จังหวะหัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะ

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคลนะคะ... คุณศิลา" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่เคลือบด้วยความหวาน เธอยืนกอดอกพิงเสาโรงเรือนเพาะชำ สายตาคมกวาดมองร่างสูงโปรดักส์ระดับพรีเมียมของวิศวกรหนุ่มที่กำลังย่อตัวลงสำรวจแปลงผักออร์แกนิกของเธออย่างถือวิสาสะ กลิ่นหอมจางๆ ของดินชื้นหลังฝนผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของผู้ชายตรงหน้า ทำให้บรรยากาศยามบ่ายในผืนดินห้าไร่นี้มีความตึงเครียดที่แปลกประหลาด ศิลาเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเกียจคร้าน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก มือหนาสวมถุงมือผ้ากำลังถือเจ้าต้นกล้ามะเขือเทศราชินีที่ถูกถอนขึ้นมาทั้งรากด้วยความประณีต "บุกรุกอะไรกันครับ... เอ๊ย... คะ" ศิลาชะงักไปนิดเมื่อเผลอใช้สรรพนามคุ้นชิน ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ เมื่อเห็นดึงหน้าตึงของหญิงสาว "ผมแค่มารับหน้าที่ 'ผู้ถือครองโฉนด' มาตรวจดูว่า ผู้เช่าที่ดินแปลงนี้กำลังแอบลักลอบทำอะไรลับหลังผมหรือเปล่าต่างหาก" รินรดาแค่นเสียงในลำคอเล็กน้อย ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างจับผิด ตั้งแต่เหตุการณ์ที่เธอจัดการตบหน้าพวกญาติจอมกวมและประกาศอิสรภาพทางการเงินเมื่อหลายวันก่อน ศิลาก็ดูเหมือนจะว่างงานผิดปกติ เขาแวะเวียนมาที่ "ไร่ปลายนา" แห่งนี้ถี่เสียยิ่งกว่าเจ้าหน้าที่สหกรณ์การเกษตรเสียอีก ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมักจะมี "ข้อมูลลับ" เกี่ยวกับราคาตลาดและโฉนดที่ดินรอบข้างมาเสนอให้อย่างถูกจังหวะราวกับมีตาทิพย์ "ฉันไม่ได้ทำอะไรลับหลัง... ทุกอย่างอยู่บนดิน และกำลังจะงอกงามเป็นเงินล้านให้คุณเห็นต่างหากค่ะ" รินรดาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ คลายอ้อมแขนออกแล้วใช้ปลายนิ้วเรียวสวยปัดเศษดินที่เปื้อนอยู่ตรงปกเสื้อของชายหนุ่มออกอย่างถือสิทธิ์โดยไม่ทันตั้งตัว การกระทำที่รวดเร็วและเป็นกันเองเกินพิกัดนั้น ทำให้ศิลาชะงักงัน ลมหายใจของวิศวกรหนุ่มสะดุดไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มจับจ้องใบเนียนใสที่อยู่ใกล้เพียงคืบ กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกไม้ป่าจากตัวเธอดึงดูดสติสัมปชัญญะของเขาให้หลุดลอยไปชั่วขณะ นี่เธอกล้า... เล่นกับไฟสินะ "มือไวใจเร็วแบบนี้ ระวังจะตกหลุมพรางผู้ชายถือโฉนดคนนี้นะครับ... รินรดา" ศิลาโน้มตัวลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพรายจนทำให้หัวใจที่เคยนิ่งสงบของอดีตนาครสาวกระตุกวูบอย่างแรง เธอถอยหลังกรูดหนึ่งก้าว ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ริมฝีปากยังคงเชิดขึ้นเพื่อรักษาฟอร์ม "เพ้อเจ้อใหญ่แล้วค่ะ... ถ้าว่างมากนัก ช่วยเอาไอ้แปลงท่อระบายน้ำตรงโน้นไปจัดการให้มันเสร็จก่อนดีกว่านะคะ คุณวิศวกรผู้ทรงเกียรติ" รินรดาเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน พร้อมกับโยนจอบด้ามเล็กให้เขาอย่างแม่นยำ ศิลารับไว้ได้ด้วยมือเดียวได้อย่างง่ายดาย รอยยิ้มเอ็นดูฉายชัดในแววตา เขาไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองเลยสักนิดที่มีผู้หญิงมาออกคำสั่ง กลับกัน... การได้มาลงแรงขุดดินถางหญ้าเคียงบ่าเคียงไหล่กับเธอกลับทำให้หัวใจที่แห้งแล้งมานานหลายปีชุ่มฉ่ำยิ่งกว่าโดนฝนแรกของฤดู ตลอดช่วงบ่าย ภาพของชายหนุ่มร่างสูงผู้จับแต่ปากกาและแปลนอาคาร กลับต้องมาสวมเสื้อยืดลุยโคลนช่วยเธอยกแปลงปลูกผักและซ่อมแซมระบบน้ำหยดอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย ความขยันขันแข็งและความคล่องแคล่วเกินคาดของศิลานั้น ทำให้รินรดาแอบลอบมองด้วยความทึ่งอยู่หลายครั้ง ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่คุณหนูตกยากหรือพวกนักธุรกิจหน้าเลือดที่จ้องจะเอาเปรียบ แต่เขาคือ "พันธมิตร" ที่ทรงพลังที่สุดที่สวรรค์ประทานมาให้ในร่างของวิศวกรจอมกวนประสาท "พักก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเป็นลมตายคาแปลงผักฉันเสียก่อน โฉนดของคุณยังไม่ได้โอนให้ฉันนะ ฉันไม่อยากรับผิดชอบศพคนแถวนี้" รินรดายื่นกระติกน้ำแข็งใส่น้ำสมุนไพรเย็นๆ ให้ พร้อมกับส่งผ้าเย็นผืนเล็กตามไป ศิลารับมาด้วยรอยยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นภาพหายากที่คนนอกไม่มีวันได้เห็น "เป็นห่วงผมเหรอครับ?" เขายังไม่วายหยอดคำหวานขณะกระดกน้ำดื่มแก้กระหาย "ห่วงผักต่างหากค่ะ กลัวว่าถ้าคุณตายคาไร่ ฉันจะต้องเสียเวลาขุดหลุมฝังกลบให้เปลืองแรงงาน" ปากก็พูดจาเชือดเฉือน แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยรอยยิ้มขบขัน บรรยากาศรอบตัวของคนทั้งคู่เต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน ท่ามกลางเสียงจิ้งหรีดเรไรและลมเย็นๆ ยามเย็นที่พัดพาความเหนื่อยล้าให้ปลิดปลิว ทว่า ความสงบสุขนั้นมักจะอยู่ได้ไม่นาน... เสียงเครื่องยนต์รถกระบะราคาแพงที่คุ้นเคยดังเอี๊ยดดด! เบรกกะทันหันจนฝุ่นตลบอบولหน้าทางเข้าไร่ ขัดจังหวะเวลาอันแสนรื่นรมย์ลงอย่างสิ้นเชิง ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างของ "คุณนายรัชนี" แม่สามีเก่าจอมเคี่ยวและ "กานดา" สะใภ้คนโปรดของตระกูลที่เดินน치นหน้าเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง "นังรดา! นึกว่าหนีไปซ่อนหัวอยู่ที่ไหน ที่แท้ก็มาแรดอยู่กับผู้ชายขายแรงงานนี่เองสินะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของรัชนีแผดลั่นทำลายบรรยากาศทั้งหมดลง รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าที่เคยเปื้อนรอยยิ้มแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในเสี้ยววินาที ศิลายืนขึ้นเต็มความสูงเช่นกัน ร่างสูงใหญ่ขยับมาบังหน้าหญิงสาวไว้ครึ่งหนึ่ง แววตาเยือกเย็นดุจน้ำแข็งแห้งกวาดมองผู้มาใหม่ทั้งสองด้วยรัศมีกดดันที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที "ถ้ายังไม่อยากปากแตกกลับบ้าน กรุณาใช้เสียงให้มันเบasลงหน่อยครับ" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น่ากลัวเสียจนกานดาต้องรีบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "แกเป็นใครวะ! ถึงกล้ามาเสือกเรื่องครอบครัวคนอื่น! นังรดา มันผัวใหม่แกใช่ไหม ถึงได้กล้าฮึกเหิมไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง!" รัชนีชี้หน้าด่ากราดด้วยความโมโห รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ก้าวออกมาจากด้านหลังของวิศวกรหนุ่ม ดวงตาคู่คมจ้องมองแม่สามีเก่าด้วยแววตาสมเพชระคนเหยียดหยาม เธอกำลังจะอ้าปากตอกกลับให้หน้าหงาย แต่ทว่า... สายตาของศิลากลับเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่ในกระเป๋าถือแบรนด์เนมของกานดา เอกสารสีน้ำตาลที่โผล่พ้นขอบกระเป๋าออกมาครึ่งหนึ่ง... มันคือ "โฉนดที่ดินปลอม" และสัญญาจำนองที่แอบอ้างชื่อของเธอ! วิศวกรหนุ่มหันมาสบตารินรดาเป็นเชิงส่งสัญญาณบางอย่าง ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเย็นเยียบ รินรดารับรู้ได้ทันทีว่า "ตาข่าย" ที่พวกเขาช่วยกันวางไว้กำลังจะได้ลากปลาตัวใหญ่ขึ้นมาติดแหแล้ว "อยากได้ผัวใหม่หรืออยากได้โฉนดคืนกันแน่คะ... คุณแม่" รินรดาเอ่ยเสียงหวานหยด พร้อมกับก้าวเท้าเข้าประชิดศิลาโดยที่แขนเรียวเกี่ยวเข้ากับท่อนแขนแข็งแกร่งของเขาอย่างสนิทสนม แนบชิดจนหัวใจของทั้งสองคนเต้นผิดจังหวะไปพร้อมๆ กัน "แก... แกหมายความว่ายังไง!" รัชนีหน้าถอดสีเมื่อเห็นรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจของอดีตลูกสะใภ้ที่เคยโง่เขลา "ก็หมายความว่า..." ศิลาเป็นคนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงกังวานก้อง ขณะที่มือหนาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโชว์หน้าจอที่กำลังบันทึกภาพวิดีโอหลักฐานการบุกรุกและเอกสารปลอมทั้งหมดไว้ชัดเจนทุกองศา "พวกคุณกำลังจะโดนข้อหาบุกรุกและปลอมแปลงเอกสารสิทธิ์... เตรียมตัวติดคุกหัวโตได้เลยครับ" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวในไร่ปลายนานี้ด้วยกันนะคะ