การเดิมพันครั้งสุดท้าย

“เงินจำนวนนี้ไม่ใช่แค่กระดาษสีเทาในมือคุณ แต่มันคือลมหายใจสุดท้ายของครอบครัวผม ถ้าคุณยังคิดจะเล่นตลกกับผม จ้าวเผิง... ผมสาบานได้เลยว่า ต่อให้ต้องควักไส้ใครออกมาดู ผมก็จะทำ” ผมวางกระเป๋าหนังเก่าๆ ลงบนโต๊ะไม้สักขัดมันจนเกิดเสียง ‘ปัง’ สนั่นห้องทำงานส่วนตัวของจ้าวเผิง กลิ่นบุหรี่ราคาถูกผสมกับกลิ่นเหล้าจีนราคาแพงในห้องนี้ช่างน่าสะอิดสะเอียนพอๆ กับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวของชายตรงหน้า จ้าวเผิงหัวเราะหึๆ ในลำคอ เขาหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาหมุนช้าๆ สายตาคมปลาบจ้องมองกระเป๋าใบนั้นราวกับหมาป่าที่กำลังประเมินเหยื่อ “เฉินเว่ย... คุณนี่มันใจกล้าดีจริงๆ รู้ทั้งรู้ว่าข่าวเรื่องการนำเข้าเครื่องจักรจากตะวันตกกำลังจะถูกระงับ แต่กลับเอาเงินก้อนสุดท้ายมาถมทิ้งในหลุมพรางที่ผมขุดไว้ให้เนี่ยนะ” ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก ดันเก้าอี้ถอยหลังแล้วเอนตัวพิงสบายๆ ราวกับไม่สะทกสะท้าน “หลุมพรางหรือครับ? ผมมองว่ามันคือ ‘โอกาส’ มากกว่า โลกกำลังหมุน จ้าวเผิง ยุคสมัยที่กองผลิตจะผูกขาดทุกอย่างกำลังจะจบลง ของที่ผมกำลังจะนำเข้ามา ไม่ใช่แค่เครื่องจักร แต่มันคืออนาคตที่จะทำให้โรงงานเน่าๆ แห่งนี้กลายเป็นประวัติศาสตร์” ผมไม่ได้พูดเกินจริง ในฐานะคนที่ผ่านสนามรบมานับไม่ถ้วนและมาอยู่ในร่างของคนยุคเปลี่ยนผ่านนี้ ผมมองเห็นภาพรวมของเศรษฐกิจทะลุปรุโปร่ง การทุจริตของจ้าวเผิงเป็นเพียงเศษเสี้ยวของปัญหา สิ่งที่ผมต้องการคือ ‘ลิขสิทธิ์เทคโนโลยี’ ที่พวกเขายังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่ามันสำคัญอย่างไร ในขณะที่บทสนทนาดำเนินไป สายตาของผมเหลือบไปเห็นเงาคนหลังม่านประตูที่แอบฟังอยู่ หลินซู... เธออยู่ที่นั่น แม้จะตกลงกันไว้แล้วว่าให้เธอรอในที่ปลอดภัย แต่ความกังวลใจทำให้เธอต้องตามมา ผมเห็นมือที่สั่นเทาของเธอเกาะขอบประตูแน่น หัวใจผมกระตุกวูบ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ แต่ผมต้องแข็งแกร่งเพื่อเธอ เพื่อให้เรามีทางรอด “เอาล่ะ” จ้าวเผิงวางแก้วลง “ในเมื่อคุณมั่นใจขนาดนั้น ผมก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธเงินของคุณ แต่จำไว้... ถ้าของส่งมาไม่ถึงท่าเรือในวันจันทร์หน้า เงินของคุณจะกลายเป็นเศษกระดาษที่ไม่มีค่าแม้แต่จะเอาไปห่อซาลาเปา” ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยตัณหาของเขา “ไม่ต้องห่วงครับจ้าวเผิง วันจันทร์หน้า คุณจะได้เห็นสิ่งที่เปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์เมืองนี้ไปตลอดกาล” ผมก้าวออกมาจากห้องนั้นด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง หลินซูโผล่เข้ามาคว้าแขนผมไว้ทันทีที่พ้นสายตาคน เธอไม่ได้พูดอะไร แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและคำถามที่ไม่อาจเอ่ยปากถาม ผมดึงเธอเข้ามากอดแน่น สัมผัสถึงไออุ่นจากตัวเธอที่เตือนให้ผมรู้ว่า นี่ไม่ใช่สนามรบที่ใครต้องตาย แต่มันคือสงครามแห่งชีวิตที่เดิมพันด้วยความสุขของครอบครัว “เชื่อผมนะหลินซู... เรามาไกลเกินกว่าจะถอยหลังกลับไปกินแกลบในกระท่อมเก่าๆ นั่นแล้ว” ผมกระซิบข้างหูเธอ เธอพยักหน้าช้าๆ ทั้งน้ำตา แม้ความเชื่อใจจะยังสั่นคลอน แต่เธอก็เลือกที่จะอยู่ข้างผม ผมเดินนำเธอออกมายังลานจอดรถ บรรยากาศยามเย็นดูมืดสลัว แสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าเก่าๆ กระพริบติดๆ ดับๆ ราวกับจะเตือนภัยบางอย่าง ในวินาทีที่ผมกำลังจะสตาร์ทรถ เสียงปืนเงียบเชียบดังขึ้นจากมุมมืด ทะลุกระจกข้างคนขับจนแตกกระจายเศษแก้วบาดเข้าที่แก้มผมจนเลือดซึม ผมรีบกดหัวหลินซูลงกับเบาะทันที “หมอบลง!” ผมตวาดเสียงต่ำ ก่อนจะคว้ามีดสั้นที่ซ่อนไว้ใต้เบาะรถออกมา นี่ไม่ใช่แค่การโกงทางธุรกิจ แต่มันคือการพยายามฆ่าปิดปาก! ใครบางคนก้าวออกมาจากเงามืดของรถบรรทุกที่จอดอยู่ด้านหลัง มันไม่ใช่จ้าวเผิง แต่เป็นชายสวมสูทสีเทาเรียบกริบที่ผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ในมือของเขามีเอกสารแฟ้มหนึ่งที่ดูคุ้นตา... มันคือสัญญาการโอนหุ้นทั้งหมดของโรงงานที่ผมเพิ่งจ่ายเงินลงทุนไปเมื่อครู่นี้ เขายิ้มให้ผมอย่างเย็นชา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ “คุณเฉินเว่ย... ขอบคุณสำหรับเงินลงทุนนะครับ แต่น่าเสียดายที่คุณอาจจะไม่มีชีวิตอยู่ไปจนถึงวันจันทร์หน้า เพื่อรอรับของที่สั่งไว้” ผมชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นตราสัญลักษณ์บนเข็มกลัดที่หน้าอกของชายคนนั้น มันไม่ใช่ตราของกองผลิตในเมืองนี้ แต่มันคือตราสัญลักษณ์ของ 'กลุ่มอิทธิพลมืดจากเมืองหลวง' ที่ผมเคยคิดว่าพวกเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเกมนี้มาโดยตลอด ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเฉินเว่ยมาถึงตอนนี้ มาร่วมลุ้นกันว่าผมจะเอาตัวรอดจากคมกระสุนและเกมการเมืองครั้งนี้ได้อย่างไรนะครับ!