ความใกล้ชิดหลังวิกฤต

คราบเขม่าดินปืนจางหายไปจากหุบเขาไผ่ทองแล้ว เหลือเพียงกลิ่นอายดินชื้นหลังฝนตกและควันจางๆ จากเตาถ่านที่ยังคงคุกรุ่น รินรดายกมือขึ้นปาดเหงื่อและคราบเขม่าบนหน้าผาก ลมหายใจของเธอยังคงสะท้อนความตึงเครียดจากวิกฤตพายุถล่มไร่เมื่อคืนวาน ที่เกือบจะกวาดหยาดเหงื่อแรงงานครึ่งปีของเธอลงแม่น้ำไปทั้งหมด ทว่าท่ามกลางความเสียหายยับเยิน สิ่งที่ยังคงตั้งตระหง่านท้าทายลมฝนคือโครงสร้างโรงเรือนเกษตรอัจฉริยะที่ออกแบบอย่างรัดกุม และ... แผ่นโฉนดที่ดินห้าสิบไร่ในกระเป๋าเสื้อของชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้อง L ศิลาก้าวเข้ามาใกล้โดยไม่เอ่ยคำหวานสักคำ มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลจากการซ่อมแซมคานไม้ในยามวิกาลยื่นผ้าชุบน้ำอุ่นมาซับรอยเปื้อนข้างแก้มให้เธออย่างเบามือที่สุด ดวงตาคมกริบที่เคยเยือกเย็นและดุดันยามเผชิญหน้ากับกลุ่มคนผู้หวังฮุบที่ดิน บัดนี้กลับทอประกายความอ่อนโยนจนน่าใจหาย ความเหนื่อยล้าที่สุมอกรินรดามาตลอดทั้งคืนคลายลงครึ่งหนึ่งทันทีเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านนั้นสัมผัสผิวแผ่วเบา "ถ้าคุณยังฝืนแบกกระสอบปุ๋ยพวกนั้นเองอีกรอบ ฉันคงต้องเอาโฉนดที่ดินห้าสิบไร่นี้ไปจำนำแลกกับยาบำรุงกำลังให้คุณดื่มแทนน้ำแล้วค่ะ คุณศิลา" รินรดายิ้มมุมปาก น้ำเสียงติดจะประชดประชันแต่นัยน์ตากลับระคนความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนผ่านอกกว้างที่แนบชิดเข้ามาอีกนิดโดยไม่รู้ตัว เขาวางแผนที่ดินผืนใหญ่ลงบนโต๊ะไม้ไผ่ที่เปียกชื้น ก่อนจะขยับตัวเข้ามาบล็อกทางหนีทีไล่ของเธอไว้จนแผ่นหลังบางแนบติดกับเสาเรือน "โฉนดพวกนี้มีค่าก็ต่อเมื่อมีคุณอยู่จัดการพื้นที่ตรงนี้ด้วยกันนะคะริน... ถ้าไม่มีคุณ ไร่ปลายนาแห่งนี้ก็เป็นแค่เศษกระดาษราคาแพง" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าจริงจังจนหัวใจของอดีตนางร้ายกระตุกวูบ ความใกล้ชิดหลังผ่านพ้นคืนพายุถล่มไม่ได้สร้างแค่ความเหนื่อยล้า แต่มันคือการหลอมรวมความรู้สึกของคนสองคนที่เคยยืนอยู่คนละฝั่งของโลก รินรดาสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของวิศวกรหนุ่มที่แผ่ซ่านผ่านเสื้อผ้าเนื้อบาง กลิ่นกายสะอาดผสมกลิ่นดินและไอน้ำฝนทำให้สติสัมปชัญญะที่เคยเฉียบคมเริ่มปั่นป่วน เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนพวงแก้มที่ขึ้นสีระเรื่ออย่างไม่คุ้นชิน แต่กลับถูกมือใหญ่รั้งคางมนให้หันกลับมาสบตาตรงๆ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานล้ำจนแทบหยุดหายใจ เสียงเคาะประตูรั้วบ้านไม้ไผ่ก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงราวกับต้องการพังมันเข้ามา *ปัง! ปัง! ปัง!* "นังรริน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกคิดว่าจะหลบหัวซุกหัวซุนอยู่ในไร่นี้แล้วหนีพ้นความจริงรึไง!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ผู้เคยประกาศตัดขาดกับเธอแว่วลอดเข้ามา ตามด้วยเสียงโวยวายของญาติผู้พี่ที่พากันยกพวกมาปิดล้อมหน้าบ้าน รินรดาขมวดคิ้วมุ่น ความหวานละมุนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แววตาของนักธุรกิจสาวผู้ไร้ความปรานีกลับมาฉายชัดอีกครั้ง เธอกำมือแน่นเตรียมรับมือกับปัญหาใหม่ที่ถาโถมเข้ามาทันทีที่พายุลูกเก่าสงบลง ทว่าศิลากลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ เขายกยิ้มมุมปากด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เธอนึกถึงสัตว์ป่ารอตะครุบเหยื่อ มืออีกข้างหยิบเอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินขึ้นมาม้วนเก็บอย่างใจเย็น "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของวิศวกรผู้ถือครองโฉนดคนนี้จัดการเองดีกว่าค่ะที่รัก... ส่วนคุณ ไปเตรียมกระทะกับเครื่องเทศสำหรับทำเมนู 'ไก่บ้านผัดพริกแห้งสมุนไพร' รอรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้เถอะ รับรองว่ากลิ่นหอมของมันจะรุนแรงสะใจจนพวกเขากระอักเลือดแน่นอน" ศิลาผละตัวออกจากเธอ เดินตรงไปยังประตูรั้วพร้อมกับแผ่นกระดาษโฉนดในมือ ทิ้งให้รินรดายืนนิ่งอึ้งอยู่กับคำสั่งแกมหยอกล้อแต่แฝงความเหี้ยมเกรียมในแบบฉบับสามีคลั่งรัก กลิ่นหอมฉุนของพริกขี้หนูสวนและสมุนไพรสดเริ่มโชยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณบ้านทันทีที่รินรดาจุดเตาไฟ เธอลงมือผัดเนื้อไก่บ้านเนื้อแน่นลงในกระทะเหล็ก เสียงน้ำมันเดือดพล่านประสานกับเสียงโวยวายที่ดังขึ้นเรื่อยๆ หน้าบ้าน สร้างบรรยากาศที่ทั้งตื่นเต้นและชวนน้ำลายสอ ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังตักอาหารจานเด็ดใส่จานเพื่อเตรียมยกออกไปต้อนรับแขกผู้มาเยือน เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของใครอีกคนก็ก้าวเข้ามาประชิดทางหลังบ้าน พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแข็งค้างในทันที "คุณรินรดาคะ... อย่าเพิ่งออกไปค่ะ! คนที่อยู่หน้าบ้านไม่ใช่แค่ป้าสะใภ้... แต่มีคนของตระกูลใหญ่ทางเมืองหลวงถือหมายศาลมาด้วย และผู้ชายคนนั้น... คืออดีตคู่หมั้นที่คุณสั่งคนตัดสิทธิ์เขาเมื่อชาติก่อนค่ะ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอด หวังว่าจะชื่นชอบความเด็ดเดี่ยวและเคมีที่ร้อนแรงของคู่สามีภรรยาของเรา แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - กุหลาบหนามเงิน