แกล้งทำเป็นไม่รัก

"ถ้าท่านประธานยังมองผมด้วยสายตาแบบนั้นอีกทีเดียว... ผมเกรงว่าเราคงต้องเคลียร์กันนอกรอบนะครับ คุณพายุ" เสียงทุ้มต่ำของกวินทร์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ร่างสูงของเพื่อนสนิทที่กลายมาเป็นคู่แข่งหัวใจยืนขนาบข้างรินลดาไว้ในระยะประชิด ทว่าความสนใจทั้งหมดของพายุกลับไม่ได้อยู่ที่กวินทร์แม้แต่น้อย สายตาคมกริบดั่งใบมีดของประธานหนุ่มแห่งตระกูลอัครเดโชกวาดมองข้ามไหล่กวินทร์ไปหยุดอยู่ที่ร่างบางของหญิงสาวที่ยืนเม้มริมฝีปากแน่นอยู่เบื้องหลัง บรรยากาศในห้องรับรองพิเศษอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จากทางเดินด้านนอกเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาชั้นดี ประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิทกำลังจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้ทรงอิทธิพลสูงสุดของตระกูล—บุคคลที่พายุพยายามหลบเลี่ยงและสร้างกำแพงใส่มาตลอดชีวิต "ถอยไป กวินทร์" พายุเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมดุหรี่ลงอย่างอันตราย "นี่ไม่ใช่เรื่องของนาย" "แต่เธอกำลังเดือดร้อนเพราะคุณนะครับ คุณพายุ" กวินทร์ไม่มีทีท่าว่าจะถอย แถมยังขยับตัวบังรินลดาให้พ้นจากรัศมีสายตาของพายุมากขึ้นไปอีก "คนปากแข็งอย่างคุณ วันๆ เอาแต่สร้างกำแพง ผลักไสคนที่เขายอมอยู่ข้างๆ... ถ้าไม่แคร์กันตั้งแต่แรก ก็ควรจะปล่อยเธอไปตามทางของเธอนะครับ ไม่ใช่มาทำท่าทางหึงหวงไร้เหตุผลแบบนี้" "ฉันไม่ได้..." พายุชะงักไปนิด คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความหงุดหงิดระคนหวาดหวั่น เขาไม่ได้หึงเสียหน่อย เขาแค่... แค่ไม่ชอบให้ใครมาล้ำเส้นของเขาก็เท่านั้น! ทว่า ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้ดำเนินต่อ รินลดาก็ก้าวออกมาจากด้านหลังของกวินทร์ ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักจะฉายแววดื้อรั้นเสมอ บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดายามที่เธอช้อนตาขึ้นสบกับเขา "พอเถอะค่ะ... เอ๊ย พอเถอะครับ กวินทร์" รินลดาเกือบจะหลุดคำพูดคุ้นชินออกมาตามสัญชาตญาณ แต่เธอกลืนมันกลับลงไปแทบไม่ทันเมื่อกวาดตามองสีหน้าของสองหนุ่มที่กำลังจ้องหน้ากันเขม็ง เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแล้วหันไปสบตากับพายุตรงๆ "ฉันจัดการเองได้ค่ะ... หมายถึง ผมจัดการเองได้ครับ" พายุแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ดวงตาคมกริบฉายแววตัดพ้อวูบหนึ่งก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาตามแบบฉบับของประธานหนุ่มผู้หยิ่งผยอง "จัดการเองเหรอ? สภาพเธอยืนแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว ยังมีหน้ามาปากเก่งอีกนะรินลดา" พายุพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก ก้าวเท้าเข้าไปหาหญิงสาวหมายจะคว้าแขนเธอให้พ้นจากรัศมีของกวินทร์ ทว่ากวินทร์กลับยกมือขึ้นขวางไว้ทันที "อย่าแตะต้องเธอนะครับ คุณพายุ" "ถ้าฉันจะจับภรรยา... เอ๊ย คนในความดูแลของฉัน นายมีสิทธิ์อะไรมาห้าม?" พายุสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มจัดจนกวินทร์ชะงักไป รินลดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจกับคำพูดที่เกือบจะหลุดปากของเขา เธอนิ่วหน้าใส่พายุทันทีด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอายที่ตีรวนขึ้นมาในอก ปากบอกว่าเกลียด ปากบอกว่ารำคาญ แต่เวลาคับขันทีไร ตาบ้านี่มักจะชอบพูดจาแสดงความเป็นเจ้าของให้อารมณ์เธอปั่นป่วนเล่นอยู่เรื่อย! "ใครเป็นคนในความดูแลของคุณกันคะ... เอ๊ย ครับ!" รินลดาเผลอเสียงสูงใส่ ชักสีหน้าใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัว "อย่ามามโนไปเองนะคุณพายุ ฉัน... ผมเป็นอิสระแล้ว สัญญาระหว่างเรามัน..." "สัญญายังไม่หมดอายุ!" พายุสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทรงอำนาจและเด็ดขาดจนรินลดาพูดไม่ออก ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่เธอซ่อนไว้ "อย่ามาทำเป็นลืมข้อตกลง รินลดา... ถ้าเธอยังไม่อยากให้ฉันยึดทุกอย่างที่เธอพยายามปกป้อง ก็หุบปากแล้วยืนอยู่ข้างหลังฉันซะ!" คำขู่ที่แฝงไปด้วยความห่วงใยในแบบฉบับของคนปากร้าย ทำให้รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำมือเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ต่างฝ่ายต่างพยายามรักษาฟอร์ม ปากบอกว่าเกลียดกันนักหนา แต่ลึกๆ แล้ว หัวใจเจ้ากรรมกลับเรียกร้องหาอ้อมกอดของอีกฝ่ายเสียเหลือเกิน ยิ่งเห็นแววตากังวลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งของเขา เธอก็ยิ่งรู้ซึ้งว่าพายุกำลังหวาดกลัว... กลัวการสูญเสียเธอไปจริงๆ กวินทร์มองปฏิกิริยาของคนทั้งคู่ด้วยแววตาที่ไหววับ เขาเป็นเพื่อนสนิทที่รู้ทันพายุทุกฝีก้าว รอยยิ้มเจื่อนๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของชายหนุ่ม ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างยอมจำนน "ดูท่าทาง... ผมคงไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ตรงนี้แล้วสินะครับ" กวินทร์หันไปมองรินลดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ "ดูแลตัวเองด้วยนะริน... แล้วก็ ฝากจัดการคนปากแข็งแถวนี้ด้วยล่ะ" พูดจบ กวินทร์ก็ยอมถอยฉากออกไปยืนเว้นระยะห่าง ปล่อยให้พื้นที่ตรงนั้นเหลือเพียงพายุและรินลดาที่ยืนประจันหน้ากัน ท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทุกขณะ *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูบานใหญ่ดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของร่างสูงสง่าของประธานอาวุโสแห่งตระกูลอัครเดโช—บุคคลที่ทรงอำนาจที่สุดและเป็นผู้สร้างแผลเป็นในใจให้กับพายุมาตลอดชีวิต สายตาดุดันและทรงพลังกราดมองคนทั้งสามในห้องด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ พายุสะبดเบาๆ ในลำคอ ร่างสูงใหญ่ขยับตัวก้าวเข้าไปบังรินลดาไว้มิดชิดโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างของเขาคือนายด่านสุดท้ายที่ปกป้องเธอจากสายตากดดันของผู้เป็นปู่ "ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่... พายุ?" เสียงทุ้มทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบทั้งหมดลงอย่างราบคาบ พายุสูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง เขากำลังจะเอ่ยปากปะทะคารมกับผู้เป็นปู่เพื่อปกป้องหญิงสาวด้านหลัง ทว่าในวินาทีนั้นเอง... มือเรียวเล็กของรินลดากลับเอื้อมมาจับชายเสื้อสูทด้านหลังของเขาไว้แน่น แรงดึงเบาๆ นั้นทำให้พายุต้องชะงักและก้มลงมองผ่านหัวไหล่ของตนเอง ดวงตากลมโตของรินลดาสบกับเขา นัยน์ตาคู่สวยนั้นไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความแน่วแน่และประกายแสงบางอย่างที่ทำให้หัวใจของพายุต้องกระตุกวูบ "ไม่ต้องห่วงค่ะ..." รินลดาขยับเข้าไปกระซิบเบาๆ ริมฝีปากนุ่มเฉียดผ่านต้นแขนของเขาจนพายุรู้สึกเสียววาบไปทั่วร่าง "งานนี้... เราต้องสู้ไปด้วยกัน... นะคะ... อื้อ หมายถึง นะครับ!" พายุชะงักงัน หัวใจเต้นรัวระทึกจนแทบหลุดออกมานอกอก รอยยิ้มมุมปากที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร มือหนาเอื้อมไปคว้ามือเรียวของเธอที่กำเสื้อเขาอยู่มากุมไว้แน่นโดยไม่แคร์สายตาใครอีกต่อไป "หึ... พูดได้ดีนี่ ยัยตัวแสบ" พายุพึมพำตอบเบาๆ ดวงตาคมกริบหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้เป็นปู่ด้วยความมั่นใจที่เต็มเปี่ยม "ถ้าปู่คิดจะทำอะไรเธอ... ปู่ต้องก้าวผ่านศพผมไปก่อน!" บรรยากาศในห้องหยุดชะงักลงทันทีเมื่อสิ้นคำประกาศกร้าวของพายุ ทว่าก่อนที่สงครามระหว่างสองรุ่นจะเริ่มต้นขึ้น รินลดากลับกระตุกมือเขาเบาๆ อีกครั้ง พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่ข้างหูของเขา "คุณพายุ... ดูที่หน้าต่างตรงนั้นสิคะ... เหมือนว่าเราไม่ได้ถูกล้อมแค่จากข้างนอก..." พายุหันขวับไปมองตามปลายนิ้วของเธอทันที และในวินาทีนั้นเอง... เลือดในกายของประธานหนุ่มก็แทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง เมื่อเงาดำนับสิบสายที่ปรากฏขึ้นรางๆ ภายนอกกระจกใสบานใหญ่กำลังพุ่งตรงมายังห้องนี้ด้วยความเร็วสูง! โปรดติดตามตอนต่อไป... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความปากแข็งของพ่อหนุ่มซึนคนนี้ด้วยกันนะครับ!