ความทรงจำในวัยเด็ก

รอยยิ้มยียวนบนริมฝีปากของกวินทร์เปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดผ่าความเงียบงันภายในห้องพักส่วนตัวให้ขาดวิ่น บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ รินลดาถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิดเมื่อเผชิญหน้ากับสายตาจับผิดที่เพื่อนสนิทของพายุกำลังส่งมา "นายมาทำไมที่นี่ กวินทร์" พายุเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่จนคนที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดอย่างรบสัมผัสได้ถึงความเยือกเย็น เขาไม่ได้ขยับตัวหนีจากหน้าประตู แต่กลับก้าวขวางรินลดาไว้ด้านหลังโดยอัตโนมัติ เป็นการปกป้องที่แสดงออกทางสัญชาตญาณโดยที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ "ใจเย็นน่าเพื่อนรัก แค่บังเอิญผ่านมา... แล้วบังเอิญเห็นรถคันหรูของท่านประธานจอดอยู่หน้าคอนโดฯ นี้พอดี ก็เลยแวะมาทักทาย ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นฉากเด็ดอะไรแบบนี้" กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบกวาดมองสภาพของทั้งคู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มของอีกฝ่ายไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด มันเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและท้าทาย "ถ้าเห็นแล้วก็ไสหัวไปซะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ" พายุสวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดและเต็มไปด้วยความรำคาญใจ เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ไม่ใช่เพราะกลัวความลับรั่วไหล แต่เป็นเพราะสายตาของกวินทร์ที่มองรินลดามันเจือด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาเกลียดชังเข้าไส้ "ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะพายุ... หรือว่าฉันบังเอิญมาขัดจังหวะเวลาสวีทของนายกับ 'เด็กในคาบเกี่ยว' คนนี้เข้าล่ะ?" กวินทร์จงใจเน้นเสียงคำว่าเด็กในคาบเกี่ยว พร้อมกับปรายตามองรินลดาราวกับเธอเป็นสิ่งของราคาถูกที่พายุแค่ซื้อมาประดับบารมี "หุบปากซะ กวินทร์!" รินลดาที่ยืนเงียบมานานทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังของพายุ ดวงตาสองข้างวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอก้าวเข้ามายืนเผชิญหน้ากับกวินทร์โดยไม่เกรงกลัว "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดจาดูถูกใครทั้งนั้น ถ้าไม่มีธุระอะไรก็เชิญกลับไปเถอะค่ะ ที่นี่ไม่มีใครต้อนรับคุณ" พายุชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเหลือบมองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวที่ยืนเคียงข้าง ความกล้าหาญที่พุ่งชนความอยุติธรรมของเธอมันช่างคุ้นตา... คุ้นเสียจนหัวใจที่ด้านชาของเขาเกิดรอยร้าวขึ้นมาเบาๆ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งของความทรงจำค่อยๆ ผุดพรายขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว *ภาพของเด็กหญิงตัวเล็กถักเปียสองข้างที่ยืนกางแขนปกป้องเขาจากเด็กเกเรในโรงเรียนประถม* *เสียงหัวใจที่เต้นรัวระส่ำในวัยเด็ก... ความรู้สึกปลอดภัยที่อบอุ่นจนน่าประหลาด* พายุหลับตาลงเสี้ยววินาทีเพื่อขับไล่ภาพเหล่านั้นออกไป ความเจ็บปวดแปลบปลาบที่อกข้างซ้ายคือเครื่องเตือนใจว่าทำไมเขาถึงต้องเกลียดความอ่อนแอ และทำไมเขาถึงต้องสร้างกำแพงความเย็นชาขึ้นมาห่อหุ้มตัวเองเอาไว้ "โอho... ปก้องกันออกหน้าออกตาขนาดนี้เชียวเหรอครับ รินลดา?" กวินทร์หรี่ตามองทั้งสองคนสลับกัน รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นอีกครั้ง "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะนะคุณริน... ผู้ชายอย่างพายุ ไม่เคยรักใครจริงหรอก เขาก็แค่ใช้คนอื่นเป็นเครื่องมือเพื่อถมความกลัวในใจของตัวเองเท่านั้นแหละ คนเห็นแก่ตัวแบบนี้... ไม่สมควรได้รับความรักจากใครหรอก" *กึก!* คำพูดนั้นราวกับลูกศรอาบยาพิษที่พุ่งตรงเข้าปักกลางใจพายุ ร่างสูงแข็งทื่อ นัยน์ตาสสีดำสนิทเบิกกว้างขึ้นวับหนึ่งก่อนจะกลับมาเย็นชาดั่งเดิม แต่กำแพงที่เขาสร้างขึ้นกลับสั่นคลอนอย่างรุนแรง ความกลัวที่ฝังรากลึกในวัยเด็ก—ความกลัวที่จะถูกทอดทิ้งให้อยู่คนเดียวในความมืดมิด—ไหลย้อนกลับมาท่วมท้นจิตใจจนหายใจแทบไม่ออก *ไม่มีใครต้องการนายหรอกพายุ... แม้แต่แม่ของนายเองก็ยังทิ้งนายไปเลย* เสียงก้องในอดีตตามหลอกหลอนจนเขากัดฟันกรอด ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโกรธและแผลเป็นในใจที่ถูกเปิดออกอย่างไร้ความปรานี รินลดาที่สังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของชายหนุ่ม เธอหันขวับกลับไปมองพายุทันที และพบว่าใบหน้าคมคายนั้นซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามขมับ แม้ว่าเขาจะพยายามควบคุมสีหน้าให้เรียบเฉยแค่ไหน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสั่นระริกราวกับเด็กหลงทางในพายุหิมะ "พายุ..." รินลดาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกโกรธเคืองก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความกังวลใจอย่างประหลาด เธอยื่นมือออกไปหมายจะแตะแขนของเขาเพื่อเรียกสติ "อย่าเข้ามา!" พายุสะบัดแขนหนีอย่างแรงด้วยปฏิกิริยาป้องกันตัว เสียงตวาดห่วนจัดของเขาดังลั่นห้อง แม้จะไม่ได้รุนแรงใส่เธอโดยตรง แต่แววตาที่มองมามันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและปฏิเสธความหวังดีทุกรูปแบบ รินลดาชะงักมือค้างกลางอากาศ หัวใจกระตุกวูบกับความเย็นชาที่เขาจงใจแสดงออกมาเพื่อผลักไสเธออีกครั้ง กวินทร์หัวเราะหึๆ ในลำคออย่างสะใจ "เห็นไหมล่ะรินลดา... ขนาดคุณหวังดีด้วย เขายังผลักไสคุณเลย ผู้ชายคนนี้มีแต่จะทำร้ายคนรอบข้างให้เจ็บปวดเท่านั้นแหละ กลับกันเถอะ... อยู่กับคนแบบนี้มีแต่จะพังกันไปข้าง" "หุบปากของนายซะ... แล้วไสหัวไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วซัดหน้านายตรงนี้!" พายุหันขวับไปคำรามใส่กวินทร์ด้วยน้ำเสียงที่เหี้ยมเกรียมที่สุดในชีวิต เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว รังสีอำมหิตแผ่กระจายจนกวินทร์เองก็ชะงักไปเช่นกัน กวินทร์แค่นยิ้มหยัน "ก็ได้... วันนี้ฉันจะยอมถอยไปก่อน แต่จำไว้พายุ คนอย่างนาย... จะต้องโดนทอดทิ้งให้อยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวไปตลอดชีวิตเหมือนเดิมนั่นแหละ!" พูดจบร่างสูงของกวินทร์ก็หมุนตัวเดินสาวเท้าออกจากห้องไปอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้ประตูห้องเปิดอ้าซ่าไว้พร้อมกับความเงียบงันที่กดดันจนหายใจไม่ออก ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของพายุที่ดังสะท้อนก้อง ร่างสูงยืนนิ่งค้างพิงกำแพงห้อง ราวกับแรงทั้งหมดในร่างกายถูกสูบหายไปในพริบตาเดียว ปมในอดีตที่เขาพยายามหนีมาตลอดชีวิตกำลังกัดกินหัวใจเขาให้แหลกสลายลงทีละน้อย รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังสั่นน้อยๆ ของประธานหนุ่มผู้หยิ่งผยอง แม้ปากของเขาจะร้ายกาจและชอบออกคำสั่งกับเธอสารพัด แต่ในวินาทีนี้... เธอกลับมองเห็นความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความสมบูรณ์แบบนั้นอย่างชัดเจน เธอตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกครั้งอย่างระมัดระวังราวกับเข้าใกล้สัตว์ป่าที่กำลังบาดเจ็บ ไร้ซึ่งคำพูดประชดประชัน ไร้ซึ่งการปะทะฝีปากอย่างเคย "ถ้านายอยากจะร้องไห้..." รินลดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างที่เธอไม่เคยใช้กับใครมาก่อน "ฉันสัญญาว่าจะไม่เอาไปล้อเลียนใครเด็ดขาด... ไอ้ประธานปากจัด" พายุชะงักกึก เขาค่อยๆ หันกลับมามองหน้าหญิงสาว ชั่วพริบตาที่ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นประสานเข้ากับนัยน์ตากลมโตที่ฉายแววความห่วงใยอย่างจริงใจ หัวใจที่ด้านชามาแรมปีของเขาก็กระตุกวูบอย่างรุนแรง ทว่า... ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยคำใดออกมาเพื่อปกป้องความรู้สึกของตัวเอง ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของเลขาคนสนิทที่ทำให้เลือดในกายของพายุเย็นเฉียบลงในพริบตา "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! ทางบอร์ดบริหารรู้เรื่องที่คุณแอบทำสัญญาลับกับคุณรินลดาแล้วครับ ตอนนี้พวกเขากำลังรวมตัวกันอยู่ที่ห้องประชุมใหญ่เพื่อลงมติถอดถอนคุณออกจากตำแหน่งประธานทันทีครับ!" รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับกลับไปมองพายุที่ใบหน้าคมคายกลับมาตึงเครียดและดุดันขึ้นอีกครั้งในเสี้ยววินาที ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในทุกความรู้สึกกับผมนะครับ