้น "พี่เฉิน... อย่าเพิ่งครับ... คนที่จ้าวเผิงพามาด้วย ไม่ใช่ตำรวจเขตธรรมดา แต่มันคือหน่วยตรวจสอบพิเศษจากส่วนกลางที่คุณหลงรักในงานการเมืองคนนั้นส่งมาด้วย!" เฉินเว่ยชะงักกึก รอยยิ้มบนหน้าแข็งค้าง นี่ไม่ใช่แค่การล้างแค้นส่วนตัวของจ้าวเผิง แต่นี่คือกับดักขนาดยักษ์ที่เขาถูกล่อให้เข้ามาติดพันเพื่อกำจัดทิ้งโดยสมบูรณ์แบบ! ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเฉินเว่ยสายลุยนะครับ