เปิดเผยความจริง

"ขยับตัวอีกนิดเดียว ข้าจะให้เจ้าได้เรียนรู้ว่ากระสุนปืนในยุคนี้มันเร็วกว่าดาบในยุคที่เจ้าเคยรู้จักกี่เท่า" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากชายแปลกหน้าผู้นั้น เขาไม่ได้ขู่เล่นๆ ปลายกระบอกปืนพกกระบอกสีดำด้านจ่อตรงมาที่ขมับของผมอย่างแม่นยำ ทว่าในจังหวะที่จ้าวเผิงกำลังตัวสั่นเทาอยู่แทบเท้าของผม ผมกลับแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ สายตาของผมไม่ได้มองที่ปากกระบอกปืน แต่จับจ้องไปที่สัญลักษณ์เข็มกลัดโลหะรูปนกอินทรีสยายปีกบนปกเสื้อของชายแปลกหน้าคนนี้... มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่ประทับอยู่บนหน้าสุดท้ายของสมุดบัญชีลับ "ดูเหมือนว่าเจ้าของที่แท้จริงของสมุดบัญชีเล่มนี้จะปรากฏตัวเร็วกว่าที่ผมคาดไว้นะครับ" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แสร้งทำเป็นไม่ได้สะทกสะท้านต่อความตายที่จ่ออยู่ตรงหน้า ชายแปลกหน้าหรี่ตาลง แววตาของเขาฉายความแปลกใจชั่วครู่ "แกรู้อะไรบ้าง เจ้าหนุ่ม" "ผมรู้ว่าจ้าวเผิงเป็นเพียงเบี้ยตัวเล็กๆ ที่คอยรับเศษเงินจากการทุจริตในกองผลิต แต่คนอย่างคุณ... คนที่กล้าใช้ตราสัญลักษณ์นี้พร่ำเพรื่อในที่สาธารณะ คงไม่ได้มาเพื่อปกป้องไอ้ขยะเศษเดนตัวนี้หรอกใช่ไหมครับ" ผมก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้จะรู้ว่านิ้วชี้ของเขาแตะอยู่ที่ไกปืนอย่างพร้อมเพรียง จ้าวเผิงที่ได้ยินดังนั้นถึงกับหน้าถอดสี เขาพยายามตะเกียกตะกายหนี แต่ผมกดรองเท้าลงบนไหล่ของเขาไว้แน่น "จ้าวเผิง แกบอกเขาไปสิว่าแกซ่อนบันทึกการส่งออกวัตถุดิบเกินจริงไว้ที่ไหน หรืออยากให้ฉันเปิดเผยเรื่องที่แกแอบยักยอกเงินทุนสนับสนุนโรงงานไปถลุงที่ซ่องในเมืองเขตสี่ดีล่ะ?" จ้าวเผิงสั่นเป็นเจ้าเข้า "แก... แกมันปีศาจ! แกไปรู้เรื่องพวกนั้นมาจากไหน!" "เรื่องไหนเหรอครับ?" ผมยิ้มมุมปาก พลางหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน "เรื่องที่แกปลอมลายเซ็นหัวหน้าเขต เพื่อเบิกวัสดุมาสร้างบ้านให้เมียน้อย? หรือเรื่องที่แกรับสินบนจากพ่อค้าเถื่อนเพื่อปล่อยผ่านเมล็ดพันธุ์ที่ไม่ได้มาตรฐาน? ข้อมูลพวกนี้ไม่ได้อยู่ในสมุดบัญชีเล่มนี้หรอกนะ... แต่มีอยู่ในเอกสารที่ผมส่งให้ทางหน่วยตรวจสอบภายในตั้งแต่วันก่อนแล้ว" บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของจ้าวเผิง ชายแปลกหน้าชะงักไปเล็กน้อย ปืนในมือของเขาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที นั่นคือช่องว่างที่ผมรอคอย ผมขยับตัวด้วยความเร็วที่ฝึกฝนมาจากสนามรบในอดีต มือขวาคว้าเข้าที่ข้อมือของชายคนนั้นแล้วบิดออกในองศาที่กระดูกต้องร้องประท้วง ก่อนจะกระแทกศอกเข้าที่ชายโครงจนเขาทรุดลงไปกองกับพื้น ผมไม่ได้ต้องการฆ่าเขา แต่ต้องการ 'ทำลาย' ความมั่นใจของเขา "แกกล้าดียังไง..." ชายคนนั้นกัดฟันกรอด พยายามจะหยิบปืนขึ้นมาใหม่ "ผมกล้าดีเพราะผมมีสิ่งที่พวกคุณไม่มี" ผมก้มลงไปกระซิบข้างหูเขา "นั่นคือ 'ความจริง' ที่ใครก็ลบไม่ได้ ผมไม่ได้สู้เพื่อเงิน แต่ผมสู้เพื่อสร้างระบบที่คนอย่างพวกคุณจะไม่มีที่ยืนอีกต่อไป จ้าวเผิงคือหมากตัวแรก ส่วนคุณ... คือบทเรียนที่จะทำให้คนอื่นๆ ในองค์กรลับของพวกคุณต้องหนาวสั่นไปถึงกระดูก" ผมหันไปมองจ้าวเผิงที่ตอนนี้เหมือนคนเสียสติไปแล้ว "จ้าวเผิง ถ้าแกอยากรอด ก็คายชื่อคนบงการที่อยู่สูงกว่าไอ้คนนี้นี้มาเสีย แล้วฉันจะพิจารณาว่าควรส่งแกเข้าคุก หรือให้แกรอรับกรรมด้วยตัวเองข้างนอกนั่น" ทว่าในวินาทีที่จ้าวเผิงกำลังจะอ้าปาก ชายแปลกหน้าบนพื้นก็แสยะยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกถึงความตายที่แท้จริง "แกคิดว่าแกคุมเกมได้งั้นรึ เฉินเว่ย?" เขาหัวเราะร่าทั้งที่เลือดกลบปาก "แกไม่ได้เป็นคนเดียวที่มีสมุดบัญชี... และคนที่แกกำลังปกป้องอยู่น่ะ ไม่ได้มีแค่คนเดียวหรอกนะ" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ ผมนึกถึงหลินซู ภรรยาของผมที่รออยู่ที่บ้าน... ผมพุ่งตัวไปที่ประตูทันที แต่ทว่าเงาดำที่พุ่งสวนเข้ามาจากเงามืดของระเบียงกลับขวางทางผมไว้ พร้อมกับกลิ่นหอมประหลาดที่ทำให้สติของผมเริ่มพร่าเลือน นั่นไม่ใช่คนของจ้าวเผิง... แต่เป็นคนของคนที่อยู่ 'เหนือ' ทุกคนในกระดานนี้! ผมทรุดเข่าลงกับพื้น พยายามฝืนลืมตาขึ้นมองร่างในเงามืดที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อและโยนลงมาตรงหน้าผม... ในรูปนั้นคือหลินซูที่กำลังถูกมัดมือมัดเท้าอยู่ในห้องปิดตายที่ผมไม่รู้จัก "เลือกเอาสิ เฉินเว่ย" เสียงที่เย็นยะเยือกกว่าครั้งไหนดังขึ้นจากเงามืด "จะยอมคุกเข่าก้มหัวให้พวกเราแต่โดยดี หรือจะให้ดอกไม้ที่เจ้าประคับประคองไว้ร่วงหล่นไปต่อหน้าต่อตาในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันของชีวิตผมและหลินซูนะครับ เฉินเว่ยสายลุยสัญญาว่าจะพาผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปให้ได้ครับ