ก้าวสู่ระดับประเทศ

“ถ้าคุณคิดว่าการดึงดันจะเอาชนะผมด้วยกฎระเบียบที่ตายตัวของปี 1978 จะทำให้โรงงานของคุณก้าวข้ามผ่านกำแพงเมืองนี้ไปได้ คุณก็แค่กำลังพานักลงทุนไปฝังทั้งเป็นครับ” เสียงของเฉินเว่ยดังกังวานในห้องรับรองที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู ณ ใจกลางเมืองหลวง กลิ่นน้ำชาชั้นดีลอยอบอวลกลบกลิ่นไอความตึงเครียดของเหล่านักการทูตและนักธุรกิจระดับสูงที่นั่งล้อมโต๊ะไม้ประดู่ขัดเงา เขาไม่ได้สวมใส่ชุดสูทสั่งตัดราคาแพง แต่เสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบกริบกับแววตาคมกริบประหนึ่งแม่ทัพผู้ผ่านสมรภูมิมานับร้อย กลับทำให้เขากลายเป็นจุดศูนย์กลางของห้องอย่างเลี่ยงไม่ได้ ฝั่งตรงข้ามคือชายวัยกลางคนที่สวมแว่นสายตากรอบทอง เขานิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะอย่างใจเย็น—จ้าวเผิง ผู้ที่เบื้องหลังคือฟันเฟืองใหญ่ของระบบเก่าที่คอยคัดค้านการกระจายอำนาจทางเศรษฐกิจของเฉินเว่ยมาโดยตลอด “เฉินเว่ย คุณเป็นแค่คนหนุ่มที่มีโชคเข้าข้างในยุคที่รัฐบาลกำลังผ่อนปรน อย่าได้ลำพองนักเลย” จ้าวเผิงเหยียดยิ้มที่มุมปาก “การค้าในเมืองหลวงต่างจากชนบทที่คุณจากมา ที่นี่มีกฎที่มองไม่เห็น และที่สำคัญ... มีคนหลายคนที่ไม่ต้องการให้ม้ามืดอย่างคุณเข้ามาเหยียบย่างในตลาดหลัก” เฉินเว่ยไม่ได้สะทกสะท้าน เขาวางเอกสารแผนผังการกระจายสินค้าของโรงงานลงบนโต๊ะด้วยท่วงท่าที่มั่นคง “กฎที่มองไม่เห็นงั้นหรือครับ? ถ้าคนเรามัวแต่กลัวกฎที่ไม่มีตัวตน ประเทศนี้จะเอาอะไรไปแข่งกับโลกภายนอก? ผมมาที่นี่เพื่อนำพาความมั่งคั่งมาสู่การผลิต ไม่ใช่มาขอส่วนแบ่งจากความเน่าเฟะของพวกคุณ” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ หลินซูที่นั่งอยู่ข้างกายเฉินเว่ยขยับตัวเล็กน้อย เธอไม่ได้เอ่ยปาก แต่ฝ่ามือที่เย็นเฉียบของเธอกุมมือเฉินเว่ยไว้แน่น สายตาของเธอสะท้อนความกังวลที่ปิดไม่มิด แต่มันก็เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น เฉินเว่ยรับรู้ได้ถึงแรงบีบนั้น มันคือพลังที่ทำให้เขาสามารถเผชิญหน้ากับศัตรูที่อยู่เหนือกว่าได้ทุกเมื่อ “เอาล่ะ” ชายสูงวัยผู้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดในห้องนี้ไอคอกแคกเบาๆ “เฉินเว่ย สิ่งที่คุณเสนอมามันช่างกล้าหาญ แต่มันก้าวกระโดดเกินไปสำหรับนโยบายช่วงเปลี่ยนผ่าน ถ้าเราให้โอกาสคุณเข้าถึงโครงข่ายรถไฟขนส่งสินค้า คุณจะตอบแทนอะไรเราที่คุ้มค่ากับความเสี่ยงครั้งนี้?” เฉินเว่ยไม่ได้ตอบทันที เขาหรี่ตาลง มองทะลุไปยังแววตาของทุกคนในห้อง เขาไม่ได้กำลังขายแค่สินค้า แต่เขากำลังขาย 'วิสัยทัศน์' ของยุคสมัยใหม่ “ผมจะทำให้เมืองหลวงกลายเป็นศูนย์กลางการกระจายสินค้าที่ล้ำหน้าที่สุดในรอบสิบปีครับ” เฉินเว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ผมมีเครือข่ายสหกรณ์ในมือ ผมมีระบบจัดการสต็อกที่ลดความสูญเสียได้กว่าสามสิบเปอร์เซ็นต์ และที่สำคัญที่สุด... ผมมีรายชื่อของกลุ่มคนที่แอบสูบเลือดจากงบประมาณของรัฐในโรงงานผลิตหลัก ซึ่งจ้าวเผิง... น่าจะรู้จักพวกเขาทุกคนเป็นอย่างดี” คำว่า ‘รายชื่อ’ ทำให้สีหน้าของจ้าวเผิงเปลี่ยนไปทันที เขาเปลี่ยนจากท่าทางสบายๆ เป็นการโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาคู่นั้นไม่ได้มีความเป็นมิตรหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความอาฆาตมาดร้ายที่ปิดไม่มิด “อย่าแม้แต่จะคิดเรื่องขู่กรรโชกนะ เฉินเว่ย” จ้าวเผิงกัดฟันกรอด “ผมไม่เคยขู่ครับ ผมแค่กำลังนำเสนอ ‘ทางเลือก’ ให้กับอนาคตของชาติ” เฉินเว่ยยิ้มเย็น “เลือกระหว่างการร่วมมือกับคนที่มีความสามารถ หรือปกป้องคนที่เป็นหนอนบ่อนไส้... ผมคิดว่าท่านผู้มีเกียรติในที่นี้ฉลาดพอที่จะเลือกทางที่ถูกต้อง” เมื่อการเจรจาสิ้นสุดลง เฉินเว่ยเดินออกมาจากอาคารด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง หลินซูเดินเคียงข้างเขาไปตามถนนที่ปูด้วยหินในเมืองหลวง ลมหนาวพัดผ่าน แต่เขากลับรู้สึกถึงไออุ่นที่มือของภรรยา “คุณทำได้ดีมากค่ะเฉินเว่ย แต่ฉันเกรงว่าจ้าวเผิงจะไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆ” หลินซูกระซิบแผ่วเบา “ผมรู้ครับ” เฉินเว่ยตอบพลางมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่กำลังเริ่มเปลี่ยนสี “แต่ในหมากกระดานนี้ ถ้าเราไม่เดินรุกฆาต เราก็จะถูกกินจนไม่เหลือซาก” ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวขึ้นรถยนต์ที่จอดรออยู่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากซอกตึกมืดๆ ชายชุดดำกว่าสิบคนปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับไม้กระบองและแววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร ท่ามกลางความมืดมิด ชายผู้หนึ่งเดินก้าวออกมาจากเงามืด ถือซองจดหมายสีแดงสดในมือ เขายิ้มอย่างน่าสยดสยองก่อนจะโยนมันลงแทบเท้าเฉินเว่ย จดหมายนั้นไม่ได้มีตราประทับของทางรัฐ แต่เป็นสัญลักษณ์ที่เฉินเว่ยคุ้นเคยเป็นอย่างดีจากยุคสงคราม—สัญลักษณ์ของ 'กองกำลังทมิฬ' ที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับยุคสมัยก่อนหน้าแล้ว “ท่านแม่ทัพเก่า... นายของพวกเรามีข้อความมาบอกว่า การก้าวสู่ระดับประเทศของคุณในครั้งนี้ อาจจะเป็นการเดินทางครั้งสุดท้ายในชีวิต” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเฉินเว่ยและร่วมลุ้นระทึกไปพร้อมกับเขาในก้าวที่สำคัญที่สุดของชีวิตครั้งนี้ครับ!