ศัตรูที่มาในคราบเพื่อนบ้าน

เสียงกริ๊กรัวๆ ของชัตเตอร์วิดีโอบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของศิลา เปรียบเสมือนเสียงระฆังประหารที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงันของผืนดินสีเขียวขจี "พวกคุณกำลังจะโดนข้อหาบุกรุกและปลอมแปลงเอกสารสิทธิ์... เตรียมตัวติดคุกหัวโตได้เลยค่ะ" รินรดารemix ประโยคของสามีหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ร่างระหงในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากร่มเงาของต้นมะม่วงหิมพานต์ สายตาคู่คมกวาดมองกลุ่มชายฉกรรจ์สามคนที่กำลังหน้าถอดสี เอกสารสิทธิ์ฉบับปลอมในมือของหัวหน้าแก๊งสั่นเทเทาจนแทบหลุดร่วงลงพื้นดิน "นะ... นี่มันเรื่องเข้าใจผิดครับคุณรินรดา!" นายสมชาย ผู้ใหญ่บ้านหมู่ข้างเคียงที่ผันตัวมาเป็นนายหน้ามืด รีบซ่อนกระดาษแผ่นนั้นไว้ข้างหลังด้วยท่าทางลุกลน เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าอวบอึ่ง "พวกเราแค่... แค่มาสำรวจแนวเขตแทนกรมที่ดินตามที่ได้รับมอบหมายต่างหากเล่า" "สำรวจแนวเขตหรือคะ?" รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างน่าประหลาด เธอปรายตามองไปยังเอกสารในมือของอีกฝ่าย "ถ้าเป็นการสำรวจ เหตุใดจึงต้องใช้ชื่อบริษัทผีที่เพิ่งจดทะเบียนได้ไม่ถึงสามวันมาอ้างสิทธิ์ครอบครองที่ดินแปลงนี้ล่ะคะ? แล้วลายเซ็นบนใบมอบอำนาจ... นั่นไม่ใช่ลายมือของอดีตกำนันผู้ล่วงลับอย่างแน่นอน เพราะฉันจำ ลายเซ็นของพ่อตัวเองได้แม่นยำยิ่งกว่าลายมือของตัวเองเสียอีกค่ะ" บรรยากาศรอบบริเวณไร่ปลายนาพลันตึงเครียดขึ้นในฉับพลัน ศิลาขยับตัวเข้ามาโอบไหล่บางของภรรยาไว้หลวมๆ สัมผัสอบอุ่นจากมือหนาถ่าย ทอนความเย็นชาในใจของหญิงสาวให้ผ่อนคลายลง แต่นัยน์ตาคู่คมกริบของวิศวกรหนุ่มยังคงจดจ้องกลุ่มผู้บุกรุกราวกับเสือดาวที่กำลังเล็งเหยื่อ "หลักฐานทั้งหมดอยู่ในนี้แล้วครับ ทั้งคลิปเสียงที่พวกคุณตกลงกันว่าจะฮุบที่ดินแปลงนี้ไปทำรีสอร์ทโดยไม่ต้องสนใจเจ้าของตัวจริง และพิกัด GPS ที่ระบุชัดเจนว่าพวกคุณรุกล้ำเข้ามาในเขตโฉนดส่วนบุคคลเกินกว่าสามร้อยเมตร" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่น่าเกรงขาม "ถ้าไม่อยากให้ผมส่งคลิปนี้ตรงถึงมือพนักงานสอบสวนในอำเภอตอนนี้เลยล่ะก็... เชิญไสก้นออกไปจากที่ดินของภรรยาผมให้พ้นสายตาภายในสามนาทีนี้ครับ" นายสมชายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขากัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองที่แผนการซึ่งวางไว้เป็นแรมปีต้องพังทลายลงในพริบตาเพียงเพราะผู้หญิงที่เคยโง่เขลาคนนี้พลิกเกมกลับมาได้ ดวงตาคู่พาลเกเรกวาดมองไปรอบตัวก่อนจะแค่นยิ้มออกมาอย่างน่าเกลียด "คิดว่ามีโฉนดแล้วจะแน่หรือวะอีริน! จำไว้เถอะว่าที่ดินผืนนี้ต่อให้พวกแกมีเอกสารสิทธิ์ร้อยฉบับ ก็ไม่มีวันได้ทำมาหากินบนแผ่นดินนี้อย่างสงบสุขหรอก!" นายสมชายพ่นคำอาฆาตมาดร้ายออกมาก่อนจะโบกมือให้สมุนล่าถอยกลับขึ้นรถกระบะเก่าๆ ที่จอดทิ้งไว้ริมถนนลูกรัง เสียงเครื่องยนต์คำรามลั่นก่อนจะพุ่งทะยานฝุ่นตลบหายลับไปจากทัศนียภาพ รินรดาลอบถอนหายใจยาวเหยียด ร่างกายที่เกร็งเครียดมาตลอดผ่อนคลายลง เธอยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ แต่ริมฝีปากอิ่มกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "คนพวกนี้ไม่ยอมรามือแค่นี้แน่ค่ะพี่ศิลา" รินรดาเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะหันไปมองหน้าสามี "พี่รู้ครับ" ศิลากดปิดหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อ รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายเพื่อคลายความกังวลให้ภรรยา "แต่, นกต่อระดับผู้ใหญ่บ้านสมชายยังเป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อยตัวเล็กๆ เท่านั้น ตัวการใหญ่อยู่เบื้องหลังต่างหากที่เราต้องระวัง... จริงสิครับ เมื่อครู่ตอนที่พี่เดินไปตรวจสอบหมุดที่ดินด้านทิศตะวันตก พี่บังเอิญเจอของน่าสนใจเข้า" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสนใจ "อะไรหรือคะ?" ศิลาไม่ตอบด้วยคำพูด แต่เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลกันน้ำที่ซ่อนไว้ด้านหลังออกมาส่งให้หญิงสาว รินรดารับมาเปิดดูด้วยความระมัดระวัง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบนเอกสารเก่าๆ แผ่นนั้น มันคือสัญญาจำนองลับระหว่าง "คุณป้าสะใภ้" ของเธอ กับกลุ่มทุนลึกลับแห่งเมืองหลวง ที่ใช้ชื่อแปลงที่ดินติดกันมาแอบอ้างค้ำประกันเงินก้อนโตโดยที่เธอไม่เคยรู้ระแคะระมะเลยสักนิด "ป้าพิณ..." รินรดาพึมพำชื่อนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ที่แท้ก็เป็นยายงูพิษตัวนี้คอยชักใยอยู่เบื้องหลังนี่เอง หล่อนคงคิดว่าฉันตายไปแล้ว สมบัติทุกอย่างในตระกูลต้องตกเป็นของพวกมันสินะคะ" ก่อนที่รินรดาจะได้วิเคราะห์แผนการโต้กลับขั้นเด็ดขาด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายก็ดังแว่วมาจากทางหน้าบ้านพักปลายนา เสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเสียงแหลมสูงของป้าพิณที่กำลังด่าทอเอะอะโวยวายด้วยความเกรี้ยวกราด "รินรดา! อีหลานอกตัญญู! แกกล้าดียังไงถึงไปแจ้งความจับคนของฉันหายหัวออกไปจากที่ดินผืนนี้! ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะยะ อีตัวดี!" ศิลาขมวดคิ้วมุ่นเตรียมจะก้าวออกไปจัดการ แต่รินรดากลับยกมือขึ้นแตะแขนห้ามไว้เสียก่อน รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากของอดีตนางร้ายผู้กลับใจ ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายแห่งความสนุกสนานในการเล่นเกมเอาคืน "ไม่ต้องค่ะพี่ศิลา..." รินรดาเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงกระicte "ในเมื่อแขกที่ไม่ได้รับเชิญอุตส่าห์เดินทางมาถึงเรือนชานด้วยตัวเอง... เราก็ควรต้อนรับหล่อนให้สมเกียรติกับแผนการสกปรกที่หล่อนบรรจงสร้างขึ้นมาหน่อยไม่ดีหรือคะ?" หญิงสาวก้าวเท้าฉับๆ ไปเปิดประตูบ้านพักต้อนรับผู้มาเยือน โดยไม่ทันสังเกตเห็นเงาร่างลึกลับอีกคนหนึ่งที่แอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่หน้าไร่... เงาร่างที่ถือซองจดหมายปริตราประทับตราครั่งสีแดงสด ซึ่งกำลังส่งยิ้มเหี้ยมเกรียมมาทางเธอเพียงลำพัง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างอาณาจักรแห่งความสุขนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ