รินลดากับการเยียวยา

"คุณคิดจะทำอะไร... ปล่อยฉันนะพายุ!" เสียงหอบหายใจของรินลดาขาดห้วง เมื่อแผ่นหลังบางถูกดันจนแนบชิดกับบานกระจกใสบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรู องศาความสูงเสียดฟ้าด้านนอกสะท้อนแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน แต่มันกลับเทียบไม่ได้เลยกับความระอุที่แผดเผาออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคนที่กำลังกักขังเธอไว้ในอ้อมแขน พายุไม่ได้ตอบคำถามทันที ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการจะคว้านเอาความลับทุกอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่นั้นออกมาให้หมด ความตึงเครียดในเสี้ยววินาทีก่อนหน้ายังคงหลงเหลือเป็นร่องรอยความหวาดหวั่นบนเรียวปากอิ่ม แต่สิ่งพายุแสดงออกในตอนนี้กลับไม่ใช่ความเกรี้ยวกราดอย่างที่เธอเคยเจอ มันคือความเงียบงัน... เงียบงันที่น่ากลัวและบีบคั้นหัวใจเสียยิ่งกว่าการตะคอกใส่กัน "ถ้าผมปล่อย คุณก็จะวิ่งกลับไปหาไอ้กวินทร์สินะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาทีละคำ แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันที่เจือความเจ็บปวดอย่างลึกล้ำ ซึ่งถ้าคนฟังไม่สังเกตให้ดีก็คงไม่มีทางมองเห็น "ทำไม... ผู้ชายคนนั้นมันมีดีอะไรนักหนา ถึงทำให้คุณต้องวิ่งโร่ไปปกป้องมันทุกครั้งที่มีเรื่องรึไง" รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น ความโกรธตีตื้นขึ้นมาจนร้อนผ่าวที่ปลายจมูก เธอไม่ได้อ่อนแอให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเล่นๆ โดยเฉพาะกับผู้ชายเอาแต่ใจอย่างเขา "พูดบ้าอะไรของคุณพายุ!" เธอกัดฟันสวนกลับทันควัน มือเรียวเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจระอุ "คุณมันบ้าอำนาจ... ไม่เคยฟังใคร คิดแต่จะเอาชนะคนอื่นจนไม่สนว่าใครจะรู้สึกยังไง! ปมในใจของคุณมันไม่ได้ให้สิทธิ์คุณมาทำลายความรู้สึกคนรอบข้างนะ!" ราวกับถูกเข็มเล่มเล็กๆ ทิ่มแทงเข้าที่จุดเปราะบางที่สุด ร่างสูงของพายุชะงักไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อทุกส่วนตึงเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่เคยคมปลาบกลับไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม "ใช่... ผมมันบ้าอำนาจ!" เขาคำรามลอดไรฟัน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่น "แล้วไงล่ะ? ในเมื่อคุณเลือกที่จะก้าวเข้ามาในโลกของผมเอง คุณก็ต้องรับมือกับความพายุลูกนี้ให้ได้สิ รินลดา! อย่ามาทำเป็นปากเก่งถ้าสุดท้ายแล้วคุณก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่พร้อมจะวิ่งหนีผมไปเหมือนคนอื่นๆ!" คำว่า 'เหมือนคนอื่นๆ' หลุดออกมาพร้อมกับร่องรอยความเปราะบางที่พายุพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีหยิ่งผยอง ทว่ามันกลับไม่รอดพ้นไปจากสายตาของรินลดา หัวใจที่กำลังเต้นเร่าด้วยความโกรธกระชากวูบลงทันที ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีพลันสลายหายไปครึ่งหนึ่งเมื่อเธอได้เห็นเงาความโดดเดี่ยวที่ฉายชัดอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้น ผู้ชายที่เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่างคนนี้... แท้จริงแล้วกลับหวาดกลัวการถูกทอดทิ้งยิ่งกว่าสิ่งใด บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความดุเดือดเป็นการปะทะกันด้วยคลื่นอารมณ์ที่เงียบงัน รินลดาผ่อนลมหายใจยาว ความโกรธเกรี้ยวในแววตาของเธอจางลง เหลือเพียงประกายความเข้าใจที่ลึกซึ้งขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ "คุณกลัวเหรอ... พายุ" เสียงหวานเอ่ยถามแผ่วเบา ทว่ามันกลับก้องกังวานอยู่ในความเงียบของห้องชุดหรู ร่างสูงแข็งทื่อไปทันที ราวกับถูกกระชากหน้ากากที่สวมไว้ออกจนหมดเปลือก พายุชะงักค้าง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจที่เธออ่านเกมเขาออกทะลุปรุโปร่ง "อย่ามาพูดจาไร้สาระ" เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น น้ำเสียงห้วนจัดกลบเกลื่อนความไหวหวั่นในใจ "ผมไม่มีเวลามาเล่นเกมจิตวิทยาอะไรกับคุณ" "ถ้าไม่มี... แล้วทำไมคุณต้องทำท่าทางเกรี้ยวกราดใส่ฉันทุกครั้งที่ฉันเข้าใกล้โลกที่คุณปิดตายไว้ล่ะ" รินลดานิ่ง ไม่ยอมถอยหนี เธอกลับขยับตัวเข้าหาเขาอีกนิด มือเรียวเล็กที่เคยผลักไส กลับเปลี่ยนเป็นเอื้อมขึ้นแตะเบาๆ ที่ต้นแขนแกร่งภายใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อดี สัมผัสที่นุ่มนวลและไร้การคุกคามทำให้พายุสะعุ้งเล็กน้อยแต่มิได้ปัดป้อง "คุณคิดว่าการสร้างกำแพงสูงๆ แล้วทำตัวเป็นพายุร้ายคอยพัดทำลายทุกอย่าง จะช่วยให้คุณปลอดภัยจากการถูกทิ้งงั้นเหรอ?" รินลดาเอ่ยต่อ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นทุกถ้อยคำ "เปล่าเลย... มันมีแต่จะทำให้คุณต้องอยู่คนเดียวในความมืดที่หนาวเหน็บต่างหาก" พายุหันขวับกลับมามองเธออีกครั้ง แววตาคู่นั้นสั่นระริกราวกับพายุหมุนที่กำลังสงบลงเพราะแรงต้านทานจากบางสิ่ง ความแข็งกร้าวทั้งหมดพังทลายลงเหลือเพียงความว่างเปล่าที่รอการเยียวยา "คุณไม่รู้หรอก... ว่าผมต้องเจออะไรมาบ้าง" เขาเค้นเสียงแหบพร่าออกมาอย่างยากลำบาก ความรู้สึกอัดอั้นที่เก็บกดไว้เนิ่นนานนับปีทะลักล้นออกมาผ่านแววตาที่เจ็บปวด "ทุกคนที่เข้ามาในชีวิตผม สุดท้ายก็แค่หวังผลประโยชน์... หรือไม่ก็เดินจากไปเมื่อทนความบ้าคลั่งของผมไม่ไหว ไม่มีใครเคยคิดจะอยู่... แม้แต่จะเข้าใจผมจริงๆ สักคน" รินลดารับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเล็กๆ จากร่างของประธานหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่ เธอเม้มปากน้อยๆ ความรู้สึกโกรธเคืองก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเห็นอกเห็นใจที่ก่อตัวขึ้นในห้องหัวใจ เธอเลือกแล้ว... ท่ามกลางพายุร้ายที่พร้อมจะพัดทำลายทุกอย่างให้พินาศ เธอกลับไม่เลือกที่จะวิ่งหนีไปหาความปลอดภัย แต่เลือกที่จะก้าวเข้าไปยืนเคียงข้าง และพร้อมจะเป็นเกราะกำบังให้เขาได้พักพิง "งั้นก็เลิกมองว่าฉันเป็นคนอื่นที่จะเดินจากไปสิคะ" รินลดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากไม่ได้เย้ยหยัน แต่มันเต็มไปด้วยความจริงใจที่ทรงพลัง "ในเมื่อสัญญาระหว่างเรามันทำให้เราต้องมาผูกติดกันแล้ว... ฉันก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละค่ะ จนกว่าคุณจะไล่ฉันจริงๆ" พายุชะงักงัน ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำพูดนั้น หัวใจที่ด้านชาและเยียบเย็นมาตลอดหลายปีกลับถูกกระกระตุ้นด้วยความอบอุ่นสายหนึ่งที่แผ่ซ่านเข้ามาอย่างรุนแรง จนมันเต้นระรัวในอกข้างซ้ายอย่างบ้าคลั่ง เขามองผู้หญิงตรงหน้า—คนที่ปากเก่ง ดื้อดึง และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ในตอนนี้เธอกลับยืนหยัดอยู่ตรงหน้าเขาด้วยความกล้าหาญ มอบอ้อมแขนทางใจให้เขาได้ซุกซบในยามที่พายุในใจโหมกระหน่ำ มือหนายื่นออกไปอย่างสั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะรวบเอวบางเข้ามาแนบชิดกับอกอย่างแรง ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน รินลดาไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่อ้อมกอดที่อบอุ่นและมั่นคงที่สุดเท่าที่เธอเคยสัมผัสมา ใบหน้าเนียนซบลงกับลาดไหล่กว้าง รับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจของเขาที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ทว่า... ในวินาทีที่ความหวานล้ำกำลังโอบล้อมคนทั้งคู่ไว้ในความเงียบสงบ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระจกห้องทำงานด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศอันน่าซาบซึ้งลงในพริบตา! "คุณพายุครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางบอร์ดบริหารชุดใหญ่บุกมาที่นี่โดยไม่แจ้งล่วงหน้า พวกเขากำลังขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นนี้แล้วครับ!" เสียงตะโกนร้อนรนของเลขานุการหน้าห้องดังทะลุเข้ามา ทำให้พายุและรินลดาผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบของพายุกลับมาตึงเครียดและดุดันขึ้นอีกครั้งในเสี้ยววินาที ขณะที่รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อหันไปมองนาฬิกาบนผนังที่ฟ้องเวลาเที่ยงคืนตรงพพอดี! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ