วิศวกรผู้มาพร้อมมาตรวัด

หยาดโคลนสีน้ำตาลเข้มที่เปรอะเปื้อนปลายขาขากางเกงสแลคเนื้อดีราคาแพง ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มผู้มาใหม่รู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ทว่าสายตาคมกราบที่กวาดมองไปรอบบริเวณแปลงเกษตรหลังบ้านต่างหาก ที่ทรงพลังราวกับเครื่องสแกนความผิดปกติรุ่นล่าสุด ศิลา ปรายตามองหม้อดินเผาขนาดใหญ่ที่ยังคงส่งไอร้อนคุกรุ่นพร้อมกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรตุ๋น ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวบางของรินรดา หญิงสาวในชุดผ้ากันเปื้อนเก่ามอมแมม แต่แววตากลับเปล่งประกายความเย่อหยิ่งดื้อรั้นอย่างที่เขาไม่เคยพบเจอจากผู้หญิงคนใดในแวดวงวิศวกรรมโยธามาก่อน "เอกสารสิทธิ์ฉบับนี้ระบุชัดเจนว่า ที่ดินแปลง 4 ไร่ 2 งานตรงนี้ รวมไปถึงสิ่งปลูกสร้างและบ่อน้ำบาดาล กำลังจะถูกเปลี่ยนมือในอีกเจ็ดสิบสองชั่วโมงข้างหน้า หากพวกคุณไม่มีเงินสดจำนวนสามแสนบาทมาไถ่ถอนตามสัญญาจำนองเก่าที่ตกทอดมาถึงรุ่นคุณยาย" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับหุ่นยนต์คำนวณโครงสร้างดังขึ้น ทว่ากลับทรงพลังจนกดดันให้บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบลงทันตาเห็น รินรดากัดริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด สมองอันชาญฉลาดที่ผ่านการเป็นอดีตนางร้ายผู้ดิ้นรนในสังคมไฮโซจอมปลอมมาแล้วรอบหนึ่ง กำลังประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เธอไม่ยอมเสียหยาดเหงื่อและแรงกายฟื้นฟูผืนดินแห่งนี้ให้ใครหน้าไหนมาฮุบไปง่ายๆ แน่ รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอใช้หลังมือปาดคราบเขม่าควันจางๆ ที่ข้างแก้มออกอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นสบตากับวิศวกรหนุ่มผู้ถือครองโฉนดด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก "สามแสนบาทในยุคที่เศรษฐกิจฝืดเคืองแบบนี้ สำหรับคุณคงเป็นแค่เงินค่ากาแฟมื้อเดียวในเมืองกรุงสินะคะ คุณวิศวกร... แต่สำหรับฉัน มันคือมูลค่าของหยาดเหงื่อและความหวังที่จะมีชีวิตรอด" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม บ่งบอกถึงความไม่เกรงกลัวต่ออำนาจเงินตราในมือเขาแม้แต่น้อย ศิลาหรี่ตาลงเล็กน้อย หัวใจที่เคยด้านชาและเต้นเป็นจังหวะตามระบบระเบียบของงานก่อสร้าง กลับกระตุกวูบอย่างประหลาดเมื่อได้สบเข้ากับนัยน์ตาสีดำสนิทที่ดื้อรั้นคู่นั้น ผู้หญิงคนนี้แปลกประหลาด... ปกติแล้วคนทั่วไปเมื่อเจอเขาพร้อมหมายบังคับคดี มักจะร่ำไห้ ก้มกราบ หรือไม่ก็วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน แต่นี่กลับยืนท้าทายด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรตุ๋นและท่าทีที่ราวกับพญาหงส์หักปีกแต่ยังมีศักดิ์ศรีเต็มเปี่ยม "ความหวังกินไม่ได้หรอกครับ... เอ๊ย, หะ... หมายถึง ความหวังรับประทานแทนดอกเบี้ยไม่ได้หรอกครับ" ศิลาเผลอหลุดปากเปลี่ยนสรรพนามกระทันหันเมื่อเห็นรอยยิ้มยั่วเย้าที่มุมปากของหญิงสาว ก่อนจะรีบดึงใบหน้าเคร่งขรึมกลับมาสวมหน้ากากนักธุรกิจผู้ไร้หัวใจตามเดิม "ถ้าไม่มีเงินสดมาวางค้ำประกันภายในพรุ่งนี้เที่ยง รถแบ็คโฮของบริษัทผมจะเข้ามาปรับพื้นที่ตรงนี้ให้กลายเป็นลานคอนกรีตสำหรับโครงการรีสอร์ตทันที" "รีสอร์ตงั้นเหรอคะ?" รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ฟังดูไพเราะแต่กลับสร้างความหนาวเยือกให้สันหลังของคนฟังได้อย่างน่าประหลาด เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มทีละน้อย จนกลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรและกลิ่นกายสาวลอยวนปะปนกับกลิ่นโคลนและกลิ่นฝน "ถ้าคิดว่ารถแบ็คโฮของคุณจะเหยียบย่างเข้ามาในผืนดินของฉันได้โดยไม่ต้องผ่านศพฉันไปก่อน ก็ลองดูค่ะ... แต่อย่าหาว่าฉันไม่เตือนว่า ดินแถวนี้มันเหนียวและดูดกลืนสิ่งแปลกปลอมเก่งมากทีเดียว" บรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด สายตาของทั้งคู่ประจันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ท่ามกลางเสียงลมพัดผ่านยอดหญ้าและกลิ่นอาหารที่ยังคงลอยวนชวนหิว ทว่าในวินาทีที่ศิลากำลังจะยื่นเอกสารทวงหนี้จ่อหน้าผากของเธอเพื่อปิดเกมสนทนา เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็แผדเสียงดังขึ้นอย่างทำลายบรรยากาศ วิศวกรหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความไม่สบอารมณ์ ควักเครื่องมือสื่อสารออกมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าเคร่งขรึมเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ปลายสายรายงานข่าวกรองที่ทำให้เขาต้องหันขวับกลับมามองหม้อดินตุ๋นสมุนไพรตรงหน้าสลับกับใบหน้าของรินรดาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง "เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับคุณศิลา... สินค้าตัวอย่าง 'น้ำซุปสมุนไพรต้านพิษ' ที่คุณแม่บ้านของคุณแอบเอาไปตรวจวิเคราะห์ที่ห้องแล็บเมื่อเช้า... ผลปรากฏว่ามันมีค่าสารต้านอนุมูลอิสระสูงกว่ายาบำรุงราคาแพงถึงสิบเท่า และตอนนี้ ท่านประธานใหญ่กำลังขับรถตรงดิ่งมาที่ไร่ปลายนาแห่งนี้ด้วยตัวเองครับ!" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ