ไปเที่ยวที่ทำให้หวั่นไหว

เสียงกระจกนิรภัยชั้นดีระเบิดกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวละอองดาวนับร้อยท่ามกลางความมืดมิดในเสี้ยววินาทีนั้น ไม่ใช่เสียงของลมพายุภายนอก แต่เป็นแรงปะทะอันดิบเถื่อนจากเงาดำที่พุ่งทะยานเข้ามาอย่างไม่ให้ตั้งตัว! "หมอบลง!" พายุคำรามลั่นในลำคอ พร้อมกับที่ร่างสูงโปรดปรานของประธานหนุ่มพุ่งเข้าชาร์จร่างบางของรินลดาจนล้มกลิ้งไปกระแทกกับโซฟาตัวใหญ่ แรงเหวี่ยงทำให้ข้าวของบนโต๊ะกระจายระเนระนาด ทว่าในวินาทีที่แขนแกร่งโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นเพื่อปกป้องจากเศษกระจกคมกริบที่โปรยปรายลงมาดั่งห่าฝน หัวใจของทั้งคู่กลับเต้นรำด้วยจังหวะที่ดังกลบเสียงรอบกายเสียสนิท "คุณ... คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย!" รินลดาอุทานเสียงหลง ลมหายใจหอบกระชั้น หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวแนบชิดกับแผงอกกว้างที่ห่อหุ้มด้วยเสื้อสูทราคาแพง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายลอยวนอยู่ปลายจมูก "ถ้าผมไม่บ้า ป่านนี้คุณคงพรุนเป็นรังผึ้งไปแล้ว ยัยตัวแสบ!" พายุสวนกลับทันควัน ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวฉายแววคุกกรุ่น ทว่าในขณะเดียวกันมันก็มีความหวาดหวั่นระคนอยู่ลึกซึ้ง—ความกลัวที่จะสูญเสีย... ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นในสารบบความคิดของประธานหนุ่มผู้หยิ่งผยองคนนี้เลย ทว่ายังไม่ทันที่บรรยากาศความใกล้ชิดจะผลิบานไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มชายชุดดำสวมหน้ากากอนามัย บรรยากาศรอบตัวกลับมาตึงเครียดอีกครั้งในพริบตา พายุค่อยๆ คลายอ้อมแขนออกอย่างไม่เต็มใจนัก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประกายตาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกกวาดมองผู้บุกรุกเหล่านั้น รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนแทบทำให้รอบบริเวณอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น "ส่งตัวผู้หญิงคนนั้นมา แล้วพวกแกจะรอดออกไปจากที่นี่" หนึ่งในชายชุดดำเอ่ยขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำผ่านเครื่องแปลงเสียง พายุดันร่างของรินลดาไปหลบไว้ด้านหลังอย่างสัญชาตญาณ มือหนาปลดกระดุมเสื้อสูทออกเล็กน้อยเพื่อให้ขยับตัวได้สะดวก มุมปากหยักยกยิ้มเยาะหยันที่ชวนให้รู้สึกหนสันหลังวาบ "กล้ามากนะที่เหยียบเข้ามาในอาณาเขตของผม... ฝันไปเถอะว่าพวกมันจะได้แตะต้องแม้แต่ปลายนิ้วของเธอ" สิ้นคำพูดนั้น การต่อสู้แบบประชิดตัวก็ระเบิดขึ้นอย่างดุเดือด พายุเคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งพายุหมุนสมชื่อ หมัดหนักหน่วงซัดเข้าที่ใบหน้าของคนแรกจนล้มคว่ำไม่เป็นท่า สัญชาตญาณการต่อสู้ที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีทำให้เขากลายเป็นปีศาจในสนามรบย่อมๆ แม้จะตกเป็นรองด้านจำนวน แต่ความเด็ดขาดและดุดันทำให้ฝ่ายตรงข้ามเริ่มถอยร่น รินลดายืนมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังปกป้องเธอด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในอกอย่างประหลาด ภาพของประธานหนุ่มผู้เอาแต่ใจ ปากร้าย และชอบออกคำสั่ง ในเวลานี้กลับกลายเป็นเกราะคุ้ม1ภัยที่แข็งแกร่งที่สุด ความกลัวก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่ซึมลึกเข้ามาในใจอย่างช้าๆ ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ชายชุดดำทั้งหมดก็ลงไปนอนกองกับพื้นด้วยสภาพสะביินสะบาย พายุปัดเศษฝุ่นตามเสื้อผ้าของตนเองเล็กน้อย ลมหายใจหอบสะท้อนเบาๆ ก่อนที่เขาจะหันขวับมามองหญิงสาวที่ยืนนิ่งค้างอยู่ "ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ หรือว่าติดใจอยากดูผมโชว์ลีลาบู๊นานกว่านี้?" น้ำเสียงกวนประสาทถูกพ่นออกมาทันทีที่สถานการณ์กลับสู่ภาวะปกติ รินลดาเบะปากใส่ทันที ความซึ้งเมื่อครู่วันนี้ปลิวหายไปกับสายลม "หลงตัวเองชะมัด ใครเขาอยากดูคุณกัน แค่ทึ่งว่าปากเก่งๆ ของคุณเนี่ย มันพอจะใช้ต่อ The Face ได้ไหมต่างหาก" "ปากดีแบบนี้ค่อยสมเป็นคุณหน่อย" พายุก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้งอย่างรวดเร็ว จนรินลดาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องที่เหลืออยู่ "แต่ขอบอกไว้ก่อนนะว่า... ค่าเสียหายของกระจกและค่าทำขวัญผมคิดแพงมาก" "คุณนี่มันหน้าเลือดเป็นบ้า!" "ครับ หน้าเลือดเฉพาะกับคุณคนเดียวนั่นแหละ" พายุโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่ง ท่ามกลางซากปรักหักพังและความเงียบงัน หัวใจของทั้งคู่กลับเต้นรัวแรงยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับศัตรูเสียอีก... --- และแล้ว ทริปกระชับมิตร (ที่แกล้งกันจนน่วม) ก็เดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนสำคัญ เมื่อพายุตัดสินใจพาเธอนั่งเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวหนีความวุ่นวายไปยังรีสอร์ตลับกลางหุบเขาอันเงียบสงบ เพื่อหล2บเลี่ยงอันตรายและเคลียร์ใจให้รู้เรื่อง สายหมอกยามเย็นคลอเคลียยอดไม้ บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความเงียบสงบและเป็นส่วนตัว รีสอร์ตสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ตั้งอยู่บนเนินเขาสูง มองเห็นวิวทิวทัศน์เบื้องล่างได้แบบพาโนรามา ทว่าความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อปัญหาเรื่องห้องพักบังเกิด "หมายความว่ายังไงที่ห้องพักเต็ม เหลือแค่ห้องนี้ห้องเดียว?" พายุขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองพนักงานต้อนรับหน้าตาตื่น "เอ่อ... ทางเราต้องขออภัยจริงๆ ครับท่านประธาน เนื่องจากระบบจองห้องพักขัดข้องกะทันหัน และห้อง 'สวีทชมจันทร์' ห้องนี้เป็นห้องสุดท้ายที่เหลืออยู่ มีเตียงเดี่ยวขนาดใหญ่เพียงเตียงเดียวครับ..." พนักงานก้มหน้าหลบสายตาดุๆ ของประธานหนุ่ม รินลดาที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ เบิกตากว้างทันที "อะไรนะ! เตียงเดี่ยวเหรอ? ไม่มีทาง ฉันไม่นอนร่วมห้องกับคนปากเสียอย่างเขาเด็ดขาด คุณช่วยหาห้องอื่นให้ฉันทีเถอะค่ะ ยอมนอนโซฟาก็ได้" "รีสอร์ตเราไม่มีนโยบายให้แขกนอนโซฟาครับ คุณผู้หญิง" พายุหันมาตอบหน้าตาเฉย มุมปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด "ในเมื่อมันเหลือแค่ห้องเดียว เราก็คงต้อง... แชร์กันตามระเบียบ" "ฝันไปเถอะ! ฉันยอมนอนระเบียงยังดีกว่านอนกับคุณ!" รินลดาหันหลังจะเดินหนี แต่พายุกลับคว้าข้อมือเธอไว้แล้วดึงเข้ามาประชิดตัวอย่างง่ายดาย แรงปะทะทำให้ร่างบางเซเข้าสู่อ้อมกอดของเขาโดยอัตโนมัติ "ระเบียงอากาศหนาวนะรินลดา... อยากลองเปลี่ยนบรรยากาศมานอนซุกอกผมแก้หนาวแทนไหมล่ะ?" เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว รินลดาหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ เธอพยายามดันแผงอกเขาออกแต่ก็ไม่เป็นผล "คุณนี่มัน... คนฉวยโอกาส!" "ผมก็เป็นแบบนี้แค่กับคุณแหละน่า" พายุหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายอมปล่อยมือจากข้อมือเธอแต่โดยดี ก่อนจะคว้ากระเป๋าเดินทางแล้วเดินนำลิ่วเข้าไปในห้องพัก พร้อมกับหันมาเลิกคิ้วท้าทาย "จะยืนบื้ออยู่นอกห้องอีกนานไหม หรืออยากให้ผมอุ้มเข้ามา?" รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความขัดใจ แต่สุดท้ายก็จำใจต้องเดินตามเข้าไปในห้องสวีทสุดหรูนั้น บรรยากาศภายในห้องถูกตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่น แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าช่วยขับเน้นให้เตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องดูเย้ายวนชวนฝันพิกล เมื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองสบายๆ ทั้งคู่ก็ย้ายตัวเองออกมาที่ระเบียงกว้างเพื่อรับลมยามค่ำคืน แสงดาวพร่างพราวเต็มท้องฟ้าผสานกับแสงจันทร์นวลตา ทอดเงาทาบทับลงบนผืนน้ำของสระว่ายน้ำไร้ขอบที่เชื่อมต่อกับขอบหน้าต่าง ความเงียบสงบโรแมนติกเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมา มีเพียงเสียงสายลมและเสียงหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมกัน รินลดายืนท้าวระเบียงเหม่อมองวิวทิวทัศน์เบื้องล่าง ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปไกล ทว่าในจังหวะนั้นเอง สัมผัสอุ่นวาบก็ทาบทับลงบนไหล่มน พายุถอดเสื้อคลุมตัวนอกของเขามาคลุมไหล่ให้เธออย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร ร่างสูงก้าวเข้าไปยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง วงแขนแกร่งพาดผ่านราวระเบียงราวกับโอบกอดเธอไว้กลายๆ ในตัว "อากาศเริ่มเย็นแล้ว... อย่าดื้อให้มากนักเลย" เสียงทุ้มต่ำเอמהแผ่วเบาข้างหู ไร้ซึ่งความกวนประสาท มีเพียงความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบงัน รินลดาชะงัก หัวใจกระตุกวูบ เธอหันกลับไปมองเขาด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย "ทำไม... ถึงทำดีกับฉันล่ะ?" พายุสบตาเธอนิ่ง นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา มือหนายื่นออกไปเกลี่ยปอยผมที่ปลิวมาปรกลงบนแก้มเนียนอย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอารินลดาแทบลืมหายใจ "เพราะว่า..." พายุเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจดจ้องริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างประหม่า "ตั้งแต่มีคุณเข้ามาในชีวิต... โลกที่เคยน่าเบื่อของผมมันก็เปลี่ยนไป" คำพูดนั้นทำให้รินลดาถึงกับพูดไม่ออก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เคมีฟุ้งกระจายระหว่างคนทั้งคู่แผ่ขยายปกคลุมบรรยากาศรอบตัวจนแทบจะหลอมละลายทุกสิ่งทุกอย่างให้กลายเป็นจุล พายุโน้มใบหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ ระยะห่างลดลงทีละน้อย สติของรินลดาเริ่มพร่าเลือน เปลวไฟแห่งความเสน่หาและความหวั่นไหวโหมกระหน่ำขึ้นในอก ทั้งสองหลับตาลงอย่างพร้อมเพรียง ริมฝีปากกำลังจะสัมผัสกันในอีกไม่กี่เสี้ยววินาทีข้างหน้า— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ราวกับฟ้าผ่ากลางใจในคืนที่เงียบสงบ! พายุชะงักกкаว เปลวไฟในนแววตาแปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดขีดสุด รินลดาตื่นจากภวังค์ รีบผละถอยหลังออกทันทีด้วยความตกใจ "ใครวะ!" พายุสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินกระแทกเท้าไปเปิดประตูห้องพักด้วยสีหน้าถมึงทึง พร้อมจะอัดใครก็ตามที่กล้ามาขัดจังหวะความหวานของเขาในค่ำคืนนี้ ทว่า... ทันทีที่บานประตูเปิดออก ประธานหนุ่มผู้เกรียงไกรกลับต้องยืนแข็งค้าง นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อร่างที่ยืนยิ้มระรื่นอยู่หน้าห้องพัก หาใช่ใครอื่น— แต่เป็น... "กวินทร์" ศัตรูหัวใจตัวฉกาจ ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นและกระเป๋าเดินทางในมือ! "ไง... เพื่อนรัก ไม่คิดเลยว่าจะเจอ นายอยู่ที่นี่ด้วย... และดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าสินะ?" กวินทร์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน กวาดสายตามองข้ามไหล่พายุเข้าไปในห้องพักที่มีรินลดายืนหน้าตื่นอยู่เบื้องหลัง!