ความทรงจำที่แตกสลาย

"ถ้าคุณยังจะก้าวเท้าออกจากไร่นี้ไปเพื่อช่วยคนพวกนั้นอีกครั้ง ริน... ผมคงต้องเป็นคนที่ต้องเลือกว่าจะกักขังคุณไว้ที่นี่ หรือจะตัดใจปล่อยให้คุณไปเผชิญกับนรกที่พวกเขาขุดรอไว้เอง" เสียงทุ้มต่ำของศิลาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้สนและแบบแปลนผังที่ดินกระจัดกระจาย มือหนาที่มักจะประคองรวงข้าวหรือสัมผัสใบหน้าของเธอด้วยความอ่อนโยน บัดนี้กลับกำด้ามปากกาหมึกซึมแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่างบานเกล็ด เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากแผ่นหลังของคนรัก ทั้งที่ภายนอกอากาศยามค่ำคืนนี้ไม่ได้หนาวเหน็บเลยแม้แต่น้อย "ศิลา... คุณไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมฉันถึงต้องทำ" เธอตอบกลับโดยไม่หันไปมอง กระจกเงาสะท้อนภาพเงาร่างของหญิงสาวที่ดูสงบนิ่ง แต่ทว่าภายในใจกลับพายุหมุนวน เธอเห็นภาพอดีตในร่างของ 'นางร้าย' ผู้โง่เขลาในชาติก่อนที่มักจะเอาแต่ก้มหัวให้ผู้มีพระคุณจอมปลอม ความทรงจำเหล่านั้นเปรียบดั่งเศษแก้วที่บาดลึกอยู่ในใจ ทุกครั้งที่นึกถึงมัน รอยแผลเป็นในจิตใจก็ดูเหมือนจะปริแตกออกมาอีกครั้ง "ผมเข้าใจดีกว่าใคร" ศิลาลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลงจนแทบไม่มีที่ว่าง "ผมเห็นคุณนอนละเมอถึงเสียงกรีดร้องในงานเลี้ยงวันนั้น ผมเห็นคุณสะดุ้งตื่นทุกครั้งที่ได้ยินชื่อตระกูลนั้น... รินรดา นี่คือชีวิตใหม่ของคุณ ที่ดินผืนนี้ ไร่นี้ สิ่งที่เราสร้างมาด้วยกัน มันเป็นของขวัญไม่ใช่พันธนาการที่คุณต้องเอาไปแลกกับความโสมมของคนพวกนั้น" รินรดาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคู่สวยสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามแบบฉบับของหญิงสาวที่ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง เธอเดินไปหยิบโฉนดที่ดินที่ศิลาเพิ่งจะกว้านซื้อเพิ่มมาวางลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก เสียงกระดาษหนาหนักกระทบพื้นผิวไม้ดังดังก้องไปทั่วห้อง "ถ้าฉันไม่จัดการมันตอนนี้ ความทรงจำที่แตกสลายพวกนั้นจะกัดกินฉันจนไม่เหลือซาก" เธอเอ่ยเสียงสั่นพร่า "แม่สามีเก่าของฉัน... พวกคนในตระกูลที่เคยเหยียบย่ำฉันจนตาย พวกเขาไม่ได้ต้องการแค่ที่ดิน แต่พวกเขาต้องการทำลายทุกอย่างที่ฉันกำลังสร้างให้พังพินาศไปพร้อมกับความสุขของคุณด้วย ถ้าฉันไม่ลงไปเล่นเกมนี้ด้วยตัวเอง อีกไม่นานไร่ปลายนาที่เรารักก็จะไม่เหลือแม้แต่ทางเดิน!" ศิลาเงียบไปครู่ใหญ่ เขาสบตากับเธอ แววตาของวิศวกรผู้เยือกเย็นแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความรักอันเปี่ยมล้น เขารู้ดีว่าภรรยาของเขามีกลยุทธ์ที่ล้ำลึกกว่าคนทั่วไป แต่สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือการสูญเสียเธอไปให้กับเงามืดที่เขาเคยสัญญากับตัวเองว่าจะปกป้องเธอให้พ้นจากมัน "งั้นบอกผมมา ว่าคุณมีแผนอะไร" เขาถอนหายใจยาว พลางกางแผนผังไร่ส่วนที่เหลือออก "ถ้าคุณจะก้าวเข้าไปในกับดัก ผมก็จะทำให้กับดักนั้นกลายเป็นหลุมฝังศพของพวกมันแทน" รินรดายิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนหวานซ่อนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของแม่ทัพผู้เตรียมทำศึก เธอโน้มตัวลงไปบนโต๊ะ นิ้วเรียวชี้ไปยังจุดยุทธศาสตร์ที่เป็นผืนนาผืนที่สิบสอง ซึ่งเป็นรอยต่อสำคัญระหว่างเขตสัมปทานกับพื้นที่ของตระกูลคู่แค้น "เราจะทำเหมือนว่าเรากำลังจะขาดทุน... ปล่อยข่าวลือออกไปว่าผลผลิตล็อตนี้มีปัญหาปนเปื้อน พวกเขาจะรีบกระโจนเข้ามาเสนอซื้อที่ดินในราคาถูกราวกับแร้งทึ้งเหยื่อ" "แต่ในความเป็นจริง?" ศิลาเลิกคิ้วขึ้น "ในความเป็นจริง... ผลผลิตทั้งหมดอยู่ในห้องเย็นมิติพิเศษของฉัน" รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "เราจะตลบหลังด้วยการปล่อยสินค้าล็อตที่ 'สมบูรณ์แบบที่สุด' ลงตลาดมืดในราคาสูงลิ่วในวันเดียวกันที่พวกเขาจดปากกาเซ็นสัญญาซื้อที่ดินจากเรา... เมื่อเงินทุนพวกเขาจมไปกับที่ดินไร้ค่าที่ฉันวางยาไว้แล้ว พวกเขาก็จะไม่เหลือเงินแม้แต่จะพยุงธุรกิจให้อยู่รอด" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงัดลงทันที มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังที่เดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ศิลามองภรรยาของเขาด้วยความทึ่งปนกังวล เขาหลงรักผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่เพราะความงดงาม แต่เพราะความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะแปรเปลี่ยนความเจ็บปวดให้เป็นอาวุธ ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังถกเถียงเรื่องแผนการขั้นถัดไป เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรีบร้อนจากภายนอก เป็นเสียงของ 'ป้าอิ่ม' แม่บ้านเก่าแก่ที่ปกติจะไม่รบกวนเวลาส่วนตัวของทั้งสอง เว้นแต่จะเกิดเรื่องคอขาดบาดตาย "คุณรินคะ! คุณศิลาคะ! แย่แล้วค่ะ!" เสียงของป้าอิ่มขาดห้วงและสั่นเครือ "มีคน... มีคนบุกเข้ามาในเขตไร่ทางด้านทิศตะวันออกค่ะ! พวกเขามาพร้อมกับหมายศาลและกลุ่มคนชุดดำ... แถม... แถมคนที่นำหน้ามา คือคนที่คุณเคยบอกว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อนค่ะ!" รินรดาชะงักกึก สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความมุ่งมั่นกลายเป็นความซีดเผือดจนไร้สีเลือด ในชั่วพริบตา ความทรงจำที่เธอพยายามลืมเลือนก็พุ่งทะลักกลับเข้ามาดั่งน้ำป่า ศิลาคว้ามือของเธอไว้แน่น แต่เขาก็สัมผัสได้ว่ามือของเธอกำลังสั่นเทาอย่างรุนแรง เพราะร่างที่ป้าอิ่มเอ่ยถึง... ไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นอดีตสามีผู้โหดเหี้ยมที่เธอมั่นใจว่าตนเองเป็นคนผลักเขาลงเหวในชาติก่อนด้วยมือคู่นี้เอง! กุหลาบหนามเงินหวังเป็นอย่างยิ่งว่านักอ่านทุกท่านจะยังคงอยู่เคียงข้างรินรดาในสถานการณ์ที่พลิกผันเกินคาดเดานี้นะคะ!